Historia e Dhimbshe e Lulit nga Tirana: Ne momentin kur ajo zbuloi kancerin une e lash vetem ME FAL скачать в хорошем качестве

Historia e Dhimbshe e Lulit nga Tirana: Ne momentin kur ajo zbuloi kancerin une e lash vetem ME FAL

#historijete #albania #shqiperi #trend #podcast #kosova #lajmeshqip #lajme #viralvideo #realstory #realestate #klankosova #kosova #viralvideo #trend #trending #trendingreels #shqiperi #shqip #shqiperialive #shortvideo #shortsvideo #trend #albania #albanian #albanjari #viralvideo #topchannel #klankosova #tvklan #rtvnews Titulli: “Dashuri që s’vdes – Historia prekëse e Lulit dhe Leonorës” (Rrëfim i gjatë dhe i dhimbshëm për kanalin “Histori Jete”) Unë jam Luli, nga Tirana. Një djalë i zakonshëm, që si shumë të rinj shqiptarë, lash pas gjithçka për të ndjekur një ëndërr – një jetë më të mirë jashtë. Me dokumentet në dorë dhe shpresën në zemër, mora rrugën për në Gjermani, duke e ditur se nuk do të ishte e lehtë. Por nuk e kisha menduar kurrë se fillimet do të ishin kaq të vështira, kaq të errëta. Isha i vetëm, pa familje, pa miq, pa një shpirt që të më thoshte "mirëmëngjes" apo "mirë se u ktheve". Punët që bëja ishin të rënda dhe netët të gjata. Zakonisht hajat bukë të ftohtë në heshtje, rrija me orë të tëra në dhomën time të vogël, duke parë tavanin dhe duke menduar: “A ia vlejti?” Në një qytet të huaj, me një gjuhë që nuk e zotëroja dhe me zemrën që më kërciste nga mungesa e dashurisë, gjithçka më dukej pa kuptim. Ishte një vetmi që më hante përbrenda. Derisa ndodhi diçka që s’e prisja. Rastësisht në rrjetet sociale, pashë një profil të një vajze me një buzëqeshje të ngrohtë. Quhej Leonora. Jetonte në të njëjtin qytet si unë. E njëjta mërgimtare si unë, por nga Kosova. Nuk e di pse, por ndjeva një tërheqje të çuditshme për të. Nisa t’i shkruaj. Dhe ajo m’u përgjigj. Fillimisht me kujdes, me fjalë të maturuara. Por me kalimin e ditëve, bisedat tona u bënë gjithnjë e më të thella. Flisnim çdo mbrëmje, deri në orët e para të mëngjesit. As nuk ishim takuar, por ishte si të njiheshim prej vitesh. Ajo më dëgjonte me zemër, më jepte ndjenjën se isha i rëndësishëm. Për herë të parë pas shumë kohësh, ndihesha i gjallë. Pas javësh të tëra bisedash, vendosëm të takoheshim. Kur ajo erdhi për herë të parë në shtëpinë time, ishte e qetë, e thjeshtë dhe e pastër si një engjëll. Kishte një butësi në sytë e saj që më përthithi. Filloi të vinte shpesh. Edhe kur nuk isha në shtëpi, ajo shkonte vetë, më linte ushqim, më pastronte dhomën, më linte shënime të vogla që më bënin të qaja nga emocionet. Nuk kërkonte asgjë në këmbim. Ishte thjesht aty… si një dhuratë nga Zoti. Por një ditë, më tha: “Lul, dua të flasim për diçka shumë të rëndësishme.” E pashë në sy dhe e kuptova që diçka s’shkonte. U ulëm në një stol në park. Kishte lot në sy por përpiqej të buzëqeshte. Dhe pastaj ma tha: “Lul, duhet të ndahemi.” Zemra më rrahu fort. E pyeta pse. Dhe ajo m’u përgjigj me zë të dridhur: “Sepse unë nuk jam për ty. Unë vuaj nga kanceri. Dhe nuk dua që ti të kalosh dhimbjen e humbjes. Dua të jetosh. Dua të jesh i lirë.” Nuk di të them çfarë ndjeva në atë moment. Një dhimbje që më çau kraharorin. Por nuk u tërhoqa. E pashë drejt në sy dhe i thashë: “Leonora, tani të dua edhe më shumë. Dhe nuk të lë vetëm. E kupton? Nuk të lë.” Ajo qau në kraharorin tim. Dhe unë ia fshiva lotët, i premtova se do të jem aty për të, pavarësisht gjithçkaje. Kaluan ditët. Ne nuk ishim më dy të dashuruar të zakonshëm. Ishim dy shpirtra që kishin gjetur njëri-tjetrin në mes të vuajtjes. Flisnim çdo natë me orë të tëra. Ajo vinte në shtëpi, ma mbante dorën, më qeshte edhe kur kishte dhimbje. Më thoshte: “Lul, s’dua të më shohësh të dobët.” Por ajo s’e kuptonte se për mua, ajo ishte forca më e madhe që kisha parë ndonjëherë. Por jeta ime mori një tjetër kthesë. Për shkak të problemeve të shumta, u detyrova të largohem nga Gjermania. Nuk isha më zot i fatit tim. Duhej të ikja. E lashë Leonorën pas. Nuk do ta harroj kurrë ditën e fundit, kur ajo më përqafoi dhe vetëm qante. Nuk fliste, vetëm qante. Më shikonte si dikush që i ikën përgjithmonë. Që atë ditë, asgjë s’është njësoj. Kam ndryshuar. Jam bërë një njeri bosh. Çdo ditë që zgjohem, më duket sikur më mungon diçka. Çdo natë që fle, më duket sikur humbas dikë. Zëri i saj më ndjek kudo. Aroma e saj më është ngulitur në kujtesë. Dhe dhimbja e asaj ndarjeje më vret përditë.