Altburg-Blausee deel 2 скачать в хорошем качестве

Altburg-Blausee deel 2

Deel 2. Na een bouwtijd van ongeveer 10 jaar is een grote H0 modelbaan ontstaan waar een groot grensstation het middelpunt vormt. De totale rijlengte van de baan is bijna 250 meter. Vanaf het (Duitse) grensstation gaat aan de ene kant een dubbelsporige hoofdlijn verder Zwitserland in (links verkeer) en aan de andere kant gaat een dubbelsporige hoofdlijn naar Duitsland (rechts verkeer). Aan de Duitse kant van het station takt een enkelsporige zijlijn af naar een dorpje met een grote ijzerertsmijn. Vanuit het station gaat het Zwitserse traject omhoog de bergen in en komt uit bij een dorp waar de lijn in een grote (half weggewerkte) keerlus weer teruggaat. Vanuit dit dorp vertrekt op het stationsplein een smalspoorlijn nog verder de bergen in. Vanaf het grensstation gaat het Duitse traject naar beneden en via een lang traject naar een grote spoorspiraal welke zich onder de baan bevindt. Deze spiraal is zo geconstrueerd dat de treinen in de binnenspiraal naar beneden rijden, bijna tot op de grond. Hierna zwenken ze naar de buitenkant van de spiraal en gaan weer omhoog. Deze hele spiraal heeft een diameter van 180 cm, is bijna 9 omwentelingen hoog en is onderverdeeld in 16 elektrische blokken. Een automatisch bloksysteem zorgt ervoor dat de treinen elkaar niet achterop rijden. De totale rijlengte van de spiraal is bijna 90 meter. De gehele spiraal heeft de functie van een groot schaduwstation met als resultaat dat een trein die in deze spiraal verdwijnt niet zo snel weer terug komt. Het Duitse gedeelte van de baan is dus geautomatiseerd met een bloksysteem, het Zwitserse gedeelte niet. Evenals het grensstation, wordt het Zwitserse deel van de baan bediend d.m.v. een Z-schakeling, waarbij iedere trein afzonderlijk kan worden bestuurd. De gehele baan wordt centraal bediend vanuit drie bedieningseenheden waarbij de aanwezigheid van treinen op niet zichtbare trajecten wordt teruggemeld op de schakelborden. Het is misschien merkwaardig dat deze baan meer niet zichtbare trajecten heeft dan zichtbare. De filosofie hierachter is de volgende: men moet zich het zichtbare deel voorstellen als een toneel; het onzichtbare deel zijn de coulissen; de treinen zijn de toneelspelers. Om een zo afwisselend mogelijk treinbedrijf te realiseren, worden de treinen één voor één uit de coulissen gehaald (naar het grensstation). Er wordt van lok gewisseld en de trein verdwijnt weer in de coulissen. Omdat het minder leuk is om een trein te bedienen die op een niet zichtbaar traject rijdt, is dit onzichtbare traject geautomatiseerd d.m.v. het bloksysteem.