Blues | Εφηβική Θλίψη. Experiential Poem by Maritina Kontaratou скачать в хорошем качестве

Blues | Εφηβική Θλίψη. Experiential Poem by Maritina Kontaratou

Εφηβική Θλίψη - "Blues" is a piece about the quiet weight of everyday life and how it slowly numbs people. It reflects the feeling of growing up inside routines, expectations, and systems that make emotions dull and distant. At the same time, the piece is about awakening. Beneath the numbness there is a restless energy moving beneath the surface... Lyrics: Είσαι ένα ρυάκι που κρυφοπαίζει στις γωνιές της πόλης. Μία μικρή φλέβα που πάλλεται στους κροτάφους ενός γιγάντιου τέρατος. Σε ακούω να βρίσκεσαι εκεί, όταν οι ήχοι σώπαζουν για λίγο. Μοιραζόμαστε στιγμές σε αυτή την παύση. Κανείς δεν μπορεί να μας τις κλέψει. Συνωμοτούμε ψιθυρίζοντας, σε γωνίες που το φως δεν φτάνει. Σε αφήνω να με αγγίξεις. Ανασαίνω για λίγο ένα κομμάτι αέρα από σένα. Και τότε σαν αεράκι, κουνάς για λίγο τα μαλλιά μου. Είσαι η εφηβική θλίψη. Που παραγκωνίζεται στον κόσμο των μεγάλων. Παρίας, παράνομη, ανισόρροπη. Που όλοι στρέφουν το πρόσωπό τους μακριά της. Και υπάρχουν στιγμές που ακούω τον ήχο σου κάτω από τους αρμούς της πόλης, να δυναμώνει. Και κοιτώ αλλού. Κι εγώ. Σε αφήνω να σβήσεις. Σαν αβοήθητος επαίτης που κάθεται στις σκιές των κάδων, στο περιθώριο στις άκρες από τις πιο φωτεινές, γεωμετρικές, φουτουριστικές λεωφόρους, τις τόσο εθισμένες στη νίκη... Σε έναν κόσμο που απαγορεύεται η εφηβική θλίψη, κάνω πως δεν σε ξέρω. Κάνω πως δεν σε βλέπω. Παρόλο που βρίσκεσαι βαθιά μέσα μου. Ένα κομμάτι κόκκινο, σκοτεινό. Δεν επιτρέπεται να θρηνώ που δεν θα σε ξαναδώ. Δεν επιτρέπεται να θέλω να γίνεις για μία μέρα τα πάντα για μένα. Η εφηβεία διώχτηκε από τις ζωές μας όταν την περάσαμε, σαν να ήταν ένα παράλογο αστείο, μία ατυχής στροφή, μία άχαρη ηλικία. Κάποιοι τη σκέφτονται και γελούν. Εμένα έρχεται από πίσω μου και μου κλείνει το στόμα. Σαν ένας διαρρήκτης του σήμερα, σαν ένας βομβιστής της καθημερινότητας μου. Κάνει την τωρινή μου ύπαρξη, χαρτοπόλεμο. Και τα χιλιάδες ανάλαφρα κομμάτια, προσγειώνονται μπροστά μου και ξαποσταίνουν, στις λακκούβες που κάνει η άσφαλτος. Υπάρχουν υπόγεια ρεύματα που θρέφονται από τη βροχή της μέρας. Αλλάζουν χρώμα, και ξεχύνονται, κάτω από τη φλούδα της συνείδησης. Μόνο τα ακούω, όταν σωπαίνω. Γνωρίζω τη βουβή τους δύναμη. Ένα τέρας, στον υπόνομο της καθημερινής ζωής. Κυλούν στις σωληνώσεις των συγυρισμένων σπιτιών, κυλούν μέσα στο άρωμα που χύθηκε στο φόρεμα της ηλικιωμένης γυναίκας, αυτό το λεπτό ρεύμα ψάχνει να βρει διέξοδο σε όλες τις οπές, στα ανοιχτά στόματα των ATM, αναδεύεται κάτω από τις σόλες των ανθρώπων, μέχρι που τα χρώματα στα φανάρια λιώνουν, το κόκκινο με το πράσινο ενώνονται, η πόλη ξύπνα, σαν προϊστορικό τέρας και μας συνθλίβει γιατί δεν αφήσαμε την εφηβική θλίψη να μείνει μαζί μας.