Marc de Hond over Monique van der Vorst bij Pauw en Witteman (2012) скачать в хорошем качестве

Marc de Hond over Monique van der Vorst bij Pauw en Witteman (2012)

In 2010 Dutch paralympic athlete Monique van der Vorst became world news. After 13 years in a wheelchair she could walk again. There was no explanation: a miracle. In februari 2012 a Dutch reporter received tips of several people who had seen Monique walk in periods of her life that she claimed to have a spinal cord injury. Monique admitted that she never had spinal cord injury, she realised later that her disability was psychological. In october 2012 a documentary was made of her story "I never lied". ---------- In oktober 2012 was ik te gast bij Pauw en Witteman om te praten over de documentaire "Ik heb nooit gelogen" over Monique van der Vorst. Zij was paralympisch handbikester, en een jaar lang groot in het nieuws omdat zij 'na 13 jaar in een rolstoel' hersteld was van zowel dystrofie als een dwarslaesie en 'weer kon lopen'. Binnen een jaar was ze zelfs valide topsporter bij de Rabo-wielrenploeg. In februari dit jaar geeft ze in een interview met Thijs Zonneveld in De Pers toe dat ze door de jaren heen vaker heeft gelopen, maar dat ze zich daar toen niet bewust van was. Daarop schreef ik een weblog over Monique waarin ik aangaf dat de media te weinig kritische vragen hadden gesteld, waardoor haar 'wonderverhaal' zo lang in stand bleef. De meeste leden van het perscorps zijn leken op medisch gebied, en zijn daardoor niet in staat (gebleken) de juiste vragen te stellen. In de documentaire zien we dat Monique na haar interview met De Pers een terugval krijgt en zelfs weer moeite krijgt met lopen. Haar revalidatiearts Christof Smit vertelt dat ze een conversiestoornis heeft, een psychisch ziektebeeld waarbij de hersenen signalen niet goed kunnen overdragen naar het lichaam. Ze heeft dus geen schade aan haar ruggenmerg. Monique's uitleg dat zij een 'dwarslaesie' zou hebben gehad, blijkt niet te kloppen. Haar herstel was zeker bijzonder, maar geen 'wonder'. De documentaire roept wel nieuwe vragen op: wanneer liep ze nou wel en wanneer niet? Wie waren daarvan op de hoogte? Hoe kwam haar verhaal (zo groot) in de media? Waarom greep haar revalidatiearts niet eerder in? En... heeft ze er nou over gelogen? Voor mensen met een gezonde geest is het moeilijk inleven in iemand met een psychische aandoening. Je kunt moeilijk zeggen dat iemand liegt, als die persoon haar eigen waarheid niet kent - of onder ogen ziet. Voor Monique hoop ik dat zij de balans weer in haar leven vindt en wens haar een lichamelijk en geestelijk gezonde toekomst. Meer info: http://www.hatchoo.nl/pivot/pivot/ent...