Το ξύπνημα της δρυάδας скачать в хорошем качестве

Το ξύπνημα της δρυάδας

Βρεθήκαμε Καθαρά Δευτέρα σ' ένα δασάκι όπου κόσμος πολύς έτρεχε πάνω στα πλατανόφυλλα που είχαν δημιουργήσει ένα παχύ στρώμα στο έδαφος. Σκέφτηκα πως αν μια νεράιδα του δάσους κοιμόταν σε μια ήρεμη χειμερία νάρκη, θα ξυπνούσε βίαια και ίσως δεν κατάφερνε να ξανακοιμηθεί περιμένοντας πότε θα φτάσει ο ήλιος της Άνοιξης... Αυτή ήταν η ιδέα για τη φωτογράφηση και για το τραγούδι ... Κάτω από χρυσά, πεσμένα φύλλα είχα για στρώμα τη σιωπή, με του χειμώνα τη μαυρίλα να με σκεπάζει σαν ντροπή. Όνειρα έπλεκα με ρίζες σε έναν ύπνο βαθύ, ιερό, μα ήρθαν φωνές, μορφές γκρίζες και τάραξαν το δάσος το βουβό. Με ξύπνησαν οι άνθρωποι, οι ξένοι με γέλια και με βήματα βαριά, μία δρυάδα, χαμένη, μοναχή, με μια παράξενη φωτιά στην παγωνιά. Έφυγαν αυτοί, μα η γαλήνη εχάθη κι η νύχτα μοιάζει τώρα φυλακή. Τριγυρνώ στους κορμούς, στα κλωνάρια τα μάτια μου κλείνω, μα ο ύπνος αργεί, σαν κυνηγημένα από ανέμους θηρία ψάχνω μια σπίθα να βγει απ’ τη γη. Πατώ στις πατημασιές που αφήσαν και νιώθω το κρύο να με τρυπά, γιατί τον λήθαργό μου έτσι λύσαν; Το δάσος πια δεν με κρατά. Περιμένω την Άνοιξη να ‘ρθει... Ο ήλιος να φανεί...