Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας Καρδίτσας, 4Κ, GX012049-50-52-53-VID_20251221_130507 скачать в хорошем качестве

Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας Καρδίτσας, 4Κ, GX012049-50-52-53-VID_20251221_130507

Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας Καρδίτσας, 4Κ, GX012049-GX012050-GX012052-GX012053-VID_20251221_130507 Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας Καρδίτσας Το μοναστήρι της Ρεντίνας των Αγράφων βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Καρδίτσας και απέχει 7 χιλιόμετρα από το ομώνυμο χωριό. Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ρεντίνα Καρδίτσας, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ιδρύθηκε τον 9ο με 10ο αιώνα, όμως δεν σώζονται κατάλοιπα των παλιών εγκαταστάσεων. Βεβαιωμένα ήκμαζε κατά τον 16ο αιώνα, όπως μαρτυρεί επιγραφή, όπου αναφέρεται μία γενική ανακαίνιση της μονής το 1579, ενώ το σημερινό Καθολικό ανακαινίστηκε το 1640 και αγιογραφήθηκε το 1662. Πρόκειται για ναό αγιορείτικου τύπου, διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 1662 ενώ αυτές του νάρθηκα χρονολογούνται στα 1676. Οι τοιχογραφίες του βορείου παρεκκλησίου χρονολογούνται στα 1743. Στη μονή φυλάσσεται η κάρα του Αγίου Βασιλείου Αγκύρας. Γνώρισε ιδιαίτερα μεγάλη άνθιση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, είχε πλήθος μοναχών και μετόχια, ακόμη και στη Ρωσία, γι' αυτό οι ντόπιοι το αποκαλούσαν "το Ρωσικόν". Διέθετε σημαντικά κειμήλια, ιερά σκεύη και εικόνες πολλά από τα οποία χάθηκαν ενώ τα εναπομείναντα εκτίθενται στο εκκλησιαστικό μουσείο της Ρεντίνας. Διατηρούσε πλούσια βιβλιοθήκη, ακόμα και με εικονογραφημένα χειρόγραφα, ενώ από τον 18ο αιώνα φιλοξενούσε ανωτέρα σχολή γραμμάτων, εξέλιξη του «Κρυφού Σχολειού», πού κατά την τοπική παράδοση, λειτούργησε σε υπόγεια κρύπτη ενός παρεκκλησίου. Υπήρξε ορμητήριο αγωνιστών και επίκεντρο συγκρούσεων, όπως αυτές του 1821, 1854, 1857 και 1867, οπότε πολιορκήθηκε και υπέστη σοβαρές καταστροφές, που συνετέλεσαν και στη σταδιακή παρακμή και εγκατάλειψή του μετά την απελευθέρωση. Το 1927 επανιδρύθηκε ως μονή, από τον μητροπολίτη Ιεζεκιήλ, στεγάζοντας ελάχιστους μοναχούς. Ο ηγούμενος Αβράμιος Ρούσκας, προερχόμενος από την Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους, παρέμεινε στη μονή κατά τα έτη 1930 έως 1947 και βρήκε μαρτυρικό θάνατο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Το 1967 χαρακτηρίστηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο, ενώ το 1973 έκλεισε για ακόμα μία φορά και τη φύλαξή της ανέλαβε το Υπουργείο Πολιτισμού. Το ιστορικό μοναστήρι βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου εννιακοσίων μέτρων μέσα σε δρυόδασος, αποτελεί σπουδαίο θρησκευτικό κέντρο με αγιορείτικου τύπου καθολικό και σημαντικές τοιχογραφίες. Από το 2000 λειτουργεί πλέον ως γυναικεία κοινοβιακή μονή, υπαγόμενη στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, ενώ πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Η πρόσβαση γίνεται από τη Ρεντίνα Αγράφων, σε μια διαδρομή πλούσια σε φυσικό κάλλος.