ΔΥΣΗ | Experiential Video Poem by Maritina Kontaratou скачать в хорошем качестве

ΔΥΣΗ | Experiential Video Poem by Maritina Kontaratou

ΔΥΣΗ | SUNSET - Poem Transformed into Music and Video Art Poetry is my most immediate language of feeling. I have written poems since the age of fifteen, the way one cries - except that instead of tears, there are words. This is a poem about a fleeting moment, or a love story, quietly drifting away until it disappears into oblivion. Transforming the written poem into an audiovisual form was a process I embraced with joy, self-directing, composing melodies, and editing the moving images of my poems. I call them experiential poems, born from my desire for each work to be felt slowly and in stillness, allowing the viewer to enter the poem and inhabit its emotional rhythm. Lyrics: Σε παρακολουθώ να ξεθωριάζεις στη μνήμη μου όπως τα θερμά χρώματα της δύσης απομακρύνονται αδιάφορα από το στερέωμα, για να έρθει η νύχτα. Και όταν η θερμοκρασία του ουρανού γίνεται και πάλι ψυχρή, εγώ ξεχνώ πως πέρασες, ο ρυθμός της καρδιάς μου πάλι ρυθμισμένος, ο ύπνος μου τακτοποιημένος, βαθύς, πυκνός, τόσο που αν ήσουν όνειρο, δεν θα μπορούσες να περάσεις. Μέσα στη θολή ασφυξία των σεντονιών, κηλίδες - από τις στιγμές που κοίταξα το πρόσωπο σου. δεν τις παρατήρησα - αλλά προδίδουν την ασυνέχεια σαν ένα μαντήλι που έπεσε στο βυθό από κάποιον που τόλμησε και έσκυψε, να δει, τη θέα του γκρεμού. Άλλες φορές πάλι, μπορώ να θυμηθώ, κομμάτια του προσώπου σου. Και όπως κάθε ερωτευμένος, γεμίζω τα κενά, όπως θέλω, που στο τέλος, μοιάζει σίγουρα, να μην υπήρξες ποτέ. Ακόμα κι αυτή η στιγμή, που μοιράζομαι τώρα μαζί σου, χωρίς να το ξέρεις, είναι το τελευταίο κύμα, που προσκρούει στην ακτή, σβήνοντας για πάντα ό,τι έγινε, μιας και είναι στη φύση μας, η λήθη.