Ο Έρωτας Ανάμεσα σε Δύο Ακτές -İki Kıyı Arasında Kalan Aşk скачать в хорошем качестве

Ο Έρωτας Ανάμεσα σε Δύο Ακτές -İki Kıyı Arasında Kalan Aşk

Prepared by Uğur Gürün Copyright © Echoes Anatolia Sound Music and Lyrics by AI Story of song Ανάμεσα στην Άσσο και τη Μυτιλήνη υπάρχει μια ιστορία για δύο φωτιές που άναβαν την ίδια στιγμή. Παλιά, στο σημείο που λέγεται Μουσελλίμ Καϊά, πήγαιναν για ψάρεμα και Έλληνες και Τούρκοι ψαράδες. Η θάλασσα ήταν κοινή για όλους. Η κόρη ενός Έλληνα ψαρά ερχόταν με τον πατέρα της. Ο γιος ενός Τούρκου ψαρά επίσης. Δεν μιλούσαν. Δεν μπορούσαν. Όμως η θάλασσα μιλούσε για εκείνους. Με βλέμματα. Με χαμόγελα από μακριά. Κάθε μέρα λίγο περισσότερο. Έτσι, χωρίς λέξεις, ερωτεύτηκαν. Σχεδόν κάθε μέρα ή νύχτα έβγαιναν για ψάρεμα με τους πατέρες τους. Το ίδιο σημείο, ο ίδιος αέρας, η ίδια ώρα. Ύστερα ήρθαν εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Απαγορεύσεις. Και μια μέρα οι Τούρκοι ψαράδες δεν μπορούσαν πια να πλησιάσουν εκείνη την περιοχή. Ο έρωτας που γεννήθηκε στη θάλασσα έγινε ξαφνικά απόσταση και σιωπή. Η κοπέλα, μην βλέποντας για καιρό τον νεαρό, άρχισε να ανάβει κάθε βράδυ στις 10 — την ώρα που πρωτογνωρίστηκαν — μια μεγάλη φωτιά στην ακτή της Μυτιλήνης. Για να πει: «Είμαι εδώ». Για να πει: «Δεν σε ξέχασα». Ο νεαρός, κοιτάζοντας κάθε μέρα προς τη Μυτιλήνη από την Άσσο, είδε τη φωτιά. Κατάλαβε. Ήξερε πως ήταν εκείνη. Κατέβηκε στην ακτή και άναψε κι αυτός μια φωτιά ίδιου μεγέθους. Από τότε, κάθε βράδυ στις 10, δύο φωτιές άναβαν σε δύο ακτές. Δύο γλώσσες. Δύο χώρες. Μια καρδιά. Τα χρόνια πέρασαν. Γέρασαν. Μα η φωτιά δεν έσβησε ποτέ. Κι όταν έφυγαν από τη ζωή, οι άνθρωποι και στις δύο πλευρές συνέχισαν να ανάβουν τη φωτιά την ίδια ώρα. Για πολλά χρόνια. Και λένε πως ακόμη και σήμερα, κάποιες νύχτες, στις 10 ακριβώς, δύο φωτιές ανάβουν αντικριστά. Για να θυμίζουν πως ο έρωτας δεν έχει σύνορα. Lyrcis - Greek Version Η Φωτιά των Δύο Ακτών Είμαι κόρη της Μυτιλήνης. Ξέρω τη θάλασσα… μα ποτέ μια τόσο μακρινή ακτή δεν μου φάνηκε τόσο κοντινή. Εκείνο το βράδυ, όταν ρίχναμε τα δίχτυα μας, ήταν δέκα ακριβώς. Το φεγγάρι άπλωνε ασήμι στο νερό. Εσύ στην Άσσο. Εγώ στη Μυτιλήνη. Δεν ήξερα το όνομά σου, ούτε τη φωνή σου. Μα τα μάτια σου μίλησαν στην καρδιά μου. Ύστερα ήρθαν οι απαγορεύσεις. Τα καΐκια έμειναν δεμένα. Ο ορίζοντας έγινε τοίχος. Και δεν σε ξαναείδα. Εκείνο το βράδυ άναψα μια φωτιά στην ακτή. Ήταν πάλι δέκα. Για να ξέρεις πως είμαι εδώ. Κι απέναντι, είδα ένα φως στην Άσσο. Μικρό… μα πεισματάρικο. Και κατάλαβα. Ήσουν εσύ. 🎵 ΤΡΑΓΟΥΔΙ (Αυτό το μέρος τραγουδιέται) Κάθε βράδυ άναβα τη φωτιά, κι ο άνεμος στα μαλλιά μου φυσούσε. Τα χέρια σου θυμόμουν σιωπηλά, κι η καρδιά μου για σένα μιλούσε. Κι όταν τα κύματα χτυπούσαν στη στεριά, ψιθύριζα τ’ όνομά σου κρυφά. (Μετά επιστρέφει σε spoken poetry) Τα χρόνια πέρασαν. Μα οι φωτιές δεν έσβησαν ποτέ. Κάθε βράδυ, στις δέκα, δύο ακτές ανάβουν την ίδια αγάπη.