"Hak’dan gelen şerbeti içdik Elhamdülillâh | Yunus Emre" скачать в хорошем качестве

"Hak’dan gelen şerbeti içdik Elhamdülillâh | Yunus Emre"

Hak’dan Gelen Şerbeti İçdik | Yunus Emre Bu ilahi, bir yolculuğun sonunda söylenen söz değildir; yolun ta kendisidir. “Hak’dan gelen şerbeti içdik elhamdülillâh” Bu şerbet, tatlı bir nimet değil; acıyla karışmış bir lütuftur. Hak’tan gelen her şey gibi içilir, sorgulanmaz. Şükür, sonuçta değil, teslimiyette başlar. Yunus denizi geçer: “Şol kudret denizini geçdik” Bu deniz, aklın değil, imanın yüzdüğü yerdir. Geçilmez sanılan her şey, Hakk’a dayanıldığında geçilir olur. Dağlar, bağlar, yollar… “Sağlık safâlık ile aşdık” Buradaki sağlık, bedenin değil; gönlün sağlamlığıdır. Çünkü bu yol, hasta kalple yürünmez. Sonra büyük dönüşüm gelir: “Kuru idik yaş olduk Ayak idik baş olduk” Bu, makam anlatısı değildir. Bu, hamlıktan kemâle geçiştir. Kuruluk gider, can gelir. Aşağılık gider, emanet baş olur. Ve insan, kanatlanır: “Kanatlandık kuş olduk” Uçmak, yükselmek değildir; bağlardan kurtulmaktır. Yunus vardığı yerde kendini anlatmaz, mânâyı anlatır: “Baba Tapduk mânâsın saçdık” Çünkü bu yol, kişisel değildir. Alınan, başkasına da verilir. İrfan, saklanmaz; saçılır. Sonra en insani çağrı gelir: “Beri gel barışalım Yad isen bilişelim” Bu yol, ayrılık yolu değil; buluşma yoludur. Düşmanlık, bu dergâhın eşiğinden içeri girmez. Göç edilir, konaklanır, yeniden yola çıkılır: “İndik Rûm’u kışladık… Uş bahâr geldi geri göçdük” Bu dünya, bir mevsimlik duraktır. Kimse kalıcı değildir. Ve ilahinin özü, son mısrada mühürlenir: “Yûnus miskîn çiğ idik pişdik” Bu yolun özeti budur: Çiğ geldik, piştik. Ama kendi ateşimizle değil; Tapduk’un tapusunda. Bu ilahi şunu söyler: Hak yolunda yürüyen, geçer, aşar, yanar, olgunlaşır ve sonunda şükürle susar. 📜 Şiir: Yunus Emre 🎶 Müzik & görseller: yapay zekâ destekli 📌 PostAI İlahi Mood Şükür • Yolculuk • Dönüşüm • İrfan • Pişmek