Αυτό δεν έπρεπε ΠΟΤΕ να σπάσει… αλλά σπάει τώρα // Άκου να δεις! скачать в хорошем качестве

Αυτό δεν έπρεπε ΠΟΤΕ να σπάσει… αλλά σπάει τώρα // Άκου να δεις!

«Σε μια μακρινή γωνιά του Ειρηνικού Ωκεανού, κρυμμένος μακριά από τα βλέμματα του κόσμου, υπάρχει ένας μεγάλος μπετονένιος θόλος. Αυτός ο θόλος κρύβει ένα πολύ επικίνδυνο μυστικό, που μπορεί να βλάψει ολόκληρο το περιβάλλον γύρω του. Είναι ο Θόλος του Ρούνιτ. Φτιάχτηκε πριν πολλές δεκαετίες για να κρύψει τις καταστροφές που προκάλεσε ο Ψυχρός Πόλεμος, όμως σήμερα αρχίζει να σπάει. Ραγίζει εξαιτίας της πίεσης του ωκεανού, του χρόνου και της εγκατάλειψης. Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι αυτή η καταστροφή δεν αργεί να συμβεί. Τι κρύβεται μέσα σε αυτόν τον θόλο; Και πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση;» «Σήμερα, θα πάμε μαζί σε ένα ταξίδι στα απομακρυσμένα Νησιά Μάρσαλ, θα βουτήξουμε στον βυθό μιας λιμνοθάλασσας γεμάτης παλιά ναυάγια, και θα φτάσουμε στην έρημο της Νεβάδα, εκεί όπου υπάρχει ένας τεράστιος κρατήρας που επισκέπτονται τουρίστες. Αυτή είναι η ιστορία των πυρηνικών κρατήρων — μια ιστορία γεμάτη μυστικά, συγκάλυψη, καταστροφές, αλλά και ελπίδα για αναγέννηση. Μπορεί άραγε η Γη να ξεχάσει τις πληγές που της έχουμε προκαλέσει;» Ο Χρόνος-Βόμβα – Η Γέννηση του Θόλου του Ρούνιτ Η ιστορία ξεκινά τη δεκαετία του 1940, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα πιο καταστροφικά όπλα που είχε δει ποτέ ο κόσμος: τις πυρηνικές βόμβες. Για να κάνουν αυτές τις δοκιμές, διάλεξαν τα Νησιά Μάρσαλ — ένα μικρό σύμπλεγμα νησιών στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού, απομονωμένο και μακριά από τον πολιτισμό. Ο λόγος ήταν απλός: ήθελαν να κάνουν τις εκρήξεις μακριά από τα μάτια των ανθρώπων και της παγκόσμιας κοινότητας. Από το 1946 και μετά, ο ουρανός πάνω από αυτά τα νησιά φωτιζόταν από εκρήξεις βόμβας που είχαν ισχύ από 23 έως 225 κιλοτόνες — εκρήξεις που συγκλόνιζαν ολόκληρο τον πλανήτη. Όμως, αυτό ήταν μόνο η αρχή. Στη συνέχεια ήρθαν οι υδρογονοβόμβες, που ήταν χίλιες φορές πιο δυνατές από τη βόμβα που έπεσε στη Χιροσίμα. Το 1954, η έκρηξη της «Κάστλ Μπράβο» δημιούργησε ένα σύννεφο ραδιενεργού σκόνης που μόλυνε όχι μόνο τα νησιά αλλά και τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί. Μέχρι το 1970, οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν τα νησιά, αφήνοντας πίσω τους ένα τοπίο γεμάτο πληγές: τεράστιους κρατήρες στο έδαφος, νησιά που εξαφανίστηκαν, και πάνω από 3 εκατομμύρια κυβικά πόδια ραδιενεργών αποβλήτων — φανταστείτε 35 Ολυμπιακές πισίνες γεμάτες μολυσμένο χώμα και συντρίμμια. Το πιο μολυσμένο μέρος ήταν το νησί Ρούνιτ. Εδώ έγιναν 11 πυρηνικές εκρήξεις που δηλητηρίασαν