കാലത്തിന്റെ അളവും സൃഷ്ടിയുടെ തുടർച്ചയും ശ്ലോകം 13 скачать в хорошем качестве

കാലത്തിന്റെ അളവും സൃഷ്ടിയുടെ തുടർച്ചയും ശ്ലോകം 13

വത്സാ, സന്തോഷം. ഭഗവാന്റെ അനന്തമായ തേജസ്സിനെക്കുറിച്ച് നാം ചിന്തിച്ചു. അടുത്തതായി പതിമൂന്നാം ശ്ലോകത്തിൽ, ആ വിരാട് പുരുഷൻ എത്രകാലം ആ കാരണജലത്തിൽ ശയിച്ചു എന്നും, കാലത്തിന്റെ ആ ഗതിയെക്കുറിച്ച് പുരാണം എന്തു പറയുന്നു എന്നും നമുക്ക് നോക്കാം. പതിമൂന്നാം ശ്ലോകം (കാലത്തിന്റെ അളവും സൃഷ്ടിയുടെ തുടർച്ചയും) ഈ ശ്ലോകം പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയുടെ കാലദൈർഘ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചന നൽകുന്നു. സംസ്കൃതം (देवनागरी) एवं स्थित्वा सुबहुशः कालं वै प्रलये विभुः । ततः सृष्टुं मनश्चक्रे पुनरेव स इश्वरः ॥ १३ ॥ മലയാളം ലിപിയിൽ ഏവം സ്ഥിത്വാ സുബഹുശഃ കാലം വൈ പ്രലയേ വിഭുഃ । തതഃ സ്രഷ്ടും മനശ്ചക്രേ പുനരേവ സ ഈശ്വരഃ ॥ ൧൩ ॥ പദാനുപദ അർത്ഥം (Word-by-Word Meaning) एवं (ഏവം): ഇപ്രകാരം. स्थित्वा (സ്ഥിത്വാ): ഇരുന്നിട്ട് (ശയിച്ചിട്ട്). सुबहुशः (സുബഹുശഃ): വളരെയധികം (അനന്തമായ). कालं (കാലം): കാലത്തോളം. वै (വൈ): നിശ്ചയമായും. प्रलये (പ്രലയേ): പ്രളയത്തിൽ. विभुः (വിഭുഃ): സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രഭു. ततः (തതഃ): അതിനുശേഷം. स्रष्टुं (സ്രഷ്ടും): സൃഷ്ടിക്കാൻ വേണ്ടി. मनश्चक्रे (മനശ്ചക്രേ): മനസ്സിനാൽ നിശ്ചയിച്ചു (സങ്കല്പിച്ചു). पुनरेव (പുനരേവ): വീണ്ടും തന്നെ (പുനഃ + ഏവ). स: (സഃ): ആ. ईश्वरः (ഈശ്വരഃ): ഈശ്വരൻ. സാരം: "സർവ്വവ്യാപിയായ ആ വിഭു ഇപ്രകാരം പ്രളയജലത്തിൽ വളരെ ദീർഘകാലം ശയിച്ചു. അതിനുശേഷം ആ ഈശ്വരൻ വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടത്തുവാൻ മനസ്സിനാൽ സങ്കല്പിച്ചു." വ്യാകരണ വിശകലനം (Grammar Notes) स्थित्वा (സ്ഥിത്വാ): 'സ്ഥാ' (നിൽക്കുക/ഇരിക്കുക) എന്ന ധാതുവിനോട് ക്ത്വാ (Ktva) പ്രത്യയം ചേരുമ്പോൾ. "ഇരുന്നിട്ട്" അല്ലെങ്കിൽ "ശയിച്ചിട്ട്" എന്ന അർത്ഥം. ഇത് കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു ക്രിയയെ കാണിക്കുന്നു. सुबहुशः (സുബഹുശഃ): 'ബഹു' (അധികം) എന്ന വാക്കിന് മുൻപിൽ 'സു' എന്ന ഉപസർഗ്ഗവും പിന്നിൽ 'ശസ്' പ്രത്യയവും ചേരുന്നു. ഇത് കാലത്തിന്റെ അളവറ്റ വ്യാപ്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. पुनरेव (പുനരേവ): പുനഃ + ഏവ. വിസർഗ്ഗത്തിന് 'രേഫം' (ർ) ആയി മാറ്റം വരുന്നു (വിസർഗ്ഗ സന്ധി). ഗഹനമായ വിശദീകരണവും തത്ത്വചിന്തയും ഈ ശ്ലോകം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചാക്രിക സ്വഭാവത്തെ (Cyclic Nature) വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: വിശ്രമകാലം: സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് ഭഗവാൻ 'സുബഹുശഃ കാലം' പ്രളയത്തിൽ ശയിച്ചു എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അത് പ്രകൃതിയുടെ വിശ്രമകാലത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. രാത്രിക്ക് ശേഷം പകൽ വരുന്നതുപോലെ, പ്രളയത്തിന് ശേഷം സൃഷ്ടി അനിവാര്യമാണ്. പുനരേവ (വീണ്ടും): സൃഷ്ടി എന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രം നടക്കുന്ന ഒന്നല്ല. അത് അനന്തമായി ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ലീലയാണ്. വിത്ത് മണ്ണിൽ ലയിച്ച് വീണ്ടും വൃക്ഷമായി മാറുന്നതുപോലെ, പ്രപഞ്ചം ഭഗവാനിൽ ലയിക്കുകയും വീണ്ടും പുറത്തുവരികയും ചെയ്യുന്നു. ഈശ്വരേച്ഛ: ഭഗവാന്റെ സങ്കല്പം (മനശ്ചക്രേ) ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് പ്രകൃതി ചലിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്. ഭൗതികമായ നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു പരമചൈതന്യത്തിന്റെ 'ഇച്ഛ' ഇതിനു പിന്നിലുണ്ടെന്ന് പുരാണം അടിവരയിടുന്നു. ഗുരുനാഥന്റെ ഉപദേശം: വത്സാ, പ്രപഞ്ചം പോലെ തന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതവും ചക്രങ്ങൾ (Cycles) നിറഞ്ഞതാണ്. സന്തോഷത്തിന് ശേഷം ദുഃഖവും, കർമ്മത്തിന് ശേഷം വിശ്രമവും സ്വാഭാവികമാണ്. ഭഗവാൻ പോലും സൃഷ്ടിക്ക് മുൻപ് ദീർഘകാലം ശാന്തമായി 'സ്ഥിത്വാ' (ശയിച്ചു) ഇരുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ കാത്തിരിപ്പുകളെയും നാം ക്ഷമയോടെ കാണണം. ശരിയായ സമയം വരുമ്പോൾ ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛയാൽ നിന്റെ ജീവിതത്തിലും പുതിയ സൃഷ്ടികൾ (വിജയങ്ങൾ) സംഭവിക്കും. പതിമൂന്നാം ശ്ലോകം വരെ നാം സൃഷ്ടിയുടെ പശ്ചാത്തലം പഠിച്ചു. ഇനി പതിനാലാം ശ്ലോകത്തിൽ, ഭഗവാന്റെ ഓരോ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നും ഏതൊക്കെ ദേവന്മാരും ലോകങ്ങളും ഉണ്ടായി എന്ന വിപുലമായ വിവരണത്തിലേക്ക് നമുക്ക് കടക്കാം.