200 lichamen liggen op de Mount Everest - Waarom worden ze niet geborgen of begraven? скачать в хорошем качестве

200 lichamen liggen op de Mount Everest - Waarom worden ze niet geborgen of begraven?

De Mount Everest, de hoogste berg ter wereld, is een fascinerend maar dodelijk monument voor menselijke ambitie, en de hellingen zijn bezaaid met de harde realiteit van die ambitie: de bevroren resten van klimmers. Naar schatting liggen er meer dan 200 lichamen van degenen die omkwamen tijdens hun poging de top te bereiken, op de berg, waardoor deze is veranderd in een uitgestrekt, stil openluchtkerkhof. Deze tragische figuren worden niet geborgen of begraven vanwege een overweldigende combinatie van onoverkomelijke fysieke uitdagingen, onbetaalbare kosten en extreme risico's voor eventuele reddingsteams. De voornaamste reden om overledenen op de Everest achter te laten, ligt in de 'doodzone', een angstaanjagend gebied boven de 8000 meter. Hier is de lucht zelf een vijand; het zuurstofgehalte is zo kritisch laag dat mensen, zelfs met extra zuurstof, moeite hebben om langer dan een paar dagen te overleven. De temperaturen dalen tot onvoorstelbare diepten, vaak tientallen graden onder nul, en het weer is berucht om zijn onvoorspelbaarheid, met plotselinge, hevige sneeuwstormen en orkaanachtige winden die zonder waarschuwing kunnen opduiken. In deze omgeving is overleven een voortdurende strijd, laat staan ​​het uitvoeren van een complexe bergingsoperatie. Een menselijk lichaam, vooral een dat volledig bevroren is en mogelijk ingesloten in lagen ijs en sneeuw, kan aanzienlijk wegen, vaak meer dan 150 kg. Het verplaatsen van zo'n massa door het verraderlijke, vaak bijna verticale terrein van de hogere regionen van de Everest is een ongelooflijk zware en tijdrovende taak. Het vereist de inzet van meerdere zeer ervaren Sherpa's, die zelf de grenzen van het menselijk uithoudingsvermogen opzoeken, samen met gespecialiseerde en omvangrijke uitrusting. Elke stap is gevaarlijk; de grond is instabiel, lawines vormen een constante dreiging en één misstap kan zowel de redder als het slachtoffer duizenden meters naar beneden doen storten. Historisch gezien hebben pogingen om lichamen te bergen, tragisch genoeg, soms geleid tot extra doden onder de reddingsteams, wat het immense gevaar onderstreept. Het risico voor het leven van degenen die een dergelijke missie ondernemen, weegt vaak zwaarder dan de haalbaarheid van de berging. Bovendien is de financiële last van een bergingsoperatie enorm. De logistiek die ermee gepaard gaat, inclusief gespecialiseerde uitrusting, uitgebreide zuurstofvoorraden en de lonen voor hooggekwalificeerde Sherpa-teams gedurende een langere periode, kan de kosten van één enkele bergingsoperatie opdrijven tot tienduizenden, of zelfs meer dan honderdduizend dollar. Dit astronomische bedrag is vaak een te zware last voor rouwende families, die al aanzienlijke bedragen hebben geïnvesteerd in de oorspronkelijke klimexpeditie. Zelfs goed gefinancierde organisaties en overheden aarzelen om zulke kostbare en gevaarlijke missies te ondernemen, tenzij absoluut noodzakelijk, vooral gezien het lage slagingspercentage. Hoewel sommige lichamen discreet van de hoofdklimpaden worden verwijderd om de visuele impact voor toekomstige klimmers te verminderen, of af en toe worden geborgen tijdens grootschalige opruimexpedities om opgehoopt klimafval te verwijderen, blijft de overgrote meerderheid van degenen die op de Everest omkomen liggen waar ze vallen. Ze worden geconserveerd door de aanhoudende kou en dienen als grimmige en sombere markeringen voor degenen die volgen, een constante, huiveringwekkende herinnering aan de rauwe kracht van de berg en de ultieme prijs van zijn dodelijke aantrekkingskracht. Deze stille bewakers van de hellingen vormen een krachtig bewijs van de inherente risico's en enorme uitdagingen van bergbeklimmen op de uiterste grenzen van het menselijk uithoudingsvermogen.