Joanna Słowińska | Wyspiański wg Koniecznego | Niech nikt nad grobem mi nie płacze скачать в хорошем качестве

Joanna Słowińska | Wyspiański wg Koniecznego | Niech nikt nad grobem mi nie płacze

Joanna Słowińska | Niech nikt nad grobem mi nie płacze | fragment koncertu: "Wyspiański według Koniecznego" :: Album: "Wyspiański według Koniecznego" to jeden z najważniejszych projektów fonograficznych Stowarzyszenia ROZSTAJE. Na płytę składają się kompozycje Zygmunta Koniecznego, które zrewolucjonizowały oblicze teatru i muzyki teatralnej: suita z "Nocy listopadowej" (1974) i Klątwy (1997) w reż. Andrzeja Wajdy, Akropolis (1999) i Legendy (1984) oraz kompozycja "Serce moje gram" (2001; wg wyboru Witolda Turdzy), inspirowana "Weselem", fragmentami "Wyzwolenia" i wybranymi lirykami Stanisława Wyspiańskiego. : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : Nagrań dokonano w kościele pw. Św. Katarzyny w Krakowie podczas koncertu "Wyspiański wg Koniecznego", inaugurującego Festiwal Wyspiański 2007, będącego częścią obchodów 750-lecia lokacji Miasta Krakowa wykonawcy: :: soliści: Marta Bizoń, Lidia Bogaczówna, Katarzyna Jamróz, Joanna Słowińska, Beata Wojciechowska, Marek Bałata, Przemysław Branny, Mariusz Pędziałek (obój), Jacek Wojciechowski, Tadeusz Zięba :: Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia pod dyrekcją Jerzego Salwarowskiego :: Chór Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie / przygotowanie chóru: Jacek Mentel / przygotowanie zbiorowych partii solistów: Mikołaj Blajda :: producent koncertu: Stowarzyszenie Międzynarodowe Sezony Teatralne i Baletowe :: producent fonogramu: ROZSTAJE: u zbiegu kultur i tradycji. Stowarzyszenie :: realizacja nagrań audio: Mieczysław Felecki / mix: Aleksander Wilk / mastering: Jacek Gawłowski :: zapis wideo: Agnieszka Światłoń, Adam Szklarek / montaż wideo: Krystian Pisowicz © ROZSTAJE: u zbiegu kultur i tradycji. Stowarzyszenie : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : Niech mi nad grobem nikt nie płacze (St. Wyspiański / Z. Konieczny) RACHEL: Ach, ta chata rozśpiewana, jakby w niej słowiki dźwięczą (...) ta roztańczona gromada (...) PAN MŁODY: Jak się tak muzyka miele, jak na żarnach, hula, dzwończy, niech se huka, stuka, puka, pląsa, bije, przybasuje, piska skrzypiec struną cienką, tak podskocznie, tak mileńko; niech się miele jak młyn wodny w noc miesięczną, w czas pogodny; szumiejąca, niech się snuje, a niech w dźwiękach się nie kończy, choćby usnąć w tańcowaniu przy mieleniu, przy hukaniu, w zapomnieniu, w kołysaniu; [Wesele, 1901; Akt I, Scena 19-22, 525-665 / 2001] ŁOPUCH: Posłuchaj gędźnych lir, jak śpiewny wodzą żal na drogę, na wyprawę przez czarnych łoże fal. ŚMIECH: Po trudach, troskach, znoju, gdy iść masz w ciemną dal, przez czarnych łoże fal, posłuchaj gędźnych lir na drogę, na wyprawę, gdyś szedł na wieczny mir, niezbytą ścigać Sławę. [Legenda II, 1904; Akt I, 539-549 / 2001] STAŃCZYK: Zaśpiewałeś kruczy ton; tobież tylko dzwoni w głuszy pogrzebowych jęków dzwon? (...) DZIENNIKARZ: A toć on nam tętni dziś, jak grzebiemy, kto nam drogi; zwołuje nas, każąc iść (...) [Wesele, 1901; Akt II, Scena 7, 310-335 / 2001] Bądź pochwalon chwalbą pieśni, bądź pochwalon w grobie burz Duch się twój niechaj cieleśni Ponad groby żywot twórz (...) [Akropolis, 1903; Akt I; Scena 5, 405-408 / 2001] Niech nikt nad grobem mi nie płacze, krom jednej mojej żony, za nic mi wasze łzy sobacze i żal ten wasz zmyślony. Niech dzwon nad trumną mi nie kracze ni śpiewy wrzeszczą czyje; niech deszcz na pogrzeb mój zapłacze i wicher niech zawyje. Niech kto chce grudę ziemi ciśnie, aż koniec mnie przywali. Nad kurhan słońce niechaj błyśnie i zeschłą glinę pali. A kiedyś może, kiedyś jeszcze, gdy mi się sprzykrzy leżeć, rozburzę dom ten, gdzie się mieszczę, i w słońce pocznę bieżeć. Gdy mnie ujrzycie, takim lotem że postać mam już jasną, to zawołajcie mnie z powrotem tą mową moją własną. Bym ją posłyszał, tam do góry, gdy gwiazdą będę mijał – podejmę może po raz wtóry ten trud, co mnie zabijał. [Niech nikt nad grobem..., 1903 / 2001]