Το Νερωμένο Κρασί - Φίλιππος Μοδινός скачать в хорошем качестве

Το Νερωμένο Κρασί - Φίλιππος Μοδινός

Ὅ, τι κι᾿ ἂν εἶχε τόχασε, γυναῖκα, βιός, παιδιά του· τίποτε δὲν τ᾿ ἀπόμεινε στερνὴ παρηγοριά. Πέταξ᾿ ἡ ἔννοια ἀπὸ τὸ νοῦ κι᾿ ἡ ἐλπίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν καρδιά του κι ἡ ὑπομονὴ ἐμαρμάρωσε στὰ στήθη του βαριά. Ὅπως τὰ λείψανα περνοῦν, περνάει ἀργὰ ὁ καιρός του καὶ ζεῖ δίχως ὁ δύστυχος νὰ ξέρει τὸ γιατί. Μὲς στὴν ταβέρνα ὁλημερὶς μὲ τὸ ποτήρι ἐμπρός του τοῦ κάκου ἐκεῖ ἀνώφελα τὴ λησμονιὰ ζητεῖ. «Καταραμένε κάπελα καὶ κλέφτη ταβερνιάρη, τί τὸ νερώνεις τὸ κρασί, καὶ πίνω ἀπ᾿ τὸ ξανθό, καὶ πίνω κι᾿ ἀπ᾿ τὸ κόκκινο κι᾿ ἀπὸ τὸ γιοματάρι κι᾿ ἀπὸ τὸ σῶσμα τὸ τραχύ, πίνω καὶ δὲ μεθῶ; Δὲν ἦρθα γιὰ ξεφάντωμα, μήτε γιὰ πανηγύρι, ἦρθα νὰ βρῶ τὴ λησμονιὰ στὸ θάνατο κοντά!» Κι᾿ ὁ κάπελας γεμίζοντας καὶ πάλι τὸ ποτήρι μὲ θλιβερὸ περίγελο στὰ λόγια του ἁπαντᾷ: «Τί φταίω ἐγὼ ἂν τὰ δάκρυα ποὺ ἀπελπισμένος χύνεις πέφτουν μὲς στὸ ποτήρι σου, σταλαγματιὲς θολές, καὶ τὸ νερώνουν τὸ κρασὶ κι᾿ ἀδύνατο τὸ πίνεις; Τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν δὲ μεθᾷς, τί φταίω ἐγὼ κι᾿ ἂν κλαῖς;» Στο στόμα του είχε μια βραδυά, χαμόγελο πικρό Και στο ποτήρι του κοντά...τον βρήκανε... νεκρό...