ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ - Μάνος Λοϊζος / Ναζίμ Χικμέτ (Μανώλης Ρασούλης) - Ανέκδοτη ηχογράφηση скачать в хорошем качестве

ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ - Μάνος Λοϊζος / Ναζίμ Χικμέτ (Μανώλης Ρασούλης) - Ανέκδοτη ηχογράφηση

Μονάκριβή μου Μουσική: Μάνος Λοϊζος Ποίηση: Ναζίμ Χικμέτ Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος Ερμηνεία: Μανώλης Ρασούλης Η πρώτη ανέκδοτη ηχογράφηση από δοκιμαστική μπομπίνα. Ο Μανώλης Ρασούλης αναφέρει: «Στα σκουπίδια της δισκογραφικής εταιρείας «Κολούμπια» βρέθηκε ανάμεσα στις ταινίες με ηχογραφήσεις και μια μπομπίνα με τραγούδια του Μάνου Λοϊζου σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ ,που τραγούδησα εγώ, σχεδόν πριν 30 χρόνια, σε μια συμπαθή δοκιμαστική προσπάθεια. Θα χάνονταν αν δεν τα έβρισκε ένας φίλος. Φανερώνει πόσο ήθελε ο Μάνος να τα πω εγώ αυτά τα τραγούδια, άλλωστε ακούγεται και ο ίδιος να με συμβουλεύει, να με ενθαρρύνει, να συμπληρώνει. Είναι ένα σπουδαίο ντοκουμέντο. Βάζω να ακούσουμε εκείνο το τραγούδι που δεν υπάρχει στο επίσημο CD αυτής της δουλειάς με τη φωνή του Μάνου που ήταν απλώς οδηγός για μένα και θα χάνονταν στη χωματερή αν δεν τα έβρισκε ο Βαγγέλης. Όταν τα άκουσα συγκινήθηκα, και φυσικό ήταν. Αν και εκτός εποχής, έχουν μια διαχρονικότητα και μια σπάνια ποιότητα απ' όλες τις απόψεις. Αυτή είναι η άποψη μου. Ακούστε και σχηματίστε τη δική σας γνώμη». ------------------------------------------ Μονάκριβή μου εσύ στον κόσμο μου λες στο τελευταίο σου γράμμα «Πάει να σπάει το κεφάλι μου,  σβήνει η καρδιά μου. Αν σε κρεμάσουν, αν σε χάσω θα πεθάνω». Θα ζήσεις καλή μου, θα ζήσεις. Η ανάμνησή μου μαύρος καπνός θα διαλυθεί στον άνεμο. Θα ζήσεις αδερφή με τα κόκκινα μαλλιά της καρδιάς μου. Οι πεθαμένοι δεν απασχολούν πιότερο από ένα χρόνο τους ανθρώπους του εικοστού αιώνα. Ο θάνατος ένας νεκρός που τραμπαλίζεται στην άκρη ενός σχοινιού. Σε τούτο εδώ το θάνατο δεν αντέχει η καρδιά μου. Μα να `σαι σίγουρη πολυαγαπημένη μου αν το μαύρο και μαλλιαρό το χέρι κάποιου φουκαρά ατσίγγανου περάσει στο λαιμό μου τη θηλιά,  άδικα θα κοιτάνε μες στα γαλάζια μάτια του Ναζίμ να δουν το φόβο. Στο σούρπωμα του στερνού μου πρωινού θα δω τους φίλους μου κι εσένα. Και δε θα πάρω μαζί μου κάτω απ’ το χώμα παρά μόνο την πίκρα ενός ατέλειωτου τραγουδιού. Μέλισσά μου με τη χρυσή καρδιά,  με τα μάτια πιο γλυκά απ’ το μέλι τι κάθισα και σου `γραψα πώς ζήτησαν το θάνατό μου. Η δίκη μόλις άρχισε δε κόβουν δα και στα καλά καθούμενα έτσι το κεφάλι ενός ανθρώπου σαν να `τανε γογγύλι. Έλα, έλα μη μου σκας όλα αυτά `ναι μακρινά ενδεχόμενα. Έλα και μη ξεχνάς πως η γυναίκα ενός φυλακισμένου δεν κάνει να `χει μαύρες έγνοιες.