6903011 มรณสติ скачать в хорошем качестве

6903011 มรณสติ

พระพรหมวชิรญาณโสภณ (เลี่ยม ฐิตธมฺโม) ได้ให้โอวาท ณ หอฉัน วัดหนองป่าพง ให้แด่ภิกษุ-สามเณร ในวันที่ 11 มีนาคม 2569 พระเดชพระคุณหลวงพ่อ ได้เมตตาให้ระลึกเรื่องมรณสติเมื่อมรณสติสมบูรณ์ จิตจะเกิด ความสลดสังเวช (โอตตัปปะ) และท่านยังได้เมตตาเล่าว่า ในสมัยพุทธกาล การจัดการสรีระของพระภิกษุที่มรณภาพนั้นมีความเรียบง่ายและเป็นไปเพื่อการ "ละวางภาระ" ผมขอขยายความที่หลวงพ่อท่านได้เล่าให้ฟังรวมเข้ากับข้อมูลสมัยพุทธกาลดังนี้ 1. การจัดการสรีระ (อสุภกรรมฐาน) ในสมัยนั้น เมื่อพระภิกษุมรณภาพลง หากไม่ได้เป็นพระเถระผู้ใหญ่ที่มีพุทธานุญาตพิเศษ การจัดการมักทำอย่างรวดเร็วและเรียบง่าย: การทิ้งในป่าช้า (สีวถิกา): ในหลายกรณี ร่างของภิกษุจะถูกนำไปวางไว้ในป่าช้าเพื่อให้เน่าเปื่อยตามธรรมชาติ เพื่อให้ภิกษุรูปอื่นๆ ได้ใช้เป็นเครื่องมือในการเจริญ อสุภกรรมฐาน เห็นความจริงของกายที่ปราศจากวิญญาณ การเผา (ฌาปนกิจ): หากมีการเผา ก็จะทำบนกองฟืนอย่างง่ายๆ ในที่วิเวก ไม่มีการประดับประดาหรือจัดงานรื่นเริง 2. การจัดการอัฐบริขาร (ทรัพย์สินของสงฆ์) พระพุทธเจ้าทรงวางระเบียบเรื่องทรัพย์สินของพระที่มรณภาพไว้ชัดเจน เพื่อป้องกัน มานะ และความขัดแย้ง: ไตรจีวรและบริขาร: ให้ตกเป็นของสงฆ์ (ส่วนรวม) โดยมีธรรมเนียมให้พระภิกษุที่อยู่ดูแลปรนนิบัติผู้ป่วย (คิลานุปัฏฐาก) มีสิทธิ์ในจีวรหรือบาตรนั้นเป็นลำดับแรก เพื่อเป็นการตอบแทนความเสียสละ ทรัพย์สินอื่น: หากมีค่ามากเกินกว่าบริขารจำเป็น จะถูกนำเข้าเป็นสมบัติส่วนกลางของวัดเพื่อใช้ประโยชน์ในงานพระศาสนาต่อไป 3. การสวดพระอภิธรรมและพิธีกรรม ในสมัยพุทธกาลยังไม่มีการสวดอภิธรรม 7 คัมภีร์เหมือนปัจจุบัน: การกล่าวธรรม: เพื่อนภิกษุจะมารวมตัวกันเพื่อพิจารณาความไม่เที่ยง (อนิจจัง) และกล่าวสรรเสริญคุณงามความดีของผู้ล่วงลับในแง่ของการปฏิบัติธรรม การระลึกถึงพระคุณ: หากเป็นพระอรหันต์หรือพระเถระสำคัญ อาจมีการสร้างสถูปเจดีย์ไว้ในที่ทางร่วมใหญ่เพื่อให้ผู้คนได้กราบไหว้ระลึกถึงธรรม (มรณสติ)