Topielica Ciągnie w Głębinę — Stopy dotknęły wody i zaczął się koszmar (Zamość, 1959) скачать в хорошем качестве

Topielica Ciągnie w Głębinę — Stopy dotknęły wody i zaczął się koszmar (Zamość, 1959)

📌 Zasubskrybuj kanał po więcej słowiańskich historii grozy:    / @słowiańskie-historie-grozy   _ 00:00 Wstęp. 00:31 Rozdział 1: Woda zabrała jej imię. 06:39 Rozdział 2: Milicjanci nie lubili mokrych butów. 12:49 Rozdział 3: Sny tonęły w atramencie. 19:25 Rozdział 4: Woda pamięta wszystko. 25:11 Rozdział 5: Ciało mówi to, czego usta nie mogły. 28:59 Rozdział 6: Notatnik zawierał więcej pytań niż odpowiedzi. 34:25 Rozdział 7: Świadectwo spod wody. 39:33 Rozdział 8: Przedmioty nie kłamią, ale też nie mówią prawdy. 44:47 Rozdział 9: Woda nie oddaje tego, co wzięła. 49:25 Rozdział 10: Ludzie odchodzą, miejsca zostają. 53:28 Rozdział 11: Zbyt wiele zbieżności, żeby być przypadkiem. 56:51 Rozdział 12: Ziemia też ma swoją pamięć. 01:01:20 Rozdział 13: Nie wszystkie historie mają zakończenie. 01:04:43 Rozdział 14: Kanały wciąż są tam. 01:08:06 Rozdział 15: Woda czeka cierpliwie. _ Topielica Ciągnie w Głębinę — Historia, która przeraża od pokoleń Zamość, lato tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego dziewiątego roku. Dwudziestoletnia Zofia Krawczyk znika bez śladu po wieczornym spacerze. Przy kanale melioracyjnym niedaleko Sitańca milicja znajduje jej but i ślady bosych stóp prowadzące prosto do wody. Ciała nigdy nie odnaleziono. Ale to nie pierwsza tragedia przy tych kanałach. Trzydzieści trzy lata wcześniej, w tym samym miejscu, zaginęła babcia Zofii — Józefa Nowak. Jej ciało znaleziono w płytkiej wodzie, w pozycji jakby pływała, mimo że nie umiała pływać i panicznie bała się wody. W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym trzecim roku przy tym samym kanale znikła młoda nauczycielka Danuta Szymańska. Znowu te same znaki: but przy brzegu, ślady bosych stóp, ciemna woda, która nie oddaje swoich tajemnic. Wszystkie kobiety łączyła nie tylko krew, ale coś znacznie starszego. Przed zaginięciem każda z nich opisywała te same sny: zimną wodę, białą rękę ciągnącą w dół, twarz bez oczu. Każda słyszała głos wołający z wody. Każda próbowała się oprzeć, ale w końcu musiała pójść. Inspektor Henryk Zalewski poświęcił lata na próby rozwiązania zagadki. Odkrył, że podczas budowy kanałów w latach dwudziestych natrafiono na tajemnicze szczątki kobiece — czyste, z mokrymi włosami, mimo że leżały pod ziemią od wieków. Nurek, który zszedł pod wodę szukając Zofii, wycofał się przerażony, twierdząc, że ktoś go tam dotknął. Metalowa skrzynka znaleziona na dnie zawierała pożegnalny list Józefy, napisany przed śmiercią, jakby wiedziała, co się stanie. Co siedzi w wodzie tych kanałów? Dlaczego woła kobiety z tej samej linii krwi? I dlaczego żadna z nich nie potrafi się oprzeć? To historia oparta na wzorach prawdziwych zaginięć, osadzona w autentycznej topografii Zamościa i okolic. Historia o tym, że niektóre miejsca pamiętają. O tym, że woda nie oddaje tego, co wzięła. O głosach, których nie można nie usłyszeć. Jeśli lubisz prawdziwy horror psychologiczny oparty na realistycznych fundamentach, ta historia jest dla Ciebie. Zasubskrybuj kanał i włącz powiadomienia, aby nie przegapić kolejnych mrocznych opowieści z Polski! Czy odważysz się spojrzeć w wodę? #polska #poland #horror #horrorpsychologiczny #opowiescigrozy #mrocznehistorie #grozaslowianska