İslamiyete koku kültürü скачать в хорошем качестве

İslamiyete koku kültürü

Güzel koku kişinin ruh halini doğrudan etkilediği için Türk toplumlarında hem gündelik hayata hem de şifahanelerde kullanılmaktaydı. Osmanlı da koku zaman zaman devlet politikasının da bir parçası olarak karşımıza çıkmaktadır. Örneğin huzura kabul edilmeden önce elçilerin ellerine gül suyu serpilmesi, padişahın Vezir-i azam ve dahi Sadrazamların Divan-i Hümayun’a çıkmadan önce sürdükleri amber gibi. Osmanlı sağlıklı ve huzurlu bir yaşam için temizliğe göstermiş olduğu hassasiyeti güzel koku kullanımına da göstermiş olduğunu arşiv kayıtlarında görmekteyiz. Sofralardan mektuplara kaftanlardan fermanlara kokulu nargilelerden kokulu mendillere ve yelpazelere, saçlara ellere, gündelik hayatın her anın da miski ile amberin asaleti ile gülün zarafeti ile Osmanlının nişanı buhurdanları gülabdanlarla ile baş döndüren bir kültür… İslam dininde güzel koku kullanımın sünnet olması, Osmanlılar için bir yaşam tarzı olmuştur. Günlük hayatta gül, misk ve amber en çok kullanılan kokulardı. İnsanlar bu kokuları kullanırken mekânlar da hiçbir zaman ihmal edilmedi. Bugün artık tamamen ortadan kalkan buhurdanlar, içinde yakılan tütsülerle evleri, camileri, medreseleri kokulandırılırdı. Attarlar Aktarlar ( Koku satıcıları) Osmanlı devletinin ticari yaşamında attarlar günümüz koku satıcıları olarak geçer Attar güzel koku satan kişi anlamına gelen Arapça kökenli bir kelimedir. 1640 Es’ar defterindeki kayıtlara göre misk satıcıları da kendi aralarında gruplara ayrılmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu’nda her şey kayıt altına alınıyordu. Esanslar için kullanılan bitkisel ya da hayvansal kökenli birçok bileşimlerini kayıt altına alınmalarından dolayı koku gibi ıtriyatta günümüzde sınırlı sayıda Osmanlı esans bileşiminden ve hazırlanış yönteminden haberdar olabiliyoruz. Osmanlının gündelik hayatta en çok kullandığı kokular gül, misk ve amber kokularıydı. İnsanlar bu kokuları kullanırken mekânlar da hiçbir zaman ihmal edilmedi. Bugün artık tamamen ortadan kalkan buhurdanlar, içinde yakılan tütsülerle evleri, camileri, medreseleri kokulandırdı yüzyıllar boyunca. Kokular semtlerde oturan halkın tarzına göre de değişiyordu.