Władysław Szpilman - Mazurek a-moll nr 13 - Fryderyk Chopin - MEWA 21 скачать в хорошем качестве

Władysław Szpilman - Mazurek a-moll nr 13 - Fryderyk Chopin - MEWA 21

Władysław Szpilman - Mazurek a-moll nr 13 - Fryderyk Chopin - MEWA 21 Władysław Szpilman – polski pianista i kompozytor pochodzenia żydowskiego, zapisał się w historii jako niezłomny świadek tragicznych wydarzeń II wojny światowej i zarazem artysta, którego twórczość przetrwała próbę czasu. Urodził się 5 grudnia 1911 roku w Sosnowcu, w rodzinie muzyków – matka była pianistką, a ojciec skrzypkiem. Po nauce w warszawskiej Wyższej Szkole Muzycznej i stypendium w Berlinie, gdzie komponował pierwsze utwory symfoniczne, powrócił do kraju w 1933 roku, gdy narastał w Niemczech nazizm. W Polsce szybko zdobył popularność jako pianista Polskiego Radia oraz autor pierwszych szlagierów – „Kiedy kochasz się w dziewczynie”, „Nie ma szczęścia bez miłości”, muzyki do filmów „Wrzos” i „Dr. Murek”. Wybuch wojny nie zatrzymał jego działalności – grał jeszcze recital 23 września 1939 roku, tuż przed przerwaniem transmisji wskutek bombardowania Warszawy. W czasie wojny Szpilman znalazł się w warszawskim getcie. Występował tam, komponował i utrzymywał rodzinę, m.in. dzięki pracy w kawiarni „Sztuka” oraz pomocy współpracowników muzycznych. W 1942 roku uniknął deportacji z pomocą żydowskiego policjanta, co umożliwiło mu ucieczkę z getta. Ukrywał się na aryjskiej stronie Warszawy, zanim ostatecznie został odnaleziony przez niemieckiego oficera Wilhelma Hosenfelda. Ten dostarczał mu żywność i wsparcie aż do odsieczy ze strony polskich żołnierzy w styczniu 1945 roku. Po wojnie Szpilman powrócił do Polskiego Radia, gdzie objął szefostwo działu muzyki rozrywkowej. Był jednym z założycieli Związku Polskich Autorów i Kompozytorów oraz inicjatorem powstania Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie. Znacząco wzbogacił polską muzykę – skomponował setki popularnych piosenek, muzykę filmową, słuchowiska radiowe, musicale („Ciotka Karola”, „Czerwony Kapturek”) oraz dzieła symfoniczne i kameralne wykonywane na całym świecie. Jego wspomnienia, opublikowane w 1946 roku jako „Śmierć miasta”, przez długi czas były cenzurowane. Dopiero w 1998 roku syn Szpilmana doprowadził do wydania pełnej wersji książki pt. „The Pianist”, która w 1999 roku zdobyła międzynarodowe uznanie i została przetłumaczona na około 40 języków. Na jej podstawie Roman Polański stworzył film „Pianista” (2002), nagrodzony m.in. Złotą Palmą w Cannes i trzema Oscarami. Szpilman był też wielokrotnie odznaczany: otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, medal jubileuszowy, a pośmiertnie – honorowego „Fryderyka” za całokształt twórczości. W jego pamięć nazwano studio radiowe, rondo w Sosnowcu oraz ulicę na warszawskim Mokotowie. Tablice upamiętniające artystę odsłonięto m.in. w Warszawie – wszystkie te formy hołdu podkreślają znaczenie jego twórczości i postawy. Dział Muzyczny jest jednym z najmłodszych działów Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego. Podstawę jego zbiorów stanowią zabytki fonograficzne pochodzące z Kolekcji Fonograficznej Ewy i Adama Mańczaków, które od 2005 roku, na drodze zakupu i darów pochodzących od bydgoskiego kolekcjonera, były systematycznie włączane do zbiorów Muzeum. W zbiorze zgromadzonych eksponatów znajduje się ponad 80 urządzeń odtwarzających dźwięk, wśród których znaleźć można fonografy - pierwsze działające urządzenia potrafiące zapisać i odtworzyć dźwięk, kilkadziesiąt gramofonów akustycznych i elektrycznych różnego typu (gramofony szafkowe, stołowe, tubowe, walizkowe, czy chlebakowe), a także zbiór kilkunastu radioodbiorników. #MuzeumBydgoszcz #Działmuzyczny