XVI Forum Humanum Mazurkas - dyskusja A.Bartkowskiego z bardami-Daukszewicz,Klawe,Kleyff,Mamcarz скачать в хорошем качестве

XVI Forum Humanum Mazurkas - dyskusja A.Bartkowskiego z bardami-Daukszewicz,Klawe,Kleyff,Mamcarz

Można bez cienia przesady stwierdzić, iż XVI już Forum Humanum Mazurkas, które odbyło się 28 czerwca 2015 r., stało się widownią ożywienia legendarnej tradycji bardów, celtyckich poetów i pieśniarzy, spotykanych od XI do XVII wieku na dworach Irlandii, Szkocji, Walii i Bretanii oraz przybliżenia przedstawicieli pokolenia ich współczesnych prapraprawnuków, obecnych dziś już jednie w Polsce, Rosji czy Czechach. Oto bowiem na scenie MCC Mazurkas Conference Centre & Hotel pojawili się niektórzy znamienici artyści Warszawskiej Szkoły Bardów. Przez kilka godzin nad kilkuset zgromadzonymi w Ożarowie unosił się duch Czesława Miłosza, Jonasza Kofty, czy Jacka Kaczmarskiego. Nieomal przez skórę poczuliśmy aurę krakowskiej Piwnicy pod Baranami, kabaretu Pod Egidą, czy osławionego w latach 70. minionego wieku Salonu Niezależnych. Przebojowo zaczął i to dosłownie – m.in. „Smutnymi lub śmiesznymi piosenkami Don Kichota”, songu przez 9 miesięcy zajmującego pierwsze miejsca na literackiej liście radiowej „Jedynki” – Jerzy Mamcarz.  Wykonawca ów, bardzo ceniony w kręgu miłośników tzw. piosenki zaangażowanej, pomysłodawca i organizator Festiwalu Piosenki Autorskiej im. Jonasza Kofty zręcznie przeplatał utwory muzyczne z kąśliwymi limerykami, gatunkiem jakże bliskim sercu choćby naszej noblistki Wisławy Szymborskiej. W klimaty dzisiejszych Mazur brawurowo wprowadzał z gitarą Jacek Kleyff, kilkakroć nie na żarty odcinający się od „kombatanctwa”. Ale przecież chyba nikt nie zapomni Mu, że w „dobie gierkowskiej” współtworzył – obok Janusza Weissa, Romana Walisiaka i później Michała Tarkowskiego – Salon Niezależnych. To ten właśnie Salon był w 1976 roku sygnatariuszem osławionego „Listu 59”, protestu znakomitych postaci publicznych przeciw m.in. uszczęśliwieniu nas na siłę wpisaniem do Konstytucji PRL kierowniczej roli PZPR i dozgonnego sojuszu z ZSRR. Mroczne też, ale skąd inąd jakże niekiedy barwne odcienie PRL przypominał Stanisław Klawe. „Jedyny artysta, który całe życie ma klawe” (z zapowiedzi J. Mamcarza) głęboki liryzm swoich pieśni, między innymi z poezją Miłosza, po mistrzowsku łączył ze zgryźliwością przedniego felietonisty. No ale przecież w końcu to On właśnie wraz z Andrzejem Paulukiewiczem przez lata redagował dla „Wprost” prześmiewczą kolumnę „Ueorgan Ludu”. Prawdziwy show, który zdetonował publikę huraganem śmiechu dał Krzysztof Daukszewicz. Powiedzieć, że było to połączenie „Szkła kontaktowego” TVN 24 z „anegdotykami” o menelach i totalnym wykpieniem polskiej obyczajowości oraz przaśności polityków w jednym, to mało, ale zarazem najzwięźlejsza chyba recenzja Jego występu. Niejako już tradycyjnie celną puentą między oczy i uszy, zarazem wysublimowaną formą swoich artystycznych perełek służył Gospodarz spotkania, prowadzący i moderator – Andrzej Bartkowski, Prezes MCC Mazurkas. I również już tradycyjnie kolejne Forum Humanum Mazurkas uświetnił wernisaż. Tym razem była to wystawa twórczości Alojzego Balcerzaka, nestora rodzimego pejzażu „Mazowsze piękne i nostalgiczne”. Życie i dzieła artysty zostały również przedstawione w filmie „Obrazy pełne powietrza” stworzonym przez Jana Sumikowskiego. Wernisażowi towarzyszył również finisaż, wystawa malarstwa Krzysztofa Koniczka „Refleksy wyobraźni i rzeczywistości” oraz wystawa zbiorowa „Świat baletu”. Kuratorem wystaw była Janina Tuora.