Tvrđava Spuž - 4K Video скачать в хорошем качестве

Tvrđava Spuž - 4K Video

Video i montaža: Portal Volim Danilovgrad Music in this video Song Drone Music Artist 2B Studio Licensed to YouTube by Elite Alliance Music; Epic Elite (Music Publishing), and 2 Music Rights Societies Prepoznajući značaj fortifikacija koje su rasute po Spužu i potencijala koje mogu imati u vidu turističke ponude, kompanija Bemax je podržala planirane aktivnosti portala Volim Danilovgrad obezbjeđujući video opremu i sredstva za online promociju turističkih potencijala. Spuška tvrđava sa tabljom se nalazi u Spužu. Turci su pod nadzorom Hodaverdi paše prvih godina XVIII vijeka podigli utvrđenje, grad na površini od 1400m2, sa kulama, jakim bedemskim zidovima, prilaznim putevima, kapijama, kućama za dizdara, boravak straže itd. Utvrđenje je nastalo zbog dugih i upornih nastojanja Crnogoraca da se, prekidajući ratničke turske kolone, plijeneći njihove trgovačke kanale i diplomsku poštu otrgnu od okupacije. U podnožju glavice i na granicama naselja izgrađene su jake gradske kapije: Adska, Burumska, i Alijagića kapija, kao i zaštitne kuće sjevernim obodom spuškog polja. Spuž je poslije mnogih bitaka, sukoba, vojevanja, napada i upada u utvrđeni grad oslobođen 1879. godine nakon 400 godina. Gradić Spuž nalazi se u meandru rijeke Zete, ispod brda koje dominira velikim dijelom Bjelopavlićke ravnice. U literaturi se obično navodi da se njegov prvi istorijski pomen odnosi na boravak kralja Tvrtka “pod Spužem u Zeti” 1379. godine (Pavle Mijović i Mirko Kovačević, “Gradovi i utvrđenja u Crnoj Gori”, 1975, str. 138). Međutim, postoji podatak koji ukazuje da je “grad Spuž” postojao dva i po vijeka ranije, oko 1114. godine. Objavili su ga nezavisno vladika Vasilije i istoričar Panta Srećković. Prvi u Istoriji o Černoj Gori (1754) kaže da se Stefan Nemanja rodio “gdje je sada grad Spuž“. Drugi je (1869. i 1870) objavio prepis zapisa iz manastira Voljavča podno Rudnika po kome je Stefan Nemanja rođen “vo grade Spuž” – Srećković piše: “S toga jedva li ne će biti najistinskije ono, što sam prepisao u Voljavči: o pervom Stevani Nemanji i rodilsja vo grade Spuž o otca Bela Uroša i matere Ani…” (faksimil objavljen u R. Rotković, “Ilustrovana istorija crnogorskog naroda II”, Podgorica, 2003, str. 9). Tragovi utvrde iz predosmanskog doba nijesu otkriveni. Osim toga, Stefan Nemanja se najvjerovatnije rodio na obližnjoj Gradini u Martinićima, kako misli i Radoslav Rotković, dok je Tvrtko najvjerovatnije boravio u nekom naselju pod brdom. Kako god, Spuž je dopao u ruke Turcima u drugoj polovini 15. vijeka. U naredna dva vijeka, sa polaganim oblikovanjem slobodne crnogorske teritorije, pozicija tog grada postajala je sve važnija. Njegovo utvrđivanje otpočelo je nakon burnih događaja s kraja 17. vijeka, kada je nekoliko godina nakon rušenja Cetinjskog manastira, za vladiku izabran Danilo Šćepčev Petrović Njegoš. Spuž je upravo tada, na početku osamnaestog vijeka, postao ozloglašeno tursko uporište, iz koga su u narednih vijek i po prema Crnoj Gori kretale brojne kaznene ekspedicije i od koga su Crnogorci vidjeli velike muke. Zloglasnu tvrđavu je prema sultanovoj naredbi na vrhu Spuške glavice podigao Hodaverdi paša. Gradnja je dovršena 1704. godine. Imala je 24 kule od kojih neke postoje i danas. Za ovoga turskog velikodostojnika Rade Turov Plamenac navodi da je 1702. godine dolazio s vojskom na Cetinje i nastavio “svijem primorjem Crnogorskim i sakupio harač iz Crne Gore i primorja koi mu ga nijesu hćeli dat toga puta” (Memoari, CID, Podgorica, 1997, str. 525). Centralna utvrda sa moćnim zidinama širokim oko 1,20 m nalazi se na samom vrhu. Dugačka je oko 90 metara i široka od 13 do 20 m (dr Branko Babić, “Spuž i njegova okolina”, 2007, 115). Od njega se na južnoj strani ka podnožju u cik-cak liniji nastavljaju pomoćne zidine sa kulama – jedna pomoćna zidina nalazi se i na istočnoj strani. Legendarno obaranje topa sa kule koje su izveli Crnogorci u prvoj polovini 19. vijeka odnosi se vjerovatno na te niže kule, jer do gornjih se teško moglo doprijeti. Spuška utvrda predstavlja fortifikacijsko remek-djelo. Njen nepoznati arhitekta je očito vrlo pažljivo proučio konfiguraciju strmog brda, koje ima jedini prilaz sa jugozapadne strane. Zbog toga se put i nalazio sa te strane. Zbog toga je takođe i glavni ulaz u utvrdu postavljen sa zapadne strane, s tim što je prilaz zaštićen tako vješto i načinjen toliko nepovoljnim za napadače, da se na osvajanje sa tog kraja nije moglo ni pomišljati. Od puta ka tvrđavi sačuvali su se samo ostaci. Podsjeća na onaj na Žabljaku Crnojevića. Vodio je do samog ulaza, ali je prije toga prolazio kroz isturenu kontrolnu kapiju, nad kojom se izdizala moćna okrugla kula. Nakon te kontrolne tačke, put je nastavljao još pedesetak metara ispod same zidine, pa se uspinjao i obilazio oko same okrugle kule ka kapiji. Bilo je to lako branjiv prostor. Napadači tuda nijesu mogli jer su sve vrijeme bili izloženi na čistini, u krajnje nepovoljnom položaju, dok su ih branioci gađali s visine.