Podróż do źrodeł rzeki której nie ma - Szczepan Ligęza скачать в хорошем качестве

Podróż do źrodeł rzeki której nie ma - Szczepan Ligęza

O PROJEKCIE: Pewnie kojarzycie jeszcze z lekcji geografii w podstawówce dwie niezwykłe rzeki Azji Środkowej o dziwnie brzmiących nazwach, Amu-Daria i Syr-Daria - dwie mityczne rzeki przemierzające bezkresne pustynie i stepy Azji Środkowej, rzeki które rodzą się w niedostępnych górach Tienszanu i tadżycko-afgańskiego Pamiru, przemierzają tysiące kilometrów by zakończyć swój żywot w Jeziorze Aralskim, zwanym kiedyś morzem. W latach 60tych XX wieku było to wciąż czwarte pod względem powierzchni jezioro na Ziemi, dziś pozostało już po nim jedynie wspomnienie w postaci porozrzucanych po środku pustyni zardzewiałych statków i łodzi rybackich oraz niewielki akwen znajdujący się w Kazachstanie o nazwie Tuszczybas. Gdzieś pomiędzy nurtami tych rzek można znaleźć kraje-stany, często mylone, często nieznane, często zapominane i odsuwane na margines podróżniczego świata: Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Kazachstan, Afganistan czy nieco dalej Pakistan, a przecież kiedyś były one jego centrum. Sercem świata prawdziwych nomadów. To właśnie tamtędy przez setki lat przebiegał jedwabny szlak, wielcy podróżnicy, królowie, odkrywcy, wielkie armie, uciekinierzy i karawany kroczyły ze wschodu na zachód podążając za zachodzącym słońcem. Co wiemy dziś o tych miejscach? O granicach dzielących przestrzenie i burzących pradawne zwyczaje, kultury czy tradycje zamieszkujących je ludów. A gdyby tak odkryć te tereny na nowo? Przemierzyć je wzdłuż jednej z rzek lub raczej tego co z niej pozostało. Udać się w podróż do źródeł rzeki której nie ma. Azja Środkowa to różnorodność krajobrazów, bogactwo kultur zarówno tych nomadzkich jakże bliskich każdemu podróżnikowi, jak i tych pradawnych, zapomnianych, porzuconych, schowanych gdzieś wśród piasków pustyni Kara-kum, Kuzył-kum czy Aral-kum. To błękitne pałace w Bucharze czy Samarkandzie, to starożytne miasta pamiętające czasy Aleksandra Wielkiego, Dżyngis-chana czy Tamerlana ale i miejsce jednej z największych katastrof ekologicznych w historii ludzkości. Azja Środkowa nie kończy się jednak na "krajach-stanach". To także starożytna Persja, współczesny Iran przez wielu uważany za krainę Ajatollahów. Ostoja szyizmu - gdzie wbrew pozorom rozwijają się i swobodnie funkcjonują również wyznawcy innych religii. Właśnie ten Iran, który wydawać się może nieco zagubiony w historii i niepewny swojej przyszłości oraz drogi którą podąża, jest obecniej najstabilniejszym państwem regionu. Iran kraj czterech pór roku, niekiedy pełny sprzeczności, kontrastów, trudny do zrozumienia na pierwszy rzut oka, niezbadany, ale także pełen gościnności i życzliwości napotkanych ludzi, nieznajomych którzy często witają przybysza z uśmiechem na ustach i otwartym szczerym sercem. To niezliczone łańcuchy górskie przecinające tą niezwykłą krainę, ogromne pustynie, czy zielone, żyzne pola północy inspirują podróżnika by za każdym razem odkrywał go na nowo. Celem tej wyprawy jest przemierzenie rzeki Amu-Darii od jej ujścia (albo raczej tego co z niej zostało), wzdłuż jej biegu aż do samych źródeł, schowanych wśród pamirskich szczytów na pograniczu Afganistanu i Tadżykistanu. 2400 km niegościnnego terenu, ekstremalnych temperatur i niezwykle trudnego klimatu ale ciepłych i życzliwych ludzi, których historie chciałbym opowiedzieć Światu.