เพลงนี้มีที่มา ชุดที่ 3 скачать в хорошем качестве

เพลงนี้มีที่มา ชุดที่ 3

00:00 "คิดถึง"- สุนทราภรณ์ - คำร้อง แก้ว อัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน บันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ.2501 ครูแก้วเป็นผู้แต่งเนื้อร้อง ครูแก้วเคยรักผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อมาถูกผู้ให้กำเนิดบังคับให้แต่งงานกับหนุ่มนักเรียนนอก โดยครูแก้วเองก็เคยยืนยันว่าไม่เคยลืมผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกนี้เองเป็นแรงบันดาลใจให้ครูแก้วประพันธ์เพลงที่ไพเราะ เชิด ทรงศรี เล่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า “........ครูแต่งเพลง”คิดถึง” เมื่อคุณ ”น้อง” แต่งงานแล้ว มีลูกกับนักเรียนนอก คุณ “น้อง” มาพบครู บางที่ก็โทรศัพท์มาบอกว่า ได้ฟังเพลง “คิดถึง” ที่ไร อดร้องไห้ไม่ได้ ทำไมจะต้องแต่งเพลงนี้ ลืมเสียเถิดดีกว่า เพลง”ลืมเสียเถิดอย่าคิดถึง” จึงเกิดขึ้นมา ผู้เขียนบอกว่าภรรยาครูแก้วก็รู้ก็ทราบเรื่องนี้ แต่ไม่โกรธหรือว่าครูเลยปล่อยให้ครูแก้วแต่งไปตามความรู้สึกของครู และคุณเชิด ทรงศรี ยังเขียนในบทความตอนท้ายด้วยว่าหากครูแก้วไม่ผิดหวังในความรักครั้งนั้นแล้วคงไม่เป็นแก้วฟ้าแน่แต่คงจะเป็นแก้วดินมากกว่า 03:21 "ลืมเสียเถิดอย่าคิดถึง"- รวงทอง ทองลั่นธม - คำร้อง แก้วอัจฉริยะกุล ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน ครูแก้ว อัจฉริยะกุล เคยรักกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ"คุณน้อง" แต่ถูกผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงกีดกัน และจัดการให้ฝ่ายหญิงแต่งงานกับคนที่ผู้ใหญ่เลือกสรรให้ ครูแก้วไม่เคยลืมผู้หญิงคนนั้น จึงแต่งเพลง"คิดถึง"ขึ้นมา ขับร้องโดย ครูเอื้อ สุนทรสนาน เพลงนี้โด่งดังมาก ต่อมา ผู้หญิงคนนั้นได้โทรศัพท์มาหาครูแก้วบอกว่า ฟังเพลง"คิดถึง"ทีไรร้องไห้ทุกที ขอให้ครูแก้วลืมเธอเสียเถิด ข้อความนี้ทำให้ครูแก้วเกิดแรงบันดาลใจ แต่งเพลง"ลืมเสียเถิดอย่าคิดถึง"ขึ้นมา ด้วยคำร้องที่ลึกซึ้งกินใจยิ่งนัก "บุญเราสองครองกันแต่เพียงใจ จะมั่นหมายปองกาย ไม่ได้เลย" 06:35 "ฉันยังคอย"- สุนทราภรณ์ - คำร้อง พรพิรุณ ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน บันทึกเสียงครั้งแรก พ.ศ.2503 ที่มาของทำนองเพลงนี้เกิดจากเสียงนกกางเขนที่มาเกาะอยู่ที่ต้นมะขาม ส่งเสียงร้องทุกวันในเวลาตีห้าครึ่ง ครูเอื้อหยิบปากกามาบันทึกเสียงร้องของนกกางเขนเป็นตัวโน้ต(ตี่...ตี...ตี....ติ๊ด...ตี.... .เมื่อยามจะนิทรา...