το έδαφος με ραδιενεργά υλικά, τα οποία παραμένουν επικίνδυνα για 24.000 χρόνια. Με άλλα λόγια, το Ρούνιτ θα είναι ένα επικίνδυνο μέρος για χιλιάδες γενιές. Πώς αντέδρασαν οι Αμερικανοί; Πήραν όλα αυτά τα ραδιενεργά απόβλητα και τα έριξαν σε έναν μεγάλο κρατήρα που είχε δημιουργηθεί από μια παλιά πυρηνική δοκιμή, με το όνομα «Κάκτος». Για να μην διαρρεύσει η μόλυνση, έφτιαξαν έναν τεράστιο μπετονένιο θόλο που σφράγισε τον κρατήρα. Αυτός ο θόλος, που ονομάστηκε «Θόλος του Ρούνιτ», είναι μια μεγάλη πλάκα από σκυρόδεμα, μήκους περίπου 115 μέτρων (377 πόδια) και πάχους μόλις 45 εκατοστών (18 ίντσες), που καλύφθηκε με 358 ξεχωριστά πάνελ. Το έργο κράτησε από το 1977 μέχρι το 1980, και πάνω από 4.000 Αμερικανοί στρατιώτες δούλεψαν εκεί. Αλλά υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα: για να γλιτώσουν χρήματα, δεν έβαλαν καμία προστατευτική στρώση στο κάτω μέρος του θόλου. Έτσι, ο θόλος ακουμπάει κατευθείαν πάνω στο χαλαρό, μολυσμένο χώμα — μια «χρονική βόμβα» που μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή. Η Διάρρηξη – Το Μυστικό Αποκαλύπτεται Για πολλά χρόνια, γύρω από τον Θόλο του Ρούνιτ όλα φαινόταν ήσυχα και ήρεμα. Κανείς δεν φανταζόταν ότι κάτω από το μπετόν και τα πάνελ, ο χρόνος και η φύση ήδη έκαναν τη δουλειά τους, προκαλώντας προβλήματα. Η κλιματική αλλαγή αύξησε τη στάθμη της θάλασσας και το νερό άρχισε να φθείρει τη βάση του θόλου. Όταν η θάλασσα «κατεβαίνει» (άμπωτη), το νερό μπαίνει μέσα από ρωγμές και βγαίνει ξανά, παίρνοντας μαζί του ραδιενεργά σωματίδια και ρύπους. Το 2015, οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν το χειρότερο: το νερό ανάμεσα στη λιμνοθάλασσα και το μολυσμένο έδαφος κάτω από τον θόλο ανταλλάσσεται συνεχώς, και έτσι ραδιενεργά απόβλητα διαφεύγουν στο περιβάλλον. Αν και οι πρώτες μετρήσεις έδειξαν πως η ποσότητα που διαρρέει είναι σχετικά μικρή — περίπου το 1% της ραδιενέργειας που ήδη υπάρχει στη λιμνοθάλασσα — ο κίνδυνος μεγαλώνει κάθε μέρα. Μια έκθεση του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ το 2013 ήταν ξεκάθαρη: το χώμα γύρω από τον θόλο είναι ακόμα πιο μολυσμένο από το ίδιο το υλικό μέσα στον θόλο. Οι κάτοικοι των Νησιών Μάρσαλ ζουν τώρα με έναν αόρατο και διαρκή φόβο. Μετά τις πυρηνικές δοκιμές, εκκενώθηκαν από τα πιο μολυσμένα σημεία και μεταφέρθηκαν σε άλλη περιοχή του ατόλι, στο νότιο τμήμα του Ανουατακάτο. Υπάρχουν πολλοί περιορισμοί: το ψάρεμα και η συλλογή καρύδων απαγορεύονται αυστηρά, γιατί θεωρούνται μολυσμένα, και πλέον βασίζονται κυρίως σε εισαγόμενα τρόφιμα. Παρόλα αυτά, κάποιοι άνθρωποι, παρά τις προειδοποιήσεις, επιστρέφουν στο Ρούνιτ — όχι για να ψαρέψουν, αλλά για να μαζέψουν παλιοσίδερα που άφησε ο στρατός.