Conceptualizing Collective Trauma While Holding Hope: The Call for Regime Change in Iran скачать в хорошем качестве

Conceptualizing Collective Trauma While Holding Hope: The Call for Regime Change in Iran

In the aftermath of the Islamic Republic’s mass killings of Iranians in January 2026, collective trauma has woven itself into the emotional life of a nation as a dense convergence of anger, guilt, and grief. Anger arises not as pathology but as a protective moral response to systemic violence, erasure, and injustice. Guilt surfaces more quietly, particularly among survivors and those in the diaspora, where distance from the massacres can provoke painful questions of survival, responsibility, and perceived helplessness. Grief, however, extends beyond individual loss; it becomes communal—held in shared memories, interrupted rituals, unfinished goodbyes, and the silence imposed by fear and censorship. From a trauma-informed, collective psychological lens, these emotions are not meant to be suppressed or neutralized. They are signals demanding recognition and ethical witnessing. When held collectively and named publicly, anger can orient movements toward justice, guilt can be contextualized without shame, and grief can be honored as an expression of collective dignity. Holding Iran’s collective trauma, then, is not about urging calm or acceptance—it is about sustaining truth, preserving humanity, and transforming pain into moral clarity and resistance. در پی کشتارهای گسترده‌ای که جمهوری اسلامی در ژانویهٔ ۲۰۲۶ علیه مردم ایران مرتکب شد، آسیبِ جمعی به‌عنوان درهم‌تنیدگیِ عمیقی از خشم، احساس گناه و سوگ در حیاتِ عاطفیِ یک ملت ریشه دوانده است. خشم نه به‌مثابهٔ آسیب‌شناسی، بلکه به‌عنوان پاسخی اخلاقی و محافظتی در برابر خشونتِ ساختاری، حذف و بی‌عدالتی سر برمی‌آورد. احساس گناه اغلب به‌شکلی خاموش‌تر ظاهر می‌شود، به‌ویژه در میان بازماندگان و ایرانیانِ مهاجر، جایی که فاصله از صحنه‌های کشتار پرسش‌های دردناکی دربارهٔ بقا، مسئولیت و ناتوانیِ ادراک‌شده برمی‌انگیزد. سوگ، اما، به فقدان‌های فردی محدود نمی‌ماند؛ به پدیده‌ای جمعی بدل می‌شود که در حافظه‌های مشترک، آیین‌های ناتمامِ عزاداری، وداع‌های ناتمام و سکوتِ تحمیل‌شده از سوی ترس و سانسور حمل می‌گردد. از منظرِ روان‌شناسیِ جمعیِ آگاه از تروما، این هیجان‌ها چیزی نیستند که باید سرکوب یا خنثی شوند؛ بلکه نشانه‌هایی‌اند که خواهان دیده‌شدن و شهادتِ اخلاقی‌اند. هنگامی که این احساسات به‌طور جمعی نگه داشته و به‌صورت عمومی نام‌گذاری می‌شوند، خشم می‌تواند به‌سوی عدالت جهت‌گیری کند، احساس گناه می‌تواند بدون شرم در بسترِ واقعی خود فهمیده شود، و سوگ می‌تواند به‌عنوان تجلیِ کرامتِ جمعی ارج نهاده شود. در این معنا، نگه‌داشتنِ تروما‌ی جمعیِ ایران به‌معنای دعوت به آرامش یا پذیرش نیست؛ بلکه به‌معنای پاسداری از حقیقت، حفظ انسانیت، و تبدیل رنج به شفافیتِ اخلاقی و مقاومتِ پایدار است.