NASREDDİN HOCA İSYANI скачать в хорошем качестве

NASREDDİN HOCA İSYANI

Nasreddin Hoca, Akşehir’in kıyısında durmuş, önünde uzanan kurumuş göl yatağına bakıyordu. Bir zamanlar suyun şıkırdayarak kıyıya vurduğu, rüzgârın dalgalarla dans ettiği o yer… Şimdi çatlamış bir toprak, sessiz bir boşluk. Hoca bastonunu yere vurup iç çekti: “Bir zamanlar burası su doluydu. Hem bereketliydi hem de canlıydı. İnsanlık şimdi ne yaptı da bu hale getirdi?” Ardından hafifçe gülerek ekledi: “Ben yıllarca göle maya çaldım da su tutsun diye uğraştım… Meğer yanlışı göle değil, insanın zihnine maya sürmek gerekirmiş.” Etrafında dolaşırken eliyle kurumuş toprağı okşadı: “Su tasarrufu yok… Herkes bağını, bahçesini gereğinden fazla sulamış, toprağı bataklığa çevirmiş. Toprağa saygı kalmamış; verim almak isterken bizzat toprağın canını almışlar. Kimyasalı, zehiri, ilacı birbirine katıp ‘bereket’ sandıklarını toprağın ruhuna sürmüşler.” Gölün tam ortasına doğru yürüyüp durdu. Kurumuş zemine işaret ederek: “Bak evlat,” dedi, “göl bile yılmış. Bizimkiler suyu yönetmek yerine, suyu tüketmenin peşine düşmüş.” Sonra birden yüzünde o meşhur hınzır gülümseme belirdi: “Ama ben yine de umutsuz değilim. İnsan aklını kullanmayı öğrenirse, suyu da toprağı da geri getirir.” Genç şaşkınlıkla sordu: “Hoca’m peki bu iş nereye varır?” Hoca sakalını sıvazladı, bir an düşündü ve o klasik son darbeyi vurdu: “Evlat… İnsanlık akıllanmazsa bir gün suyu arayıp bulamayacak. Ama merak etme…” Bir adım geri çekildi, bastonuna yaslandı: “…ben yine maya çalarım. En kötü ihtimalle göl tutmaz ama milletin dili tutar; bari tasarrufu konuşa konuşa öğrenirler!”