św. Jan Henryk Newman - "Myśl o Bogu oparciem dla duszy". Kazanie na Niedzielę Pięćdziesiątnicy. скачать в хорошем качестве

św. Jan Henryk Newman - "Myśl o Bogu oparciem dla duszy". Kazanie na Niedzielę Pięćdziesiątnicy.

Dlaczego mimo posiadania wielu dóbr, wiedzy czy bliskich relacji, wciąż odczuwamy wewnętrzny niedosyt? W tym poruszającym kazaniu na Niedzielę Pięćdziesiątnicy*, św. Jan Henryk Newman analizuje kondycję ludzkiej duszy, która od czasu upadku Adama pozostaje „rozedrgana i nieszczęśliwa”. Dowiesz się, dlaczego Twoje serce potrzebuje czegoś więcej niż tylko przemijalnych rzeczy tego świata. Żyjemy w epoce nieustannego przebodźcowania, a jednak wielu z nas towarzyszy dojmujące poczucie wewnętrznej pustki. Budujemy swoje życie na piasku: na opinii innych, na sukcesach zawodowych czy chwilowych emocjach, a potem dziwimy się, że w obliczu kryzysu nasze wnętrze „upada na ziemię” niczym omdlałe. To kazanie to duchowy przewodnik dla każdego, kto czuje się „uwięziony w samym sobie”. Tekst oparty na głębokiej analizie ludzkiej psychiki i wiary pokazuje, że nasza współczesna ucieczka w aktywizm i konsumpcję to tylko próba nasycenia duszy tym, co nie jest chlebem. W tym kazaniu usłyszysz o: ➡️ Wewnętrznej pustce: Dlaczego dusza bez obecności Boga pozostaje bez zasady rządzącej, przedmiotu i celu. ➡️ Prawdziwym szczęściu: Na czym polega różnica między chwilową ekscytacją a głębokim nasyceniem serca przez miłość i adorację. ➡️ Bogu jako „miarze serca”: Dlaczego tylko Bóg może w pełni odpowiedzieć na tajemniczą wielość naszych myśli i poruszeń serca. ➡️ Uzdrowieniu przez pokutę: Jak „smutek po Bożemu” otwiera serce i uwalnia je od udręki, w przeciwieństwie do niszczącej rozpaczy świata. ➡️ Świadectwie sumienia: Czym jest pokój płynący z życia w Bożej obecności, na wzór św. Pawła. Świat oferuje nam „cieniste królestwo”, w którym przyjaciele umierają, a bogactwa ulatują. Tylko Jeden jest stały i zdolny nadać sens naszej złożonej naturze. Zapraszam do wysłuchania refleksji św. Jana Henryka Newmana o tym, jak odnaleźć oparcie, którego nie zachwieje żaden życiowy "zakręt". oryginalny tekst kazania znajdziesz tutaj: https://www.newmanreader.org/works/pa... ------------------ *Niedziela Pięćdziesiątnicy, znana łacinie jako Dominica Quinquagesimae, to ostatnia niedziela przed Środą Popielcową. W tradycyjnym kalendarzu liturgicznym (używanym w Mszale z 1962 roku) jest to zwieńczenie okresu Przedpościa, który służy jako duchowa „rozgrzewka” przed Wielkim Postem. Nazwa „Pięćdziesiątnica” sugeruje, że do Wielkanocy pozostało około 50 dni (dokładnie 49). To moment, w którym Kościół kładzie karty na stół: pokazuje nam cel drogi (Mękę Chrystusa) oraz narzędzie, bez którego post byłby pustym ćwiczeniem (Miłość). Główne myśli tekstów liturgicznych (Mszał 1962) Liturgia tej niedzieli jest niezwykle spójna i koncentruje się na następujących tekstach: ➡️ Introit (Ps 30, 3-4): Bóg jako Skała i Twierdza „Bądź mi Bogiem obrońcą i miejscem schronienia, abyś mnie ocalił: bo Tyś jest opoką moją i twierdzą moją: a dla imienia Twego będziesz mi wodzem i będziesz mnie żywił.” Zanim wejdziemy w surowy czas Wielkiego Postu, Kościół każe nam wyznać całkowitą zależność od Boga. Post nie jest poleganiem na własnej silnej woli, ale schronieniem się w „twierdzy”, którą jest Bóg. To On ma nas „żywić” (duchowo), gdy my będziemy odmawiać sobie pokarmu cielesnego. ➡️ Graduał (Ps 76, 15. 14): Bóg czyniący cuda „Tyś jest Bóg, który sam czyni cuda: objawiłeś między narodami moc Twoją. Ramieniem Twoim wybawiłeś lud Twój, synów Izraela i Józefa.” Ten tekst nawiązuje do cudownego wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu. Liturgia sugeruje, że nadchodzący post to nasza własna „pascha” – przejście z niewoli grzechu do wolności. Bóg, który uczynił cud nad Morzem Czerwonym, może uczynić cud przemiany w naszym sercu. ➡️ Traktus (Ps 99, 1-2): Radość mimo powagi „Wykrzykujcie Bogu, wszystka ziemio: służcie Panu w weselu.” Choć szaty są fioletowe, a „Alleluja” zamilkło, Traktus przypomina, że służba Bogu (w tym post) powinna być radosna. To echo słów Chrystusa: „Gdy pościcie, nie bądźcie posępni”. Czytania: ➡️ Hymn o Miłości Lekcja (1 Kor 13, 1-13) to słynny hymn św. Pawła o miłości. To genialne posunięcie pedagogiczne Kościoła: zanim zaczniesz odmawiać sobie jedzenia czy rozrywek, dowiedz się, że bez Caritas (miłości nadprzyrodzonej) jesteś „miedzią brzęczącą”. Miłość jest duszą postu. Jeśli Twoje postne postanowienia sprawiają, że stajesz się opryskliwy dla bliskich, to znaczy, że minąłeś się z celem. ➡️ Zapowiedź Męki: „Oto idziemy do Jerozolimy” i uzdrowienie niewidomego spod Jerycha. W Ewangelii (Łk 18, 31-43) Jezus bierze Dwunastu na bok i mówi im wprost o tym, co Go czeka: biczowanie, wyszydzenie i śmierć. Post nie jest celem samym w sobie. Idziemy za Chrystusem do Jerozolimy. Teksty przypominają, że chrześcijańskie umartwienie ma sens tylko w zjednoczeniu z Ofiarą Pana. Druga część Ewangelii opisuje uzdrowienie niewidomego, który woła: „Panie, abym przejrzał!”. Przedpoście obnaża naszą duchową ślepotę. Potrzebujemy łaski, aby w ogóle dostrzec sens nadchodzącego postu i rozpoznać w cierpiącym Chrystusie naszego Zbawiciela.