Empty Chair Silent Words - Cor Liekens TuneCore 4k скачать в хорошем качестве

Empty Chair Silent Words - Cor Liekens TuneCore 4k

Empty Chair, Silent Words” – A Jazz Moment for the Soul Soms vertelt een lege stoel meer dan duizend stemmen. Soms klinkt stilte harder dan elk applaus. Met “Empty Chair, Silent Words” heb ik geprobeerd die stille ruimte te vangen — de plek waar gemiste woorden, verloren liefdes en onuitgesproken gevoelens hun eigen ritme vinden. Een jazz ballad die ademt, fluistert en groovet in een laid-back flow, zacht maar vol betekenis. Dit nummer is ontstaan vanuit een simpel maar pijnlijk beeld: een kamer vol leven, maar een lege stoel die alles zegt wat ik zelf niet durfde uit te spreken. De muziek beweegt tussen melancholie en warmte, tussen weemoed en hoop. De bas wandelt zacht door de ruimte, de piano schildert herinneringen alsof hij één enkele diepe ademtocht is en vertelt wat woorden soms niet kunnen. Het is een ode aan stilte. Aan afwezigheid. Aan die ene aanwezigheid die je mist. En aan de universele waarheid dat zelfs in een drukke wereld iemand zich intens alleen kan voelen. Luister, laat het binnenkomen, en misschien herken je jezelf ergens in de schaduwen van dit verhaal. Voor iedereen die ooit aan een tafel zat waar één stoel te leeg voelde. Cor Liekens Store Links: Spotify URL https://open.spotify.com/album/7943D4... Lyrics: The room is full but you're not here, A space beside me, echoing with fear. Not of people, but words I don’t say, Floating like dust, they drift away. The clock ticks louder than my own voice, With every second, it makes me feel the choice. To stay immersed in the sights and sounds, Of lives in motion, while mine unwinds. Oh, the chair next to me remains so bare, No one to fill it, just empty air. A million faces but none look my way, In this crowded room, I've lost my sway. The silence wraps around like velvet and lace, In a whirlwind of rhythm, I’ve lost my place. I stare at the shadows dancing on the wall, Every twist and turn, they seem to enthrall. They bow and wave, an endless hour, This lonely island, stripped of its power. They seem freer than I, trapped as I am, In a glass cage where no one gives a damn. I stare at their grace as they glimmer and glide, While I stand still, in a heartache wide. Oh, the chair next to me remains so bare, No one to fill it, just empty air. A million faces but none look my way, In this crowded room, I've lost my sway. The silence wraps around like velvet and lace, In a whirlwind of rhythm, I’ve lost my place. A bridge has been built from here to the city there, But the planks are slippery; I can't cross with care. So I stay where I am, surrounded by sound, Of lives bustling on, while my heart wears a frown. It’s not the absence of people that brings me despair, It's the thought of you, the one who really cares. A million faces, yes, but not a single gaze, That reaches my soul in this lonely maze. Drowned in the crowd, a sea of sorrow so deep, The silence is my blanket; it wraps me in sleep. Whispers of heartache fill the empty space, Creating a world that I can’t seem to trace. In this quiet room, where no one dares to go, I learn to breathe softly, numb to the flow. So here I linger, in shadows and sounds, In a room full of laughter, where no joy abounds. The chair next to me waits, a thief in the night, For the one who can fill it, and make darkness light.