Henryk Wieniawski Romance, Anna Karkowska Violin, Katarzyna Karkowska Piano скачать в хорошем качестве

Henryk Wieniawski Romance, Anna Karkowska Violin, Katarzyna Karkowska Piano

Większość Polaków — podobnie jak znacząca część świata muzycznego — nie zdaje sobie sprawy z tego, że Henryk Wieniawski skomponował trzy koncerty skrzypcowe. Jeszcze mniej osób wie, że skrzypce w formie, jaką znamy dziś urodziły się w Polsce.. Była wówczas Rzeczpospolita największym państwem Europy , krajem nauki, tolerancji i bogactwa, wolnym od inkwizycji . Już we wczesnym XIV wieku Kazimierz Wielki a potem jego wnuczka królowa Jadwiga również z dynastii Piastów ufundowali uniwersytet, który stał się jednym z filarów europejskiej kultury intelektualnej. Mowa oczywiście o Uniwersytecie Jagiellońskim . W 1518 roku Bona zostala zona krola Zygmunta Starego. Na polskim dworze królewskim na Wawelu zastała instrumenty , które bardzo jej się spodobały: skrzypiace . Najprawdopodobniej to właśnie Bona wysłała w prezencie ok 1518 roku do Włoch skrzypice . Na marginesie w 1556 roku ta sama królowa Bona Sforza matka ostatniego Jagiellona wyjęła ze skarbca 430 tysięcy dukatów oraz klejnoty, pożyczając je królowi Hiszpanii na jego kampanię. Długu tego nigdy nie zwrócono a królowa Bona zaraz potem została otruta. Skrzypce wywodzą się z polskiej tradycji ludowej: czterostrunowy instrument strojony w kwintach, z kołkami mocowanymi z boku — tak jak dziś — z podstawkiem o łukowym zarysie, dźwiękiem wydobywanym smyczkiem .Skrzypce -słowo o rdzennej, polskiej nazwie wyraża dźwięk jaki instrument wyda jeśli nie umie sie na nim grać czyli skrzypanie , instrument z sercem dźwięku tylko po polsku zwanym romantycznie „duszą”, nie zaś anonimowym soundpostem. Liry ewoluowały w całej Europie, jednak to w Polsce skrzypce po raz pierwszy przybrały formę znaną nam współcześnie,o 4 strunach strojonych w kwintach przy pomocy kołków umieszczonych w główce. Tym bardziej uderza fakt, że w Encyklopedii skrzypiec Buchmanna z 1922 roku nie znajdziemy ani słowa na ten temat. Milczeniem pominięto również wybitnych polskich lutników: Dobruckich, Grobliczów, Dana Kwarta czy Sawickiego. Ktoś podjął decyzję, by o tym nie pisać. Szkoda czasu na domysły — ważniejsze jest to, co wciąż można odzyskać. Gdzieś w Moskwie a może w Brukseli — od dnia swojej premiery, 27 grudnia 1878 roku, spoczywa zaginiony III Koncert skrzypcowy a-moll Henryka Wieniawskiego — skarb światowego dziedzictwa kultury. Nie jest to pomyłka ani legenda. Istnienie koncertu potwierdza recenzja Hermanna Augusta Laroche’a, uznanego krytyka muzycznego w Moskwie, absolwenta Konserwatorium w Petersburgu (1866), współzałożonego w 1862 roku przez Antona Rubinsteina i Henryka Wieniawskiego. To właśnie tam odbył się uroczysty koncert inauguracyjny z premierą II Koncertu skrzypcowego d-moll Henryka Wieniawskiego. Laroche nie mógł pomylić dzieł no 2 i 3 bo byl obecny i Saint Petersburgu i Moskwie. Program koncertu z 1878 roku wyraźnie wymienia: Koncert a-moll: Allegro – Andante – Finale allegro. W swojej recenzji Laroche pisał: „P. Wieniawski wykonał koncert własnego autorstwa, którego cudowna faktura muzyczna przypomniała nam raz jeszcze, że w osobie autora mamy nie tylko pierwszorzędnego wirtuoza, lecz także wszechstronnego muzyka o nieprzeciętnym talencie kompozytorskim.” Henryk Wieniawski — jedyny w historii wirtuoz nazwany „drugim Paganinim”, współzałożyciel pierwszego w Rosji konserwatorium muzycznego, wielki Polak — reprezentował Polskę w czasach, gdy nie istniała ona na mapach świata. Jeśli my nie odnajdziemy tego dzieła — to kto to zrobi? Możliwe miejsca przechowywania Koncertu a-moll w Moskwie: Pałac Nadieżdy von Meck przy Bulwarze Rożdiestwienski — możliwe archiwa; tam Wieniawski zmarł. Biblioteka Konserwatorium Muzycznego w Moskwie — być może w wersji z fortepianem; Nicolai Rubinstein był wybitnym pianistą, a próby musiały gdzieś się odbywać. Archiwa Konserwatorium w Petersburgu — współzałożonego przez Henryka Wieniawskiego i Antona Rubinsteina ( starszego brata Nikolaia) wykładał tam jako asystent Henryka Wieniawskiego Leopold Auer , który odwiedził Wieniawskiego na łożu śmierci. Maryjski Szpital dla Ubogich w Moskwie — gdzie Wieniawski trafił w 1879 roku po tym, jak jego impresario zniknął z honorariami a kompozytor doznał prawdopodobnie zawału serca Archiwa Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego. Nie można wykluczyć, że rękopis znajduje się w Brukseli, gdzie mieściła się rezydencja Wieniawskich przy rue Florence 24 a Wieniawski uczył w tamtejszym konserwatorium Ania Karkowska LIVEHenryk Wieniawski Violin Concerto No.2 Op.22 II Romance, Anna Karkowska Violin, Katarzyna Karkowska Piano