หลับตายังมิลง....) เป็นทำนองขึ้นต้นของเพลง แล้วครูเอื้อแต่งต่อจนจบเพลง ให้ครูพรพิรุณ นักแต่งเพลงหน้าใหม่ ใส่คำร้องออกมาเป็นเพลง"ฉันยังคอย"ที่แสนไพเราะเพลงนี้เพลงนี้ ที่บ่งบอกถึงความเป็นอัจฉริยะของครูเอื้อ 10:00 "หนองบัว"- บุษยา รังสี - คำร้อง เล็ก โตปาน ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน ในประเทศไทยมีสถานที่ชื่อ"หนองบัว"หลายที่ หลายภูมิภาค แต่หนองบัวในเพลงนี้หมายถึงหนองบัวที่อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ อยู่เยื้องทางเข้าเขื่อนแม่กวง เพลงนี้เกิดขึ้นเมื่อครูเอื้อรับงานแสดงที่โรงหนังชินทัศนีย์ จังหวัดเชียงใหม่ ทีมงานผู้ติดต่อได้ขอให้วงสุนทราภรณ์แต่งเพลง"หนองบัว"ใช้แสดงในงานนี้ การแสดงจะเริ่มในตอนบ่าย แต่ครูเล็ก โตปานยังไม่ได้แต่งคำร้องเพลงนี้ สายวันนั้นครูเล็กจึงขอให้ผู้ติดต่อพาไปชมทัศนียภาพของสถานที่จริง แต่เมื่อไปถึง ปรากฏว่าน้ำในบึงแห้งขอด ดินแตกระแหงเป็นฝุ่นปลิวเวลาลมพัด ดอกบัวเฉาเหี่ยวแห้งคาบึง ครูเล็กจึงแต่งเพลงนี้โดยใช้จินตนาการยามที่น้ำเต็มบึง และแทรกคำพื้นเมืองลงในเพลงนี้ด้วย 2 คำ คือ "เดือนแก่น" หมายถึงจันทร์เต็มดวง และ"จันทร์แมน" หมายถึงดวงจันทร์โผล่หรือดวงจันทร์ขึ้นนั่นเอง 13:18 "แสนเสียดาย" - รวงทอง ทองลั่นธม - คำร้อง รวงทอง ทองลั่นธม ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน คุณรวงทองเล่าว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่ครูเอื้อกำลังบวชอยู่ คุณรวงทองเลยค่อนข้างมีเวลามาก เลยลองแต่งกลอนดู จึงเป็นที่มาของการแต่งเพลงนี้ 16:32 "พระเจ้าทั้งห้า"- สุนทราภรณ์ - คำร้อง สุรัฐ พุกกะเวส ทำนอง เอื้อ สุนทรสนาน เพลงนี้ครูเอื้อ สุนทรสนาน ขอให้ครูสุรัฐ พุกกะเวส แต่งเนื้อ เมื่อรู้ตัวว่าเป็นมะเร็ง และเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลแล้ว โดยบอกความประสงค์ เป็นแนวในการใส่คำร้อง และบันทึกเทปเอาไว้...ครูดำ พูลสุข สุริยพงษ์รังษีเป็นผู้เดินทางไปรับเนื้อเพลงนี้มาให้ครูเอื้อ ครูเอื้อให้ไปตามครูยรรยงค์ เสลานนท์มาให้ต่อเพลงนี้ เพราะคิดว่าท่านคงจะร้องเองไม่ไหว แต่ได้รับเสียงคัดค้านจากทั้งครูดำและครูยรรยงค์ โดยให้เหตุผลว่าเป็นเพลงประจำตัวครูเอื้อ ท่านต้องร้องเอง สุดท้ายครูเอื้อจึงยอมตามที่หลานและลูกศิษย์แนะนำ ครูดำได้พาไปเข้าห้องบันทึกเสียง Rota ที่ซอยศูนย์วิจัย ผู้ควบคุมการบันทึกเสียงชื่อ "หมู" มีผู้ตามไปด้วยอีก 2 คนคือบรรจงจิตต์และพรศุลี ระหว่างการบันทึกเสียงร้องครูเอื้อต้องพักเป็นระยะ ๆ เพราะมะเร็งได้ลุกลามไปมากแล้ว ทำให้หายใจลำบากมีอาการหอบ ต้องใช้วิธีตัดต่อเสียงทั้งเพลง ข้อมูลจาก เพจพร่างเพชรในเกร็ดเพลงและบ้านคนรักสุนทราภรณ์ ภาพประกอบจาก คลังภาพและเสียง กรมประชาสัมพันธ์