# 317 Wybrzeże Kości Słoniowej (Côte d’Ivore) cz.1: Jamusukro; Afryka Zachodnia cz.12 скачать в хорошем качестве

# 317 Wybrzeże Kości Słoniowej (Côte d’Ivore) cz.1: Jamusukro; Afryka Zachodnia cz.12

Jamusukro, Côte d’Ivore (Wybrzeże Kości Słoniowej), 🇨🇮 Już na terminalu lotniczym czuć atmosferę Pucharu Afryki: większość chodzi w koszulkach piłkarskich, wszędzie symbole Mistrzostw. Dziś 1/8 finału podczas którego gra gospodarz z Senegalem. Nabyłem bilet na mecz przez internet, nocleg zarezerwowalem, co też nie było łatwe. Pozostaje tylko kwestia dostania się do stolicy z Abidżanu. Kiedy docieram do dzielnicy Adjamé, rozumiem, że jestem na jednym z najbardziej chaotycznych dworców na Świecie. Oczywiście nie może zabraknąć bazaru dookoła, co powoduje, że dojście i znalezienie właściwej firmy (w Afryce jak w wielu miejscach na Świecie każda firma ma swój dworzec, co jeszcze bardziej pogłębia chaos, przynajmniej w moich oczach…) to przepychanie się między autami, pchających taczki i sprzedawców. Jamusukro! - krzyczy naganiacz w bereciku w barwach pomarańczowo-biało-zielonych z dwoma złotymi gwiazdami na czole w wytartej koszulce Manchesteru United. Dziś każdy ma barwy narodowe. Kiedy jedziecie? - pytam Już zaraz. Skądś to już znam…Ale ważne że jest miejsce, bo wiele osób chce się dostać tam, gdzie ja. A że siedzę gdzieś na środku bez oparcia? Trudno. Ważne że jest! C’est l’Arique! Przebicie się przez bazar odbywa się w ślimaczym tempie. Po prawej stronie młodzi chłopcy żonglują czymś, co przypomina piłkę. Po lewej samochód wjechał w kobietę niosąca na głowę miskę bananów, które teraz z krzykiem są zbierane. Już, jeszcze chwilę. Udało się! Wyjeżdżamy! Otwarte okna pomagają oddychać. Zatrzymujemy się na pierwszej stacji benzynowej. Jeszcze Abidżan. Kierowca musi zatankować. U nas nie do pomyślenia, by PKS odjechał z dworca w trasę na pustym baku. This is Africa. Woda, banany, popcorn, okładki do dokumentów - przekrzykują się sprzedawcy, którzy są przy punktach kontroli, opłat za autostradę czy głównych skrzyżowaniach. Dla nich to duża radość, kiedy coś ktoś kupi z nadjeżdżającego pojazdu; spełniony dzień, kiedy sprzeda się cały towar. Po 3,5 godzinach, kilku kontrolach dokumentów czy postojach docieram do stolicy kraju. Rzucam bambetle, idę na miasto. Wieczorem przy pałacu prezydenckim kurczaki stają się kolacją świętych krokodyli nieżyjącego już: Félix Houphouët-Boigny. Prezydent, dyktator, głęboko wierzący katolik. Tak uwielbiał wydawać pieniądze, że kraj, który był oazą pokoju w regionie, mającym surowce i dzięki nim rozwijający się dynamicznie, po śmierci jego…musi ogłosić bankructwo. Następnie wojny domowe i głęboka zapaść sprawiły, że powstało bardzo rozwarstwione społeczeństwo, w którym dominuje ta biedna część. Jestem z Polski, z kraju Roberta Lewandowskiego - mówię do mikrofonu osoby, prowadzącej show na jednej ze stacji benzynowych. Lewandowski! Tak! Dziś nasza cała reprezentacja będzie jak Lewandowski - krzyczy showman. Ostatnio Lewandowskiemu nie idzie, ale Côte d’Ivore też ma chyba jeden z najgorszych okresów, bo wyraźnie nie idzie im podczas Mistrzostw Afryki. Dziś to spotkanie Dawida z Goliatem. Ale zawsze trzeba wierzyć, bo nadzieja umiera ostatnia. Trafiam do sektora w którym dominuje żywioł Senegalu. Tu kibice siedzą w przyjaznej atmosferze, śpiewają i tańczą. Szamani wykonali swe modły. Na pewno jest inaczej niż w Europie. Mané, gwiazdor z Senegalu dwoi się i troi. Kiedy wydaje się, że Senegal wygra, budzi się „Dawid” i strzela wyrównującego gola. Potem dogrywka i rzuty karne. Wygrywa Côte d’Ivore. Radości nie ma końca! Miasto wydaje się, że nie zasypia. Nadzieja na lepsze jutro wkrada się w serca wielu biednych ludzi. Wreszcie mogą być dumni, wreszcie mają się z czego cieszyć. Ale Jamusukro to przede wszystkim bazylika. I to jaka! Największa, najwyższa chrześcijańska budowla nie tylko w Afryce, ale i na Świecie! To właśnie za sprawą wspomnianego prezydenta została zbudowana kosztem ok.300 mln USD, który twierdził, że „pokój nie ma ceny. Żyjemy w rejonie konfliktów. Tylko nasz kraj jest w pokoju. Zawdzięczamy to Matce Boskiej Pokoju. I to dla niej zbudujemy”. 7 tys. miejsc siedzących, 11 tys. stojących. Co niedzielę przybywa ok 2000 osób na mszę świętą. Tylko 3 razy bazylika była wypełniona: pierwszy raz podczas konsekracji w 1990 roku podczas wizyty Jana Pawła II; wizyty Michale Jacksona i śmierci prezydenta, fundatora Felixa. Nie oceniam przepychu, bo gdybym to robił, nie byłoby czym się zachwycać, podczas zwiedzania wielu zabytków sakralnych w świecie. Ale ten pobyt w bazylice zapamiętam dzięki spotkaniu z ks. Zenonem, palotynem, którzy opiekują się świątynią od 1991 roku. Ksiądz Zenon zostawił mnie z przemyśleniami o ludobójstwie w Rwandzie, bo to on wówczas był przewodniczącym ok. 150-ciu księży z Polski, którzy byli w roku 1993 (czy 1994?) w trakcie tego strasznego wydarzenia. Kolejne opowieści, które pozostaną w mojej pamięci. Ile to już ich było? Widziałem już wiele miejsc, spotkałem dziesiątki tysięcy osób. I do tej pory nie zrozumiałem tego świata. #jamusukro #wks #afryka