Απάγκιο και απανεμιά скачать в хорошем качестве

Απάγκιο και απανεμιά

Shelter and Calm With August’s mad north wind, the summer’s gone insane. It charges, rages on in gusts — the pelagic breath untamed. All round about, the islands rise, encircling far the rim; Wave-beasts foam and lash the reefs with fury, dark and grim. Clouds are galloping on high, the scant trees bend and sway. Sand needles pierce the skin, while branches snap away. The wind lifts up the sea itself, the open waters churn; The mind, it seems, with ocean sprites in restless strife must burn. Saint Sostis, you who rescue those who sail the deep, With wonders famed beyond what human thought can keep, Within your little courtyard bright, in robes of gleaming white, You welcome sacred offerings from storm-tossed souls in plight. All around, a haunted land with giant boulders sown, From earthly things — the plain, the human — severed and alone. Savory, oregano, caper, fennel wild and free, Their intoxicating scents the lavish earth sets free. The winds have spent their wrath! The sea grows calm once more. Shelter and stillness — what the soul is longing for. Now lightly it drifts on high, where marble villages gleam, Where time stands still in winding lanes, all whitewashed in a dream. Terraces and dry-stone walls — faint relics left behind. Far out upon the open sea, the lucid gaze will find The tranquil waters spreading wide, sun-shimmered, bright and blue; A timeless, deep-set glance that contemplates the eternal hue. =============================================== Με τρελοβόρι αυγουστιάτικο μάνιασε το καλοκαίρι. Ορμάει, λυσομανάει με ριπές το πελαγίσιο αγέρι. Ολούθε γύρω τα νησιά, ως πέρα τον ορίζοντα κυκλώνουν. Κύματα-θεριά αφρίζουνε, τις ξέρες άγρια μαστιγώνουν. Καλπάζουν σύννεφα ψηλά, τα λιγοστά δεντριά λυγάνε. Η άμμος κεντάει το κορμί, κλαδιά σειώνται, σπάνε. Ο άνεμος σηκώνει το νερό, το πέλαο αναδεύει. Με τα στοιχειά της θάλασσας ο νους θαρρείς παλεύει. Αη Σώστη μου, εσύ που σώζεις τους θαλασσινούς, με θαύματα τόσα, ξακουστά, που δεν χωράει ο νους, Μες την αυλίτσα σου τη φωτεινή, την ασπροφορεμένη, καλοδέχεσαι όσα τάματα ιερά κάνουν οι θαλασσοδαρμένοι. Τριγύρω, τοπίο απόκοσμο, με βράχους-γίγαντες σπαρμένο, Από τα γήινα, τα πεζά, τ' ανθρώπινα, μοιάζει αποκομμένο. Θρούμπι, ρίγανη, κάπαρη, μάραθο, χόρτα μυριστικά, η φύση απλόχερα, αρώματα σκορπάει μεθυστικά. Οι άνεμοι ξεθύμαναν! Σιγά-σιγά, η θάλασσα ημερεύει. Απάγκιο και απανεμιά! Να τι η ψυχή παντοτινά γυρεύει. Ανάλαφρη τώρα τριγυρνά ψηλά, σε χωριά μαρμαροσμιλεμένα, όπου ο χρόνος σταματά, σε σοκάκια φιδωτά κι ασβεστωμένα. Πεζούλες και ξερολιθιές, της λήθης λιγοστά απομεινάρια. Αλάργα μες στο πέλαγος μακριά, χάνεται η ματιά καθάρια. Ήρεμη η θάλασσα απλώνεται, στου ήλιου το θάμπος λαμπυρίζει. Βλέμμα βαθύ και άχρονο, το αιώνιο μπλε σιωπηλά ατενίζει.