Zazdrość moja ... - Krystyna Janda, Marek Grechuta - poezja Bolesława Leśmiana скачать в хорошем качестве

Zazdrość moja ... - Krystyna Janda, Marek Grechuta - poezja Bolesława Leśmiana

Piosenka pochodzi z płyty Marka Grechuty "W malinowym chruśniaku" która miała swoją premierę w 2001 roku. Płytę tą w całości Marek poświęcił poezji BOLESŁAWA LEŚMIANA, sam Grechuta zachwycał się już wcześniej tymi wierszami, jednego ze swoich ulubionych poetów i może musiało minąć jeszcze kilka lat, zanim „dojrzał do tego trudnego zadania. Wcześniej zmierzył się z poezją Tadeusza Nowaka (PIEŚNI), bliskiego spadkobiercy Leśmiana w polskiej poezji, piewcy metafizycznej ludyczności, również wielkiego mistyka. To Krystyna Janda namówiła Grechutę na skomponowanie cyklu pieśni do erotyków Leśmiana. Nie chce się wierzyć, ale te natchnione, nieporównane, trudne kompozycje powstały w ciągu paru dni i to w gmachu TVP na Woronicza! Grechuta komponował w pustym pokoju, zapisując gotowe aranżacje na papierze nutowym. Towarzyszyło tej pracy absolutne poczucie formy. Jak sam mówi „każdy z wierszy uzmysławiał potrzebę innej kompozycji i aranżacji. Powstało dzieło w pełni ponadczasowe. „Ten cykl erotyków Leśmiana był od młodości moim ulubionym mówi aktorka. „Zawsze traktowałam go jako historię, całość. Marzyłam, aby móc go zaprezentować. Namówiłam Marka na „Chruśniak, bo uważałam, że jest on idealnym kompozytorem dla stworzenia muzyki do tych wierszy i wymarzonym interpretatorem tej poezji. Tak powstał „nasz Chruśniak. Ja nadal jestem w Marku zakochana. W barwie jego głosu, we wrażliwości, delikatności, muzykalności. Nie rozstaję się z jego nagraniami. Tekst oryginalny BOLESŁAW LEŚMIANA ( Marek Grechuta troszkę go zmodyfikował) : Zazdrość moja bezsilnie po łożu się miota: Kto całował twe piersi, jak ja, po kryjomu ? Czy jest wśród twoich pieszczot choć jedna pieszczota, Której, prócz mnie, nie dałaś nigdy i nikomu ? Gniewu mego łza twoja wówczas nie ostudzi ! Poniżam dumę ciała i uczuć przepychy, A ty mi odpowiadasz, żem marny i lichy, Podobny do tysiąca obrzydłych ci ludzi. I wymykasz się naga. W przyległym pokoju We własnym się po chwili zaprzepaszczasz łkaniu, I wiem, że na skleconym bezładnie posłaniu Leżysz jak topielica na twardym dnie zdroju. Biegnę tam. Łkania milkną. Cisza niby w grobie. Zwinięta, na kształt węża, z bólu i rozpaczy Nie dajesz znaku życia - jeno konasz raczej, Aż znienacka za dłoń mnie pociągniesz ku sobie. Jakże łzami przemokłą, znużoną po walce Dźwigam z nurtów pościeli w ramiona obłędne ! U nóg twych rozemknione pieszczotami palce Jakże drogie mym ustom i jakże niezbędne ! * * Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała, W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie, Płaczesz przez sen i wstrząsem wylęklego ciała Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie. Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę, A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana, A ja płacz twój całuję, biodra i kolana I ramię i zsuniętą z ramienia koszulę. Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem, Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania Zadaję ciemną nocą tłumione pytania. Odpowiadasz bezładnie - ja słucham z uśmiechem. * *