ManufacTourist - performatywny wykład taneczny - Trailer скачать в хорошем качестве

ManufacTourist - performatywny wykład taneczny - Trailer

Performance taneczny „ManufacTourist” poprzez wykład performatywny, taniec i nową choreografię zadaje pytania o bliskość rutyny i reżimu pracy robotnika w fabryce z rutyną i reżimem treningu tancerza. Na ile jest to uzasadniona inspiracja, a na ile artystyczne nadużycie. Performer, poprzez ruch dokonuje tanecznej interpretacji choreografii robotnika i robota pracujących na taśmie fabrycznej w fabryce samochodów. Pojawia się pytanie o moment, w którym kończy się człowiek, a zaczyna maszyna. Czy zjawisko pracującej fabryki, z całą jej synchronicznością ruchów, muzyką maszyn i librettem dziennej normy to pierwszy krąg dzieła artystycznego czy dantejskiego piekła. W warstwie tekstowej to czteroczęściowa kompozycja, gdzie najpierw dowiadujemy się o pięknie choreografii pracowników i pracownic w fabryce i towarzyszącej temu „muzyce” dźwięków pracujących robotów. O autentyczności robotnika-performera/tancerza, który nie udaje, nie gra, tylko jest sobą od początku do końca. Stanowi niedościgniony wzór dla artysty-performera/tancerza, który zawsze odtwarza jakąś rolę a tym samym nigdy nie jest prawdziwy: „Performatyka fabryki jest nieskończenie piękna.” Następna część to pean na cześć robota pracującego w fabryce, jako performera doskonałego bo precyzyjnie zaprogramowanego i zsynchronizowanego z całym „dziełem”, jakim jest fabryka. Robot-tancerz jest nie tylko elementem performatywnego krajobrazu fabryki, ale również instrumentem tworzącym jej dźwiękowy pejzaż: „Robot to maszynowy instrument fabrycznej symfonii. […] Doskonale zaprogramowany performer. Bezbłędny i ślepy.” Performer na scenie dokonuje choreograficznej interpretacji pracy robotnika na fabrycznej taśmie. Trzecia część stawia pytania o etyczność użycia pracy robotników i robotnic fabryki to dzieła artystycznego. Mówi o łatwości, z jaką artyście przychodzi przeniesienie na plan spektaklu życia i śmierci ludzi pracujących w fabryce, sprowadzając ich umęczone ciała do roli praktyki ruchowej, morderczą rutynę ruchów do tanecznej choreografii a wielogodzinny koszmar szumu maszyn do medytacyjnej symfonii. Zderza realność życia robotnika/robotnicy z artystycznym mitem pracownika fabrycznego, kształtowanym przez filmy z taśm produkcyjnych z podkładem muzyki klasycznej czy videoclipy, w których ludzie pracują do rytmicznych dźwięków. Czy jest to niewinna gra artystyczna czy estetyzacja ludzkiego znoju, zmęczenia i upodlenia? „Łatwo mi dojrzeć w robotniku performera, jestem w fabryce kilkadziesiąt minut, ze zorganizowaną wycieczką. Chodzimy jak po muzeum, galerii albo jak po zoo.” Performer na scenie dokonuje choreograficznego przekroczenia człowieka w robota i robota w człowieka. W ostatniej części słyszymy tekst opisujący fragment z rutynowego dnia robotnika fabrycznego: „Zanim o 6.00 wejdę na taśmę w szatni zakładam biało-zielone spodnie robocze. Z szafki wyjmuję buty, [...]. Wkładam niebieską koszulkę z krótkim rękawem [...]. Pod pachę wciskam narękawniki [...] i rękawice z jednym palcem. […] Na stoliku układam szlifierkę, pilniki i specjalny ołówek do markowania błędów na karoserii.” W tym czasie, performer na scenie, gra samotnie w koszykówkę. Akt ten ma podwójne znaczenie symboliczne: jest przestrzenią wspólną dla robotnika i tancerza, którzy, mimo skrajnie różnych zawodów, wychodzą po pracy (z fabryki i ze studia tanecznego) pograć w kosza, zrelaksować się i zresetować umysł. Jednocześnie, samotna gra w koszykówkę, grę zespołową, nawiązuje do tekstu z drugiej części performensu, w którym słyszymy o pracy robotów w fabryce: „To praca zespołowa bez zespołu. Wielokrotność robotów w jednej przestrzeni, przy tej samej taśmie produkcyjnej, tworzy iluzje zespołu. W rzeczywistości, każdy robot-performer to wielki indywidualista, samowystarczalny. Samotność doskonała.” Koncepcja, tekst, performance, choreografia i taniec: Łukasz Wójcicki Wizualizacje i dźwięk: Adrien Cognac Konsultacja reżysersko-dramaturgiczna: Alicja Borkowska Współpraca performerska: Igor Stokfiszewski Produkcja: Krytyka Polityczna i Fundacja Strefa WolnoSłowa Koprodukcja: European Alternatives Prapremiera: 8.11.2019 II Biennale Arcipelago Mediterraneo, Transeuropa Festival, Teatro Garibaldi, Palermo, Włochy Wideo i montaż: Maghweb