6-ធម្មទាននៅព្រៃស្វាយរបស់នាងអម្ពបាលី_ឥណ្ឌា скачать в хорошем качестве

6-ធម្មទាននៅព្រៃស្វាយរបស់នាងអម្ពបាលី_ឥណ្ឌា

រឿងរ៉ាវរបស់ នាងអម្ពបាលី គឺជាសាច់រឿងដ៏ល្បីល្បាញមួយក្នុងពុទ្ធសាសនា ដែលបង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរជីវិតពីស្ត្រីបម្រើកាម (ស្រីបណ្តូលចិត្ត) មកជាព្រះអរហន្តីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ យោងតាមគម្ពីរព្រះត្រៃបិដក និងអដ្ឋកថា ជីវប្រវត្តិរបស់នាងមានសង្ខេបដូចតទៅ៖ ១. កំណើតដ៏អស្ចារ្យ នាងមិនបានកើតក្នុងផ្ទៃមាតានោះទេ ប៉ុន្តែបានកើតឡើងតាមវិធី ឱបបាតិកៈ (កើតឡើងឯកឯង) នៅលើខ្នែង ដើមស្វាយ ក្នុងឧទ្យានមហាក្សត្រក្រុងវេសាលី។ ដោយហេតុថានាងកើតនៅក្រោមដើមស្វាយ ទើបគេដាក់ឈ្មោះឱ្យនាងថា "អម្ពបាលី" (អម្ពៈ = ស្វាយ, បាលី = អ្នកថែរក្សា ឬអ្នកកើតក្នុងសួនស្វាយ)។ ២. សម្រស់ដែលជាដើមហេតុនៃជម្លោះ កាលដែលនាងធំពេញវ័យ នាងមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតលើសគេបំផុត រហូតដល់ធ្វើឱ្យស្ដេច និងសេដ្ឋីជាច្រើនក្នុងនគរដណ្ដើមគ្នាចង់បាននាងជាភរិយា។ ដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះ រដ្ឋបាលក្រុងវេសាលី (លិច្ឆវី) បានសម្រេចតាំងនាងជា "ជនបទកល្យាណី" ឬ នគរសោភិនី (ស្រីស្អាតប្រចាំនគរ) ដើម្បីបម្រើការកម្សាន្តដល់មនុស្សទូទៅ ជាថ្នូរនឹងទ្រព្យសម្បត្តិមហាសាល។ ៣. ការជួបព្រះពុទ្ធអង្គ និងការប្រគេនវត្តអម្ពវ័ន ក្នុងសម័យដែលព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់គង់នៅក្រុងវេសាលី នាងអម្ពបាលីបានឮកិត្តិសព្ទរបស់ព្រះអង្គ ក៏មានសទ្ធាជ្រះថ្លាបានទៅស្ដាប់ធម៌។ ការយាងឆាន់៖ នាងបាននិមន្តព្រះពុទ្ធ និងភិក្ខុសង្ឃទៅឆាន់នៅផ្ទះរបស់នាង។ ទោះបីជាពួកក្សត្រលិច្ឆវីព្យាយាមសូកប៉ាន់នាងឱ្យលះបង់វេននិមន្តនោះក៏ដោយ ក៏នាងមិនព្រមដែរ។ ការប្រគេនសួនស្វាយ៖ ក្រោយពីបានស្ដាប់ធម៌ និងថ្វាយចង្ហាន់រួច នាងបានប្រគេនឧទ្យានស្វាយរបស់នាង (អម្ពបាលីវ័ន) ដល់ព្រះសង្ឃ ដែលក្រោយមកក្លាយជាវត្តដ៏សំខាន់មួយ។ ៤. ការចេញសាងផ្នួស និងសម្រេចធម៌ ក្រោយមក