Prunus spinosa Ałycza Cherry plum Śliwa wiśniowa скачать в хорошем качестве

Prunus spinosa Ałycza Cherry plum Śliwa wiśniowa

PL/ENG /// Prunus cerasifera pochodzi z południowo-wschodniej Europy (Półwysep Bałkański, Krym) oraz zachodniej i środkowej Azji (Kaukaz, Iran, Irak). Od tysiącleci jest szeroko uprawiana ze względu na swoje owoce: w Azji Mniejszej, na Kaukazie, w regionie Morza Śródziemnego i na Bałkanach od 200 r. p.n.e., a później w pozostałej części Europy. W ostatnich latach występuje na wszystkich kontynentach, a także szeroko zadomowiła się poza swoim rodzimym zasięgiem w strefach o klimatu umiarkowanego. W Australii i Nowej Zelandii jest uważana za chwast. Ze względu na dużą zmienność i łatwą krzyżówkę z innymi gatunkami śliwy, opisano różne podgatunki geograficzne, a jej podział taksonomiczny jest dość mylący i wciąż podlega rewizji. Gatunek ten ma szeroki zasięg występowania w strefie umiarkowanej. Naturalne populacje charakteryzują się dużą zmiennością pod względem żywotności, tolerancji na temperaturę, czasu dojrzewania i odporności na choroby, co sprawia, że ​​łatwo adaptują się do różnych siedlisk. Śliwa wiśniowa jest wysoce mrozoodporna i ma niewielkie wymagania, z wyjątkiem światła. Można ją spotkać na terenach otwartych, takich jak czyżnie (obrzeża lasów), otwarte tereny leśne, brzegi rzek i tereny zdegradowane. Jest także odporna na mróz, suszę i silny wiatr. Dobrze rośnie na różnych rodzajach gleb, w tym żwirowych i piaszczystych lub ubogich w składniki odżywcze, ale nie na glebach zbitych. Uważa się, że prawdopodobnie wraz z śliwą tarniną (Prunus spinosa) stanowi jedną z linii przodków prowadzących do uprawianej śliwy domowej (Prunus domestica). Niedojrzałe owoce są wykorzystywane do kwaśnych zup lub jedzone na surowo w traycyjny sposób z solą. Dojrzałe owoce spożywa się na świeżo, wykorzystuje do wytwarzania napojów bezalkoholowych i alkoholowych, fermentowanych i destylowanych. Skład antocyjanów, zawartość fenoli i aktywność antyoksydacyjna dzikich czerwonych i fioletowych odmian śliwy wiśniowej zostały przetestowane i wykazują potencjał do wykorzystania w charakterze źródła zdrowych napojów owocowych ze względu na ich wysoką aktywność antyoksydacyjną. Śliwa wiśniowa ma ogromne znaczenie genetyczne dla hodowli ogrodniczej. Badania genetyczne pozwoliły zidentyfikować genotypy śliwki wiśniowej, które są wysoce odporne na wszystkie nicienie korzeniowe z rodzaju Meloidogyne. Co więcej, genotypy te są odporne na ekspresję kolejnych infekcji guzowatości korzeni przez Agrobacterium tumefaciens. Z tego powodu niektóre odmiany są wykorzystywane jako podkładki do szczepienia innych gatunków owoców i odmian uprawnych z rodzaju Prunus. Jest powszechnie uprawiana jako drzewo ozdobne ze względu na kolorowe liście oraz liczne i delikatne kwiaty. Wraz z innymi gatunkami Prunus, śliwa wiśniowa jest zimującym gatunkiem żywicielskim mszycy chmielowej Phoradon humuli, ważnego szkodnika chmielu Humulus lupulus. Ta śliwa jest również naturalnym żywicielem wirusa ospy śliwowej, czynnika wywołującego chorobę szarki, stanowiącą poważne zagrożenie ekonomiczne dla produkcji owoców pestkowych strefy umiarkowanej, takich jak morele, śliwy i brzoskwinie. Posadzona jako drzewo ozdobne, staje się potencjalnym rezerwuarem tego wirusa. ENGLISH - in comment TŁUMACZENIE: GRUPA CHWASTOZERCY SLOW FOOD DOLNY ŚLĄSK TEKST ŻRÓDŁOWY: Popescu, I., Caudullo, G., 2016. Prunus cerasifera in Europe: distribution, habitat, usage and threats. In: San-Miguel-Ayanz, J., de Rigo, D., Caudullo, G., Houston Durrant, T., Mauri, A. (Eds.), European Atlas of Forest Tree Species. Publ. Off. EU, Luxembourg, pp. e01dfbb+ https://forest.jrc.ec.europa.eu/media...