🎭 Η ανθρώπινη φωνή του Ζαν Κοκτώ με τη Μαίρη Αρώνη – Μια κραυγή ψυχής στο ακουστικό της μοναξιάς скачать в хорошем качестве

🎭 Η ανθρώπινη φωνή του Ζαν Κοκτώ με τη Μαίρη Αρώνη – Μια κραυγή ψυχής στο ακουστικό της μοναξιάς

Η «Ανθρώπινη Φωνή» δεν προσφέρει λύτρωση· προσφέρει αντανάκλαση. Όποιος την ακούσει, αναγνωρίζει μέσα της κάτι από τη δική του αγωνία να κρατηθεί απ’ το παρελθόν. 📜 Υπόθεση Η αυλαία ανοίγει πάνω σε μια γυναίκα και ένα τηλέφωνο. Δύο «χαρακτήρες» εγκλωβισμένοι στην πιο γυμνή και ανελέητη στιγμή της ύπαρξης: τον χωρισμό. Εκείνη, μόνη, στην άκρη μιας γραμμής, συνομιλεί με τον άνδρα που αγάπησε και τώρα την εγκαταλείπει για να παντρευτεί μια άλλη. Ο άντρας είναι πολύ νεότερος της και η γυναίκα τον αγαπάει με πάθος. Γι αυτό και τον αφήνει να φύγει αφού έτσι θα είναι ευτυχισμένος. Όσο και να την πονάει αυτό. Η συνομιλία τους, μέσα από διακοπές, σιωπές, θραύσματα φράσεων και μισοτελειωμένες λέξεις, γίνεται μια απογυμνωμένη εξομολόγηση. Ο άντρας δεν ακούγεται καθόλου από τις απαντήσεις της γυναίκας συμπεραίνουμε τι λέει. Ένα μονόπρακτο δράμα όπου το τηλέφωνο, αυτό το ψυχρό σύμβολο της τεχνολογίας, μετατρέπεται σε αγχόνη συναισθημάτων. Η φωνή της γυναίκας πάλλεται ανάμεσα στην ελπίδα και την απελπισία, στην ανάμνηση και την απώλεια. Κι όσο προχωρά η συνομιλία, το νήμα του λόγου μετατρέπεται σε νήμα ζωής που κόβεται αργά, σχεδόν τελετουργικά… ☎ 🎭 Οι Χαρακτήρες – Μια ψυχή σε δύο φωνές Στο έργο δεν υπάρχει πλήθος ηρώων. Υπάρχει μόνο Εκείνη – η φωνή, η γυναίκα, το σύμβολο όλων των εγκαταλειμμένων υπάρξεων. Κι όμως, μέσα από τη σιωπή του άλλου άκρου, γεννιέται κι ένας δεύτερος χαρακτήρας, αόρατος, μα πανίσχυρος: ο άντρας που την απορρίπτει. Έτσι, ο Κοκτώ δημιουργεί ένα θέατρο του ήχου και της ψυχής· ένα τηλεφωνικό πεδίο μάχης, όπου οι λέξεις γίνονται σφαίρες και η αναπνοή – προσευχή. Η ηρωίδα, βυθισμένη ανάμεσα σε αναμνήσεις, ψέματα και αποχαιρετισμούς, χάνει σιγά σιγά τον εαυτό της, ώσπου μένει μόνο η Φωνή του Πόνου. 💔 ⏳ Ιστορικό Πλαίσιο & Πρώτες Παραστάσεις Το έργο γράφτηκε το 1928 από τον Jean Cocteau, έναν από τους πιο ιδιοφυείς και πολυσχιδείς δημιουργούς της Γαλλίας. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι, στο Comédie-Française το 1930, συγκλονίζοντας κοινό και κριτικούς με τη δύναμη της εσωτερικής του σιωπής. Στην Ελλάδα, η πρώτη παράσταση δόθηκε τη δεκαετία του ’50, ενώ το 1978 ηχογραφήθηκε με την αξεπέραστη Μαίρη Αρώνη, σε σκηνοθεσία Στέλιου Παπαδάκη και μετάφραση Αλέξη Σολωμού. Αργότερα, η Έλλη Λαμπέτη ερμήνευσε τον ίδιο ρόλο με συγκλονιστική ευαισθησία· διαφορετική προσέγγιση, ίδια πληγή. Κάθε φορά, το έργο μοιάζει να ξαναγεννιέται μέσα από τη φωνή της εκάστοτε ηθοποιού — γιατί η ψυχή της γυναίκας αυτής δεν έχει όνομα, δεν έχει ηλικία, δεν έχει πατρίδα. Είναι η ψυχή κάθε ανθρώπου που έχει αγαπήσει πιο πολύ απ’ όσο άντεξε. 