Ρώμος Φιλύρας- Η Ζωή Μου Εις Το Δρομοκαΐτειον скачать в хорошем качестве

Ρώμος Φιλύρας- Η Ζωή Μου Εις Το Δρομοκαΐτειον

Στοιχεία για την αγορά χαλκού, Γιώργος Κοροπούλης, Τρίτο Πρόγραμμα. Ο Λαινγκ έχει απόλυτο δίκιο όταν ορίζει τη σχιζοφρενική διαδικασία σαν ταξίδι μύησης, σαν μια υπερβατική εμπειρία της απώλειάς του Εγώ, που κάνει το υποκείμενο να λέει: «Έβλεπα ή μάλλον ένιωθα μπροστά μου ένα τρομακτικό ταξίδι». Δεν πρόκειται ποτέ για ταύτιση με πρόσωπα, γι΄αυτό που αδίκως λένε για έναν τρελό, ότι παίρνει τον εαυτό του για…Πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό: για ταύτιση των φυλών, των πολιτισμών και των θεών με πεδία έντασης πάνω στο χωρίς όργανα σώμα, για ταύτιση των προσώπων με καταστάσεις οι οποίες πληρούν τα εν λόγω πεδία, με φαινόμενα που αστραποβολούν πάνω στα πεδία αυτά και τα διαπερνούν. [...] Ο σχίζο δεν έχει θεμελιακές αρχές: είναι κάτι μόνο όντας κάτι άλλο. Όχι μόνο δεν έχασε τη δεν ξέρω κι εγώ ποια επαφή με τη ζωή, αλλά είναι κι εκείνος που βρίσκεται εγγύτερα στην πάλλουσα καρδιά της πραγματικότητας, σε ένα σημείο έντασης που συγχέεται με την παραγωγή του πραγματικού, και ωθεί τον Ράιχ να πει: «Ίδιον της σχιζοφρένειας είναι η εμπειρία του ζωτικού αυτού στοιχείου. Όσον αφορά το αίσθημα της ζωής που έχουν, ο νευρωτικός και ο διαστροφικός είναι συγκριτικά με τον σχιζοφρενικό ό,τι είναι ο μίζερος μαγαζάτορας συγκριτικά με τον ριψοκίνδυνο τυχοδιώκτη». [...] Ωστόσο, το έχουμε ήδη δει, αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα που δεν τίθεται στη σχιζοφρένεια είναι το πρόβλημα των ταυτίσεων. Και αν η θεραπεία είναι η εξοιδιπόδιση, καταλαβαίνουμε γιατί ο άρρωστος ξεσπά, γιατί δεν θέλει να θεραπευτεί, γιατί θεωρεί τον ψυχαναλυτή σύμμαχο της οικογένειας και αργότερα της αστυνομίας. Είναι μήπως ο σχιζοφρενής άρρωστος και αποκομμένος από την πραγματικότητα, επειδή του λείπει ο Οιδίπους, επειδή του λείπει κάτι εντός του Οιδίποδα- ή αντίθετα, είναι άρρωστος εξαιτίας της εξοιδιπόδισης, που δεν μπορεί να την αντέξει και που όλα συντείνουν στο να την υποστεί αναγκαστικά (η κοινωνική καταπίεση πριν από την ψυχανάλυση); Gilles Deleuze, Felix Guattari, Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια (Ο Αντι-Οιδίπους), Εκδόσεις Πλέθρον, Μετάφραση Βασίλη Πατσογιάννη. Ντελέζ: Σίγουρα το πρόβλημά μας δεν είναι μια επιστροφή στον Φρόιντ, ούτε στον Μαρξ. Δεν πρόκειται για μια θεωρία της ανάγνωσης. Αυτό που γυρεύουμε σ΄ένα βιβλίο είναι ο τρόπος που περιλαμβάνει μέσα του κάτι που ξεφεύγει από τους κώδικες: τις ροές, τις ενεργές επαναστατικές γραμμές φυγής, τις γραμμές της απόλυτης αποκωδίκωσης που πηγαίνουν κόντρα στον πολιτισμό. Ακόμη και στα βιβλία, υπάρχουν οιδιπόδειες δομές, κώδικες και δεσμοί οιδιπόδειοι, τόσο πιο ύπουλοι όσο είναι πιο αφηρημένοι, πιο αμορφικοί. Αυτό που βρίσκουμε στους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους, Άγγλους ή Αμερικάνους, είναι τούτο το χάρισμα που οι Γάλλοι σπάνια έχουν, δηλαδή οι εντάσεις, οι ροές, τα βιβλία-μηχανές, τα βιβλία χρήσης. Τα σχιζο-βιβλία. Εμείς έχουμε μόνο τον Αρτώ κι ένα κομμάτι του Μπέκετ. Ίσως θα κατηγορήσει κανείς το βιβλίο μας ότι είναι υπερβολικά λογοτεχνικό, αλλά εμείς είμαστε βέβαιοι πως αυτή την κατηγορία μας την εξαπολύουν μονάχα οι φιλόλογοι. Μήπως φταίμε εμείς αν ο Ντ. Χ Λώρενς, ο Χ. Μίλλερ, ο Κέρουακ, ο Μπάροουζ, ο Αρτώ ή ο Μπέκετ γνωρίζουν περισσότερα για τη σχιζοφρένεια από τους ψυχίατρους και τους ψυχαναλυτές; Ερώτηση: Μήπως όμως διακινδυνεύετε μια βαρύτερη κατηγορία; Η σχιζοανάλυση που προτείνετε είναι στην πραγματικότητα μια από-ανάλυση. Θα σας πουν ίσως ότι βλέπετε τη σχιζοφρένεια μ΄έναν τρόπο ρομαντικό και ανεύθυνο. Κι ακόμη ότι έχετε την τάση να συγχέετε τον επαναστάτη με τον σχιζοφρενή. Ποια θα ήταν η στάση σας απέναντι σε μια τέτοια κριτική; Γκουατταρί: Ναι, ένα σχολείο σχιζοφρένειας δεν θα ήταν άσχημο πράγμα. Ν΄αφήσει κανείς ελεύθερες όλες τις ροές, να πάει όλο και βαθύτερα μέσα στον μηχανισμό:ο σχιζοφρενής είναι κάποιος που έχει βγει έξω από τους κώδικες, έξω από συγκεκριμένα εδάφη, τα έχει ξεπεράσει, τα έχει διαβεί. Εμείς εξετάζουμε τη σχιζοφρένεια σαν μια διαδικασία και την διακρίνουμε από την παραγωγή σχιζοφρενών ατόμων προς ιδρυματοποίηση: τα δύο αυτά είναι μάλλον αντίστροφα. Ο σχιζοφρενής της κλινικής είναι κάποιος που κάτι προσπάθησε να κάνει μα απέτυχε, και κατέρρευσε. Δεν λέμε ότι ο επαναστάτης είναι σχιζοφρενής. Λέμε ότι υπάρχει μια διαδικασία αποκωδίκωσης και απεδαφικοποίησης, που μονάχα η επαναστατική δραστηριότητα την εμποδίζει από το να γίνει παραγωγή σχιζοφρένειας. Θέτουμε ένα πρόβλημα που αφορά τη στενή σχέση ανάμεσα στον καπιταλισμό και την ψυχανάλυση αφενός, και τα επαναστατικά κινήματα και τη σχιζοανάλυση αφετέρου. Καπιταλιστική παράνοια κι επαναστατική σχιζοφρένεια. Για άλλη μια φορά, αν εξετάσει κανείς το ντελίριο, μας φαίνεται πως έχει δύο πόλους: έναν πόλο παρανοϊκό-φασιστικό, κι ένα πόλο σχιζο-επαναστατικό. Deleuze & Guattari, Τρεις συνεντεύξεις για τον Καπιταλισμό και τις επιθυμητικές μηχανές. (Περιοδικό Flesh Machine)