តាមរយៈការប្រដៅរបស់កូនប្រុសនាង (គឺព្រះវិមលកោណ្ឌញ្ញត្ថេរ) នាងអម្ពបាលីក៏សម្រេចចិត្តសាងផ្នួសជាភិក្ខុនី។ វិបស្សនាលើសង្ខារ៖ នាងបានយកសម្រស់ដែលធ្លាប់តែស្រស់ស្អាតរបស់ខ្លួនមកធ្វើជាកម្មដ្ឋាន។ នាងសង្កេតឃើញថា រាងកាយដែលធ្លាប់តែល្អឥតខ្ចោះ ឥឡូវនេះប្រែជាជ្រីវជ្រួញ ស្បែកយារធ្លាក់ និងចាស់ជរា។ ការសម្រេចធម៌៖ តាមរយៈការពិចារណាលើ អនិច្ចលក្ខណៈ (ភាពមិនเที่ยង) នាងក៏បានសម្រេចជា ព្រះអរហន្តី។ កំណត់សម្គាល់៖ គាថារបស់នាងអម្ពបាលីដែលមានចែងក្នុង ថេរីគាថា គឺជាកំណាព្យដ៏ពីរោះដែលរៀបរាប់ពីការប្រៀបធៀបសម្រស់កាលពីក្មេង និងភាពទ្រុឌទ្រោមក្នុងវ័យជរា ដើម្បីដាស់តឿនសតិកុំឱ្យជាប់ជំពាក់ក្នុងរូបកាយ។ ១. ពិចារណាលើសក់ កាលពីមុន៖ សក់របស់ខ្ញុំមានពណ៌ខ្មៅរលោង ដូចពណ៌ស្លាបសត្វភ្នំ ឬដូចពណ៌ឃ្មុំ។ បច្ចុប្បន្ន៖ ឥឡូវនេះ ដោយសារជរាដេញតាមទាន់ សក់ទាំងនោះប្រែជាសស្កូវ ដូចជាសំបកធ្មៃទៅវិញ។ ២. ពិចារណាលើភ្នែក កាលពីមុន៖ ភ្នែករបស់ខ្ញុំធ្លាប់តែភ្លឺថ្លា យោលយង់ និងមានមន្តស្នេហ៍ ដូចជាត្បូងមណីដ៏មានតម្លៃ។ បច្ចុប្បន្ន៖ ឥឡូវនេះ ដោយសារជរា ភ្នែកទាំងគូប្រែជាស្រអាប់ យារធ្លាក់ និងលែងមានពន្លឺដូចមុន។ ៣. ពិចារណាលើធ្មេញ កាលពីមុន៖ ធ្មេញរបស់ខ្ញុំធ្លាប់តែសស្អាត និងតម្រៀបគ្នាជួរដូចជាគ្រាប់ផ្កាម្លិះ ឬត្រួយចេក។ បច្ចុប្បន្ន៖ ឥឡូវនេះ វាបានបាក់បែក រេចរឹល និងមានពណ៌លឿងអាប់អួរ។ ៤. ពិចារណាលើស្បែក និងរូបរាង កាលពីមុន៖ រូបកាយរបស់ខ្ញុំធ្លាប់តែរលោងម៉ដ្តខៃ ដូចជាមាសដែលគេដុសខាត់យ៉ាងល្អ។ បច្ចុប្បន្ន៖ ឥឡូវនេះ វាពោពេញទៅដោយស្នាមជ្រីវជ្រួញ ដូចជាសំបកឈើចាស់ៗ។ សេចក្តីសន្និដ្ឋាននៃធម៌ តាមរយៈការសម្លឹងមើលការផ្លាស់ប្តូរនៃរូបរាងកាយខ្លួនឯង នាងអម្ពបាលីបានយល់ច្បាស់ថា៖ រូបកាយគឺជាផ្ទះនៃរោគ៖ វាមិនមែនជាទីពឹងដែលស្ថិតស្ថេរឡើយ។ សេចក្តីទុក្ខកើតពីការជាប់ជំពាក់៖ ការដែលយើងខំថែរក្សា និងមោទនភាពលើសម្រស់ គឺជាការចាញ់បោកសង្ខារ។ ដោយសារការពិចារណាយ៉ាងមុតស្រួចបែបនេះ នាងក៏បានជម្រុះចោលនូវរាគៈ (សេចក្តីត្រេកត្រអាល) និងមោហៈ (សេចក្តីវង្វេង) ហើយសម្រេចបាននូវ អរហត្តផល ក្នុងវ័យជរានោះឯង។