Ocet jabłkowy i woda z cytryną. Odchudzają i oczyszczają organizm? скачать в хорошем качестве

Ocet jabłkowy i woda z cytryną. Odchudzają i oczyszczają organizm?

Miniatury filmów zostały wykonane samodzielnie przez autora niniejszego kanału lub pobrane na zasadzie CC0 (Creative Commons Zero) z domen publicznych i w żaden sposób nie naruszają niczyich praw autorskich. Ocet jabłkowy zawiera kwasy organiczne – octowy 6% lub 10%, jabłkowy i cytrynowy, mlekowy, potas, sód, niewielkie ilości witaminy z grupy B oraz C, przeciwutleniacze. Ilość witamin i składników mineralnych jest bardzo niewielka, nie wystarcza do pokrycia dziennego zapotrzebowania. Natomiast ocet jabłkowy jest polecany jako suplement odchudzający. Może wykazywać takie działanie przez odruchowe spowolnienie opróżniania żołądka, przez co pokarm dłużej w nim zalega. Ponadto ocet jabłkowy podrażnia błonę śluzową, zmniejszając apetyt, a nawet powodując nudności. Może działać przeczyszczająco ze względu na efekt osmotyczny. W rozcieńczeniu wywiera bardzo słaby efekt bakteriobójczy, raczej bez znaczenia klinicznego. Zwiększa wydzielanie soku żołądkowego i kwasu solnego w żołądku. Podrażniając przełyk, może nasilać objawy zgagi. Niszczy szkliwo zębów. Jest raczej przeciwwskazany u chorych na IBS postać biegunkową oraz CU – w badaniach klinicznych wrzodziejące zapalenie jelita grubego u myszy wywołuje się kwasem octowym i SDS. Należy mieć na uwadze, że ocet jabłkowy jest produktem przetworzonym i jego właściwości prozdrowotne, które często są bardzo wychwalane, nie znajdują potwierdzenia w świetle żadnych badań. Nieliczne dane literaturowe wskazują na potencjalnie korzystny efekt na naczynia krwionośne, gospodarkę lipidową organizmu oraz stężenie glukozy we krwi. Nie należy jednak traktować octu jabłkowego jako lekarstwa na różne choroby, a raczej jako składnik diety, który może być spożywany od czasu do czasu. Sok z cytryny zawiera małe ilości witaminy C, około 60 mg na 100 g, ale duże ilości kwasu cytrynowego – około 8% w jednostce objętości. Kwas cytrynowy zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, poprawia apetyt, przyspiesza opróżnianie żołądka, zwiększa ruchy perystaltyczne przewodu pokarmowego, sprzyja odchudzaniu – blokuje liazę ATP-cytrynianową, zachowując się jak kompetycyjny związek w stosunku do HCA – kwasu hydroksycytrynowego, stosowanego w odchudzaniu. Kwas cytrynowy jest dosyć silnym chelatem, zwiększa wchłanianie z przewodu pokarmowego magnezu i wapnia, natomiast zmniejsza wchłanianie żelaza. Jednocześnie zwiększa wydzielanie magnezu i wapnia z moczem, działa moczopędnie. Sok z cytryny może nasilać zmiany trądzikowe na twarzy, nie jest to bezpośrednio związane z oczyszczaniem organizmu. Może także uczulać niektóre osoby. Zalety spożywania wody z cytryną: pobudza łaknienie, wiąże niektóre metale ciężkie, tworząc chelaty łatwo rozpuszczalne w wodzie i wydalane z moczem, zawiera witaminy i sole mineralne – sód, potas, witaminę C, B1, B2, B6, flawony, przeciwutleniacze, sprzyja odchudzaniu, zawiera olejki eteryczne o działaniu przeciwzapalnym i bakteriostatycznym. Wady: może nasilać zmiany trądzikowe na twarzy, może uczulać niektóre osoby, zwiększając wydzielanie kwasu solnego, może powodować dolegliwości w chorobie wrzodowej i refluksowym zapaleniu przełyku, niszczy szkliwo zębów. UWAGA! Osoby, które często spożywają sok z cytryny lub ocet jabłkowy, powinny ze szczególną starannością płukać jamę ustną wodą i stosować bezcukrowe gumy do żucia, ponieważ kwas octowy i cytrynowy powodują korozję i abrazję szkliwa, ułatwiając powstawanie próchnicy, wywierają niekorzystny wpływ na zęby. Natomiast w pozostałym zakresie szkodliwe działanie tych związków jest raczej niewielkie i przejściowe. Są to raczej bezpieczne metody naturalnego wspomagania organizmu. Piśmiennictwo: 1. "Functional properties of vinegar." Budak NH, J Foood Scie, 2014, 79, 54-61. 2. Rutala WA, Infect Control Hosp Epidemiol. 2000;21:33-8. 3. Carol S. Johnston, Diabetes Care. 2004;27:281-2. 4. Kondo T, Biosci Biotechnol Biochem. 2009;73:1837-43. 5. Penniston KL, Nakada SY, Holmes RP, Assimos DG. Journal of Endourology. 2008, 22: 567–570. 6. Kiecolt-Glaser, J. K.; Graham, J. E.; Malarkey, W. B.; Porter, K; Lemeshow, S; Glaser, R. Psychoneuroendocrinology. 2008, 33: 328–39. 7. Shara M, Ohia SE, Yasmin T, et al. Mol. Cell. Biochem. 2003, 254: 339–46.