Tula 👏🏻 "HULING PAALAM" ni Dr. Jose Rizal скачать в хорошем качестве

Tula 👏🏻 "HULING PAALAM" ni Dr. Jose Rizal

Ang Mi último adiós (Huling Paalam) ay ang kahuli-hulihang tulang isinulat ng pambansang bayani ng Pilipinas na si Dr. Jose Rizal. Pakinggan si G. Lamberto B. Cabual sa kanyang masining na pagbigkas sa tulang ito. Si Bert Cabual ay isang batikang makata, mambabalagtas, manunulat, brodkaster at guro buhat sa Batangas. Kasalukuyan siyang naninirahan sa London. HULING PAALAM ni Dr. Jose Rizal                                            Paalam na sintang lupang tinubuan, Bayang masagana sa init ng araw; Edeng maligayang sa ami'y pumanaw At perlas ng dagat sa dakong Silangan.   Inihahandog ko ng ganap na tuwa, Sa ‘yo ang buhay na lanta na’t aba; Naging dakila ma'y iaalay rin nga, Kung dahil sa iyong ikatitimawa.   Ang nangasa-digmang dumog sa paglaban, Handog din sa iyo ang kanilang buhay; Hirap ay di pansin at di gunam-gunam Ang pagkaparool o pagtatagumpay.   Bibitaya't madlang mabangis na sakit, O pakikibakang lubhang mapanganib; Pawang titiisin kung ito ang nais Ng baya't tahanang pinakaiibig.   Ako'y mamamatay ngayong minamalas Ang kulay ng langit na nanganganinag; Na ibinabalang araw ay sisikat, Sa kabila niyong mapanglaw na ulap.   Kung dugo ang iyong kinakailangan, Sa ikaririlag ng iyong pagsilang; Dugo ko'y ibubo't ng isa man lamang Ng ngumingiti mong sinag ay kuminang.   Ang mga nasa ko mulang magka-isip, Magpahanggang ngayong maganap ang bait; Ang ikaw'y makitang hiyas na marikit Ng dagat silangan na nakaliligid.   Noo mo'y maningning at sa mga mata, Mapait na luha bakas ma'y wala na; Wala ka ng poot, wala ng balisa, Walang kadungua't munti mang pangamba.   Sa sandaling buhay maalab kong nais, Ang kagalingan mo't ang paiwang sulit Ng kaluluwa kong gayak nang aalis, Ginhawa'y kamtan mo, anong pagkarikit!   Nang maaba't ika'y mapataas lamang, Mamatay nang upang mabigyan kang buhay; Malibing sa lupang puspos ng kariktan, Sa silong ng iyong langit ay mahimlay.   Kung sa ibang araw, ikaw'y may mapansing Nipot na bulaklak sa aba kong libing, Sa gitna ng mga damong masisinsin, Hagka't ang halik mo'y itaos sa akin.   Sa samyo ng iyong pagsuyong matamis, Mataos na taghoy ng may sintang dibdib, Bayaang tumanggap noo ko ng init Na natatabunan ng lupang malamig.   Bayaan mong ako'y malasin ng buwan Sa liwanag niyang hinaho't malamlam; Bayaang ihatid sa aking liwayway Ang banaag niyang dagling napaparam.   Bayaang humibik ang simoy ng hangin, Bayaang sa huning masaya'y awitin Ng darapong ibon sa krus ng libing Ang buhay payapang ikinaaaliw.   Bayaang ang araw na lubhang maningas, Pawiin ang ulan, gawing pawang ulap; Maging panganoring sa langit umakyat, At ang aking daing ay mapakilangkap.   Bayaang ang aking maagang pagpanaw, Itangis ng ilang lubos na nagmahal; Kung may magpatungkol sa akin ng dasal, Ako'y iyo sanang idalanganin naman.   Idalangin mo rin ang di nagkapalad Na nangamatay na't yaong nangaghirap; Sa daming pasakit, at ang lumilingap Naming mga ina ng luhang masaklap.   Idalangin sampo ng balo't ulila At nangapipiit na tigib ng dusa; Idalangin mo ring ikaw'y matubos na Sa pagkaaliping laong binabata.   Kung nababalot na ang mga libingan Ng sapot na itim ng gabing mapanglaw, At wala ng tanod kundi pawang patay, Huwag gambalain ang katahimikan.   Pagpitaganan mo ang hiwagang lihim At mapapakinggan ang tinig marahil, Ng isang solterio:  ito nga'y ako rin, Inaawitan ka ng aking paggiliw.   Kung ang libingan ko'y limot na ng madla At wala ng krus ni bato mang tanda; Sa nangagbubukid ay ipaubayang Bungkali't isabog ang natipong lupa.   Ang mga abo ko'y bago pailanlang, Mauwi sa wala na pinanggalingan; Ay makalat sanang parang kapupunan Ng iyong alabok sa lupang tuntungan.   Sa gayo'y wala ng anuman sa akin, Limutin mo ako’t aking lilimutin, ang himpapawid mo, kaparanga't bangin, At ako sa iyo'y magiging taginting.   Bango, tinig, hangin, awit na masaya Liwanag at kulay na lugod ng mata; Uulit-ulitin sa tuwi-tuwina, Ang kataimtiman ng aking pagsinta.   Sintang Pilipinas, lupa kong hinirang Sakit ng sakit ko, ngayon ay pakinggan; Huling paalam ko't sa iyo'y iiwan Ang lahat at madlang inirog sa buhay.   Ako'y yayao na sa bayang payapa, Sa walang alipi't punong mapang-aba; Doo'y di nanatay ang paniniwala At ang naghahari'y Diyos na dakila.   Paalam na ako, magulang, kapatid, Bahagi ng pusong unang nakaniig; Ipagpasalamat ang aking pag-alis Sa buhay na itong lipos ng ligalig.   Paalam na liyag, tanging kaulayaw, Taga-ibang lupang aking katuwaan; Paalam sa inyo, mga minamahal— Mamatay ay ganap na katahimikan.