🎙️💫 🌹 Η Ερμηνεία – Μαίρη Αρώνη, μια Φωνή από Άλλο Κόσμο Η ερμηνεία της Μαίρης Αρώνη στο ραδιοφωνικό αυτό μονόπρακτο είναι μάθημα θεατρικής οικονομίας και ψυχικού ρυθμού. Χωρίς να δούμε τίποτα, βλέπουμε τα πάντα: – τη γυναίκα που κρατά το ακουστικό με τρόμο, – τα δάκρυα που δεν επιτρέπεται να ακουστούν, – την αξιοπρέπεια που γλιστρά σαν άμμος ανάμεσα στα δάχτυλα. Η Αρώνη σμιλεύει τη φωνή της σαν μουσικό όργανο: ψιθυρίζει, φωνάζει, γελά πικρά, σωπαίνει. Κι αυτή η σιωπή της είναι πιο δυνατή απ’ όλες τις κραυγές. Στο πρόσωπό της, ο έρωτας μεταμορφώνεται σε σταυρό, κι η αποδοχή της εγκατάλειψης σε κάθαρση. 🌌 Τι αποκομίζει ο θεατής (ή ο ακροατής) Φεύγοντας – ή κλείνοντας το ραδιόφωνο – νιώθεις πως έχεις παρακολουθήσει ένα μυστήριο εξομολόγησης. Ο έρωτας απομυθοποιείται, η μοναξιά εξαγνίζεται, κι η ανθρώπινη φωνή — αυτό το εύθραυστο όργανο ψυχής — γίνεται ο μόνος τρόπος να υπάρχουμε. 🕊️ 🪽 Προσωπική Ματιά – Γεωργία Αγγελή Κάθε φορά που ακούω της Μαίρης Αρώνη να ψιθυρίζει «σ’ αγαπώ» μέσα στη γραμμή, με έναν λυγμό, νιώθω πως ο χρόνος σταματά. Η φωνή της γίνεται προσευχή όλων μας, μια υπενθύμιση ότι ο έρωτας δεν πεθαίνει· απλώς αλλάζει μορφή. Το έργο αυτό είναι καθρέφτης — και ο καθρέφτης πάντα λέει την αλήθεια. Ίσως, τελικά, η ανθρώπινη φωνή να είναι το τελευταίο απομεινάρι του Θεού μέσα μας. ❓ Ερώτηση για Εσάς, τους ακροατές: Εσείς… αν είχατε την ευκαιρία να πείτε μια τελευταία φράση σε κάποιον που αγαπήσατε και χάσατε, ποια θα ήταν; Πείτε μου στα σχόλια, να ενώσουμε τις φωνές μας σε ένα κοινό ποίημα ψυχής. 🎙️💞 🌟Επίλογος Ο Κοκτώ μάς χάρισε ένα έργο που δε μιλά απλώς για τον έρωτα, αλλά για την ανθρώπινη ύπαρξη όταν όλα έχουν χαθεί. Η Μαίρη Αρώνη, με τη συγκλονιστική της ερμηνεία, του έδωσε φτερά αθανασίας. Γιατί όσο υπάρχουν φωνές που αγαπούν, ο κόσμος δεν θα σωπάσει ποτέ. 🎧 Ακούστε το ηχητικό έργο: 📅 Ηχογράφηση: 1978 🎙️ Μετάφραση: Αλέξης Σολωμός 🎭 Σκηνοθεσία: Στέλιος Παπαδάκης 👩‍🎤 Ερμηνεία: Μαίρη Αρώνη ✍ Angeli Georgia – Storyteller of Light ✍ 💖 Αν το έργο αυτό άγγιξε την ψυχή σας, μπορείτε να στηρίξετε τη δημιουργική μου πορεία, ώστε να συνεχίσουμε να φέρνουμε στο φως σπάνια θεατρικά διαμάντια και ηχητικές αναμνήσεις του πολιτισμού μας. 🎧 Στήριξη: https://angeligeorgiastoryteller.gr/s... 📚 Metabook: https://metabook.gr/angel67