Szkicowanie w skansenie. скачать в хорошем качестве

Szkicowanie w skansenie.

Dziś chcę Was zaprosić do Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach i opowiedzieć czym jest takie miejsce oraz czym różni się od muzeum etnograficznego. Uwielbiam szkicować w muzeach i bardzo często to robię, a moim ulubionym typem są muzea etnograficzne i skanseny. Polska ustawa definiuje muzeum jako jednostkę organizacyjną, nie nastawioną na osiąganie zysku, której celem jest sprawowanie opieki nad zabytkami, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie kontaktu ze zbiorami przez określone działania. Podstawą ich funkcjonowania są kolekcje, zwykle gromadzone latami i początkowo bez zamysłu udostępniania szerszej publiczności. Muzea etnograficzne mają własną specyfikę, a tradycje gromadzenia artefaktów, które dziś określilibyśmy jako etnograficzne, sięgają okresu odkryć geograficznych, kiedy to ze skolonizowanych lądów przywożono obok bogactw naturalnych również przedmioty, które wydawały się interesujące ze względu na swoją inność. Zbierano zarówno ciekawe okazy przyrodnicze, jak i wyroby ludzkich rąk, przykłady rzemiosła, elementy ubiorów, biżuterii czy uzbrojenia. Pierwsze muzeum w Polsce gromadzące zbiory o charakterze etnograficznym powstało w Warszawie w 1888 roku z inicjatywy grupy ludoznawców skupionych wokół Jana Karłowicza, który był wyznawcą ewolucjonizmu i propagował ten kierunek na łamach polskich czasopism ludoznawczych. Twórcy muzeum nastawili się na gromadzenie zbiorów egzotycznych, które niestety w dużej części uległy zniszczeniu w wyniku działań wojennych w 1939 roku. Po wojnie można zaobserwować charakterystyczne dla całego polskiego muzealnictwa etnograficznego nastawienie na zbieranie obiektów kultury ludowej Polski. Aktualnie nurt kolekcjonowania “rzeczy egzotycznych” w Polsce można traktować jako zjawisko marginalne. Głównym nurtem w tego rodzaju muzeach jest kultura ludowa. Osobnym tematem są muzea na wolnym powietrzu. Naturalnie najlepszym rozwiązaniem jest zawsze zachowanie zabytkowych obiektów architektury w miejscu, w którym powstały, ale nie zawsze jest to możliwe. Wówczas podejmuje się decyzję o przeniesieniu takiego budynku, lub nawet całego zespołu i utworzenie zamkniętej przestrzeni, umożliwiającej ich konserwację i ekspozycję. Jest to tak zwane po angielsku: Open-air museum; po niemiecku: Freilicht Museum. Ten typ muzeum został wynaleziony w końcu XIX wieku przez Szweda Hazeliusa i od tego czasu realizowany przez niego w Sztokholmie. Jest on rozpowszechniony zwłaszcza w Europie północnej. Zwykle tworzy się zespół budynków udostępnionych do zwiedzania i składający się z obiektów architektury ludowej sprzed okresu cywilizacji przemysłowej, czyli z chat rolników, pasterzy, rybaków, rzemieślników, handlarzy, robotników, a także budynków gospodarczych, kramów kupieckich i wszelkich obiektów architektury wiejskiej lub miejskiej, świeckiej lub kościelnej, prywatnej lub publicznej. Często zespoły tego rodzaju uzupełniają obiekty architektoniczne wysokiej klasy, jak dworki, kaplice, siedziby historyczne albo obiekty cywilizacji przemysłowej. Bardzo ciekawymi przykładami takich skansenów, które miałam okazję odwiedzić są: Muzeum Wsi Lubelskiej, Wielkopolski Park Etnograficzny w Dziekanowicach, skansen przy Muzeum Etnograficznym w Toruniu oraz Écomusée du pays de Rennes. Z pewnością wartość edukacyjna takich miejsc jest ogromna, ponieważ można tam na własne oczy zobaczyć, jak dawniej żyli ludzie i jakie sprzęty były im niezbędne do codziennego funkcjonowania. Za każdym razem mam w takim miejscu wrażenie podróży w czasie i bardzo trudno jest uzyskać taki efekt w trakcie czytania historycznego opisu, czy nawet słuchania opowieści. Osobom zainteresowanym tym tematem polecam książkę Katarzyny Barańskiej "Muzeum etnograficzne. Misje, struktury, strategie." na podstawie której powstał ten tekst, ale zanim zabierzecie się do czytania zachęcam do narysowania tego uroczego drewnianego kościoła z poniższego zdjęcia. 0:22 O muzeach etnograficznych i skansenach. 7:24 Szkicowanie ołówkiem. 7:59 Rysowanie piórem. 9:12 Malowanie akwarelami https://sztukadlakazdego.pl/ Facebook   / sztukadlakazdego-101024938366387   Instagram   / sztukadlakazdego   Instagram Studio3.18   / studio3.18   Dofinansowano ze srodków Narodowego Centrum Kultury w ramach programu Kultura w sieci