Çift Sarmal Bir DNA Anlatısı скачать в хорошем качестве

Çift Sarmal Bir DNA Anlatısı

James Watson, DNA yapısını çözmek için Francis Crick ile iş birliği yapar. King's College'daki X-ray verileri ve Linus Pauling ile rekabet, süreci hızlandırır. İkili sarmal ve baz eşleşmesi keşfiyle, genetik kopyalanma mekanizması aydınlatılarak biyolojide devrim yapılır. DNA yapısını çözme yarışında James Watson, Francis Crick ve Linus Pauling arasındaki rekabet, bilimsel hırs, farklı yöntemlerin kullanımı ve kritik hataların belirlediği heyecanlı bir süreç olarak öne çıkar. Watson ve Crick, Cambridge'deki Cavendish Laboratuvarı'nda, o dönemin en ünlü kimyacısı olan Cal Tech'teki Linus Pauling'e karşı "kendi oyununda onu yenmek" amacıyla yola çıkmışlardır. Bu rekabetin temel dinamikleri ve gelişimi şu şekildedir: Pauling'in Etkisi ve Modelleme Yöntemi Watson ve Crick, DNA'yı çözmek için Linus Pauling'in protein yapılarını (alfa sarmalı) çözerken kullandığı yöntemi taklit etmişlerdir. Pauling, karmaşık matematiksel hesaplamalar yerine, atomların birbirine nasıl bağlandığını gösteren moleküler modeller kurarak ve sağduyu ile kimya yasalarını kullanarak başarıya ulaşmıştı. Watson ve Crick, Pauling'in bu başarısının ardından DNA'nın da sarmal bir yapıda olabileceğini düşünmüş ve aynı modelleme tekniğini uygulamaya karar vermişlerdir. Pauling Korkusu ve Rekabet Baskısı Watson ve Crick, Pauling'in her an DNA yapısını çözebileceği korkusunu sürekli hissetmişlerdir. Pauling'in biyolojik makromoleküller konusunda dünyanın en yetkin ismi olması ve alfa sarmalını keşfetmiş olması, onu bu yarışın doğal favorisi yapıyordu,. Özellikle Watson, Pauling'in DNA'nın önemini fark etmesi durumunda, sahip olduğu deha ile yapıyı kısa sürede çözeceğinden endişe ediyordu. Pauling'in Hatası ve Dönüm Noktası Rekabetin en kritik anı, 1953 başlarında Pauling'in DNA yapısı için önerdiği bir modelin taslağının Cambridge'e ulaşmasıyla yaşanmıştır. Pauling'in oğlu Peter Pauling aracılığıyla gelen bu taslakta, Pauling üç zincirli bir sarmal önermiştir. Ancak Watson, taslağı incelediğinde Pauling'in temel bir kimya hatası yaptığını fark etmiştir: Pauling, fosfat gruplarındaki hidrojen atomlarını iyonize etmemiş, yani DNA'yı bir asit olarak değil, nötr bir yapı olarak modellemişti. Bu, kimyasal olarak imkansızdı çünkü fosfat grupları negatif yüklü olmalıydı. Bu "dev" hatanın fark edilmesi, Watson ve Crick için büyük bir rahatlama ve fırsat olmuştur. Pauling'in bu hatayı fark edip düzeltmesi için geçecek sürenin yaklaşık altı hafta olduğunu hesaplayan ikili, bu süre zarfında doğru yapıyı bulmak için çalışmalarına hız vermiştir. Watson ve Crick'in Avantajları ve Zafer Watson ve Crick'i zafere taşıyan ve Pauling'den ayıran birkaç önemli faktör vardı: 1. Doğru X-Işını Verilerine Erişim: Watson ve Crick, Maurice Wilkins ve Rosalind Franklin'in (King's College) elde ettiği, DNA'nın sarmal yapısını ve boyutlarını (özellikle B formu) net bir şekilde gösteren X-ışını verilerine gayri resmi yollardan da olsa ulaşabilmişlerdir,. Pauling ise bu verilere sahip değildi ve eski, daha az net verilerle çalışıyordu. 2. Kimyasal Bilgi Desteği: Watson, baz eşleşmelerini denerken yanlış kimyasal formları (enol formları) kullanıyordu. Ancak Pauling'in laboratuvarından gelip o sırada Cambridge'de bulunan Jerry Donohue, Watson'ı uyararak bazların "keto" formunda olması gerektiğini belirtti,. Bu kritik bilgi, Watson'ın doğru baz eşleşmesini (Adenin-Timin, Guanin-Sitosin) bulmasını sağladı. Sonuç olarak, Pauling hatasının duyulmasından kısa bir süre sonra Cambridge'i ziyaret ettiğinde, Watson ve Crick'in modelini incelemiş ve onların doğru cevabı bulduğunu zarafetle kabul etmiştir. Watson ve Crick, Pauling'in yöntemini (modelleme) kullanarak ve onun yapmadığı doğrulamaları (doğru X-ışını verileri ve doğru kimyasal formlar) yaparak yarışı kazanmışlardır.