Wandel met Emilia | Waterliniepad (LAW 17) Etappe 13 | Nieuwegein-Culemborg | 28 Februari 2026 скачать в хорошем качестве

Wandel met Emilia | Waterliniepad (LAW 17) Etappe 13 | Nieuwegein-Culemborg | 28 Februari 2026

'Je passeert Fort Jutphaas, een langgerekt fort uit 1820 waarna je mag wandelen in één van de mooiste stadsparken van Nederland: Park Oudegein. Hoogtepunt van de etappe is het Verdronken Bos. Je wandelt verder naar de Lek tot aan Culemborg.' (wandelnet.nl) --KORTE INFO-- 23 km. Vanaf Utrecht Lunetten 6 km tot Fort Jutphaas (startpunt). Tevens met de tram vanaf Utrecht Centraal. Eindpunt is veerpont over de Lek, Culemborg. Vandaar 2 km naar het station door de binnenstad De route: Fort Jutphaas, Nieuwegein, Fort Vreeswijk, Prinses Beatrixsluis, Schalkwijkse wetering, Het Verdronken bos, Tull en 't Waal, evt 1 km naar Fort aan de Korte Uitweg, Inundatiekanaal, Molenbuurt, Lunet aan de Snel, uitzichtpunt (zie aanwijzingen aan de hek), Fort Honswijk, uiterwaarden langs de Lek, recreatiegebied Steenwaard, veerpont -------------------------- • Het startpunt is het Fort Jutphaas (1820). Een smalle strook land kon niet onder water gezet worden, vandaar dit fort. Het bleef zoals het is, want na de toevoeging van Fort de Batterijen werd het veilig genoeg. Nu ligt het midden in een groene oase. Het pad moet me eerst buiten de stad brengen. Maar eerst loop ik langs Doorslag, een kanaal, dat van de Kromme IJssel aftakt. Daarna natuurlijk nog eventjes door de wijk of tussen de huizen en de Lek. Nieuwegein vind ik niks. Veel verlaten huizen, wijken, niks bijzonders. Wist je dat daar vroeger een andere woonplaats lag, Gein? Het bestond uit molen, boerderij en enkele huizen. Het dorp had zelfs stadsrechten. Begin 19de eeuw werd Gein opgeheven, de restanten liggen nu in het park, onder de grond. De naam Nieuwegein klinkt nu helemaal anders. Vreeswijk is veel gezelliger stadje, helaas moet je nadat nog even langs de snelweg en industrieel terrein. • Vrees maar niet als je fort Vreeswijk ziet. Het verdedigingswerk is echter oer-oud: de geschiedenis ervan gaat terug tot 16de eeuw, toen het bescherming tegen de Spaanse soldaten bood. In 1850 kreeg het nieuw jasje - in een vorm van lunet. Het fort bewaakte aantal sluizen: van Vreeswijk, de Lek, Lekdijk en Lekkanaal. Verrassend genoeg, moesten de drie kazematten zijwaarts verplaatst worden. De Prinses Beatrixsluizen werden tussen 2016-2020 uitgebreid, het Lekkanaal diende ook breder te worden. Niemand wilde die kazematten laten 'verdrinken', daarom moesten die miljoenen kilo zwaar verdedigingswerken even 'verhuizen'. Mens kan echt vindingrijk zijn. Ik steek die sluis over, daarna door de tunnel onder de snelweg, en ik ben nu op het prachtige eiland van Schalkwijk. Enkele weken geleden heb ik er al gelopen, leuk om weer langs de Schalkwijkse wetering te lopen. De wetering is al in de 12de eeuw gegraven om het gebied te ontginnen. 800 jaar was het in gebruik door schepen, die allerlei goederen naar Utrecht vervoerden. De wetering was echter smal en ondiep, en de schepen werden steeds groter, dus uiteindelijk kreeg de Schalkwijkse wetering nieuwe functie - als inundatiekanaal Het hoogtepunt van de etappe is ongetwijfeld het Verdronken bos. Een helemaal normaal bos werd begin deze eeuw in gebruik genomen als waterbergingsgebied. Komen de tijden van flinke regen, buien en alle vreselijke dingen, wordt het water dan hier opgevangen. Wie kon weten dat het bos het niet fijn zou vinden! Door wateroverlast gingen de boompjes dood..... En nadat een heeeel recht pad langs Inundatiekanaal! • Het eerste fort erlangs is Werk aan de Korte Uitweg uit 1871-1877. • Het volgende is Lunet aan de Snel (1845,), dat fort heb ik al gezien, toen ik Lint- en Liniepad liep. Het verdedigde nabijgelegen kanaal en Fort Honswijk, dat ik binnenkort ook zal kunnen zien. Hierop is het uitzichtpunt gemaakt, klim maar gerust naar boven om van rustgevende panorama te genieten. • Vanaf het pad als ik rechtsaf sla, zie ik al het fort Honswijk (1841-1847). Het ligt op verhoging, zodat de soldaten goed zicht op gebied hadden. En daarna mijn favoriete stuk, net als een paar weken geleden: graspad langs de Lek. Uiterwaarden, vogels, rust, warme voorjaarse wind waait zonder hinders, het water doet zo: sjsjsjsj, de schepen doen zo: SJOESJOESJOESJOE, aaah, hoe prachtig kan het zijn.... regen? Wind? Ga maar door, mijn rug voelt niks! Vanaf het middenpunt verandert de omgeving onherkenbaar. Lelijke, stedelijke voetpaden, autolawaai, stomme honden in het park - dat wordt rust en modderig graspad waar ik NIEMAND tegen kwam, behalve ganzen, schapen en konijnen. Liep ik het opnieuw, zou ik dan gewoon vanaf Linielanding beginnen. Zo veel rust! Ik ben zo blij! En de laatste prettige ding: oversteken naar Culemborg met de veer! Ik zat meerdere keren aan de overkant, op een bankje, in de zomeravond. Kijken naar het bootje, ijsje eten, treintjes tellen.... De brug vanaf de opening in de 19de eeuw trok attentie van schilders aan (zie voorbeeld bij foto's). Vanaf toen veranderde de brug weinig, alleen maar de treinen rijden met elektriciteit in plaats van stoom. Ga jij ook vandaag wandelen? ;)