“อย่าปล่อยให้โลกพาใจหลงทาง” скачать в хорошем качестве

“อย่าปล่อยให้โลกพาใจหลงทาง”

“ใจที่มีสติ สงบได้แม้โลกวุ่นวาย” “หยุดใจสักนิด ชีวิตจะไม่พังเพราะโลกวุ่นวาย” “โลกจะเร็วแค่ไหน ใจที่มีธรรมะก็ยังสงบได้” เมื่อเรารู้จักสติ ชีวิตจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะจากเดิมที่เราเคยใช้ชีวิตแบบไหลไปตามอารมณ์ เราจะเริ่มใช้ชีวิตแบบรู้ตัวมากขึ้น เมื่อมีคนพูดไม่ดีใส่ จากเดิมที่เคยโกรธทันที เคยเถียงทันที เคยตอบโต้ทันที ใจที่มีสติจะหยุดก่อน หยุดดูความรู้สึกของตนเอง เห็นความโกรธที่เกิดขึ้นในใจ แล้วถามตัวเองว่า ความโกรธนี้ควรพาเราไปทางไหน ถ้าไม่มีสติ ความโกรธจะกลายเป็นคำพูดที่ทำร้ายกัน แล้วความทุกข์ก็จะเพิ่มขึ้นทั้งสองฝ่าย แต่ถ้ามีสติ ความโกรธจะเป็นเพียงอารมณ์หนึ่ง ที่เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป นี่คือความแตกต่างระหว่างชีวิตที่มีสติ กับชีวิตที่ปล่อยใจให้หลงไปกับโลก สติ ทำให้เรารู้ว่า อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ อะไรควรพูด อะไรควรเงียบ อะไรควรปล่อยผ่าน ในชีวิตประจำวัน เราไม่ได้ต้องการปัญญาที่ยิ่งใหญ่ แต่เราต้องการสติเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ เพราะสติเล็ก ๆ นี่แหละ ที่คอยปกป้องใจจากความทุกข์ ตอนขับรถ ถ้ามีสติ เราจะไม่ขับด้วยความโกรธ ตอนทำงาน ถ้ามีสติ เราจะไม่ทำด้วยความกดดันจนลืมหายใจ ตอนพูดกับคนในครอบครัว ถ้ามีสติ เราจะไม่เผลอใช้คำพูดที่ทำร้ายกัน ชีวิตที่มีสติ จึงไม่ใช่ชีวิตที่นั่งสมาธิทั้งวัน แต่เป็นชีวิตธรรมดา ที่มีความรู้ตัวอยู่ในทุกกิจกรรม เวลาล้างจาน ก็รู้ว่ากำลังล้างจาน เวลาเดิน ก็รู้ว่ากำลังเดิน เวลารับประทานอาหาร ก็รู้รสชาติของอาหาร ไม่ใช่กินไป คิดไป การมีสติในสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ จะค่อย ๆ สร้างความสงบให้กับใจ หลายคนคิดว่า ความสงบต้องไปหาที่วัด ต้องไปปฏิบัติธรรมหลายวัน ต้องหลีกหนีโลกภายนอก แต่ความจริงแล้ว ความสงบเริ่มต้นได้จากที่ที่เรายืนอยู่ตรงนี้เอง ถ้าเรารู้จักหยุดใจสักนิด ในวันที่วุ่นวาย ถ้าเรารู้จักหายใจลึก ๆ ในวันที่เครียด ถ้าเรารู้จักปล่อยวาง ในวันที่ควบคุมอะไรไม่ได้ ใจจะเริ่มพบกับความสงบ โดยไม่ต้องรอให้โลกเปลี่ยน พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ทุกข์เกิดขึ้นเพราะความยึดมั่นถือมั่น เมื่อเรายึดว่า สิ่งนี้ต้องเป็นของเรา สิ่งนั้นต้องเป็นอย่างใจเรา เมื่อตรงกับความจริงไม่ได้ ใจก็จะทุกข์ แต่ถ้าเรามีสติ เราจะเห็นว่า ทุกอย่างเป็นเพียงเหตุและปัจจัย ไม่มีอะไรเป็นของใครอย่างแท้จริง ความสำเร็จเกิดจากเหตุปัจจัย ความล้มเหลวก็เกิดจากเหตุปัจจัย สุขและทุกข์ ก็ล้วนเกิดจากเหตุปัจจัย เมื่อเหตุเปลี่ยน ผลก็เปลี่ยน ไม่มีอะไรคงที่ ไม่มีอะไรควบคุมได้ตลอดไป คนที่มีสติ จะเริ่มเข้าใจความจริงข้อนี้ แล้วใจจะค่อย ๆ วางลง วางความอยากที่เกินพอดี วางความคาดหวังที่กดดันตัวเอง วางความเปรียบเทียบกับคนอื่น วางอดีตที่แก้ไขไม่ได้ วางอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เมื่อวางลงได้ ใจจะเบาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความสุขที่แท้ ไม่ใช่ความสุขจากการได้สิ่งที่อยากได้ทั้งหมด แต่เป็นความสุขจากใจที่ไม่ดิ้นรนเกินความจำเป็น คนที่มีสติ จะเริ่มรู้จักคำว่า “พอดี” กินพอดี พูดพอดี ทำงานพอดี ใช้เงินพอดี พักผ่อนพอดี ชีวิตที่พอดี ไม่ใช่ชีวิตที่ขาด แต่เป็นชีวิตที่ไม่เกิน เมื่อไม่เกิน ใจก็ไม่หนัก เมื่อไม่หนัก ใจก็สงบ เมื่อใจสงบ ปัญญาก็เกิด ปัญญาที่เกิดจากสติ จะทำให้เราเห็นว่า สิ่งที่เราเคยคิดว่าสำคัญ อาจไม่สำคัญอย่างที่คิด สิ่งที่เราเคยยึดว่าเป็นความสุข อาจเป็นเพียงสิ่งชั่วคราว สิ่งที่เราเคยกลัว อาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ใจจินตนาการ เมื่อเห็นตามความจริง ใจจะเริ่มเป็นอิสระจากความหลง ชีวิตของคนที่มีสติ อาจดูธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความสงบที่ลึกซึ้ง เขาไม่ต้องการคำชมมากมาย เขาไม่ต้องการการยอมรับจากทุกคน เขาไม่ต้องแข่งขันกับใครตลอดเวลา เพราะเขารู้ว่า ความสงบในใจ มีค่ามากกว่าชัยชนะภายนอก เมื่อสติเติบโตขึ้น ความเมตตาก็จะเติบโตตามมา เพราะคนที่รู้จักใจตนเอง ย่อมเข้าใจใจผู้อื่น เมื่อเห็นว่าตนเองก็เคยทุกข์ เคยผิดพลาด เคยหลงทาง ก็จะไม่ตัดสินคนอื่นง่าย ๆ เมตตา ไม่ได้หมายถึงการยอมให้คนอื่นทำร้าย แต่หมายถึงการไม่เก็บความโกรธไว้ในใจของตนเอง คนที่มีสติ จะรู้ว่า การให้อภัย ไม่ได้ช่วยคนอื่นเท่านั้น แต่ช่วยปลดปล่อยใจของตนเองจากความหนักอึ้ง ชีวิตที่มีสติ จึงเป็นชีวิตที่เบา สงบ และมีความหมายมากขึ้นทุกวัน แม้จะต้องทำงาน แม้จะต้องเผชิญปัญหา แม้จะต้องเจอคนหลากหลาย ใจก็ยังคงมีที่ยืนของตนเอง ไม่หวั่นไหวไปตามโลกมากเกินไป นี่แหละคือพลังของสติ เข็มทิศที่นำทางชีวิต ให้ไม่หลงไปกับความวุ่นวายของโลก และค่อย ๆ พาใจกลับสู่ความสงบที่แท้จริงทีละก้าว ทีละลมหายใจ