Ballada o Pustym Miejscu przy stole скачать в хорошем качестве

Ballada o Pustym Miejscu przy stole

Zwrotka Zasiądźcie do stołu, przyjaciele, pierwsza gwiazda lśni nad rzeką. W izbie pachnie sianem i makiem, ogień mruga pamięcią przodków. Spójrzcie — jeden talerz bez imienia, biały obrus, cicha ława. Mówimy dzieciom: „dla wędrowca”, lecz wiemy — to brama, nie zabawa. Refren Puste miejsce nie jest puste, to próg, gdzie Sacrum siada cicho. Kto pamięta, ten zaprasza — dziada, Boga, ludzkie licho. Nie pytaj, kto wejdzie pierwszy, otwórz serce, zanim drzwi. Zwrotka Dla dawnych Słowian to krzesło czekało na Dziadów z Nawii, z mgły. W tę najdłuższą noc wracali, by ogrzać dłonie, posilić sny. „Pamiętamy” — mówił stół bez słów, a przodek siadał jak u siebie. Gość z zaświatów dawał w zamian opiekę, plon i spokój w chlebie. Refren Puste miejsce nie jest puste, to próg, gdzie światła są dwa. Gdy granica staje się cienka, cisza wie, kto siada tam. Nie spłosz kroku, nie wstawaj gwałtownie — oddech wystarczy i znak. Zwrotka Dmuchnij w ławę, przeproś szeptem, nim ciężar ciała złoży się. Nie siadaj na duszy dziadka, niech odpocznie, nim odejdzie w cień. Nie trzaskaj stołem, nie rwij kręgu, bo goście są z tchnienia i snu. A gdy zwierzę przemówi nocą — to nie ono mówi, to ród. Zwrotka Z czasem strach ustąpił czci dla żywych, lecz magia została ta sama. Radogost czuwa nad progiem, gościnność to honor i brama. Bo w łachmanach bywa sam Bóg, sprawdzający twardość serca. Piast ugościł — królestwo wzrosło, Popiel odmówił — noc go pożarła. Zwrotka Dziad-żebrak, granica dróg i światów, jadł za przodków przy świętym stole. To, co zjadł, karmiło Nawie, jak ofiara z chleba i soli. Puste miejsce było ołtarzem, nie gestem, lecz gotowością. Na spotkanie z Tajemnicą — czy w twarzy ducha, czy w twarzy gościa. Refren Puste miejsce nie jest puste, to próg, gdzie cnota mówi „tak”. Nie pytaj, kogo los przyniesie — bądź gotów podać chleb i znak. Gdzie człowiek — tam miejsce na dobroć, resztę dopowie noc. Kto zostawia miejsce przy stole, ten zostawia miejsce w sercu. A los, gdy mówi „sprawdzam”, siada najpierw — po cichu.