பிச்சை ஏற்பினும் பரமன் யான்: திருமந்திர தியானம் скачать в хорошем качестве

பிச்சை ஏற்பினும் பரமன் யான்: திருமந்திர தியானம்

பிச்சை ஏற்பினும் பரமன் யான் பிச்சை ஏற்பினும் பரமன் யான் பிச்சையின் இச்சையில் வீழ்ந்துழையா திடின் இச்சையில் வீழ்ந்து உழையா திடின்... அறவனும் பிறப்பிலி யாரும் இலாதான் உறைவது காட்டகம் உண்பது பிச்சை துறவனுங் கண்டீர் துறந்தவர்தம்மைப் பிறவியறுத்திடும் பித்தன் கண்டீரே பிறவியறுத்திடும் பித்தன் கண்டீரே... (திருமந்திரம் 1616) பிச்சை யேற்பினும் பரமன்யான் பிச்சையின் இச்சையில் வீழ்ந்துழையா திடின் அச்சிவன் உள்நின்ற அருளை அறிந்தவர் உச்சியம் போதாக உள்ளமர் கோவிற்கு பிச்சை பிடித்துண்டு பேதம்அற நினைந்து இச்சைவிட்டு ஏகாந்தத்து ஏறி இருப்பரே(திருமந்திரம் 1885) அச்சிவன் உள்நின்ற அருளை அறிந்தவர் இச்சையிலாதிருப்பர் சிவபோகியாகியே விச்சுக்கலம் உண்டு வேலிச்செய் ஒன்றுண்டு உச்சிக்கு முன்னே உழவு சமைந்தது அச்சம்கெட்டு அச்செயல் அறுத்துண்ண மாட்டாதார் இச்சைக்குப் பிச்சை இரக்கின்ற வாறே (திருமந்திரம் 1886) பிச்சை யேற்பினும் பரமன்யான் பிச்சையின் இச்சையில் வீழ்ந்துழையா திடின் பிச்சையது ஏற்றான் பிரமன் தலைதன்னில் பிச்சையது ஏற்றான் பிரியா அறஞ்செய்ய பிச்சையது ஏற்றான் பிரமன் சிரங்காட்டி பிச்சையது ஏற்றான் பிரமன் பரமாகவே (திருமந்திரம் 1887) பிச்சையிலும் இல்லை பரனுக்கிச்சை பிச்சையேற்றது நாம் பரனுறவே பரந்துலகேழும் படைத்தபிரானை இரந்துணியென்பர்கள் எற்றுக்கு இரக்கும் நிரந்தகமாக நினையும் அடியார் இரந்துண்டு தன்கழல் எட்டச்செய்தானே (திருமந்திரம் 1888) பிச்சை யேற்பினும் பரமன்யான் பிச்சையின் இச்சையில் வீழ்ந்துழையா திடின் What does it mean to beg? In every tradition that has thought carefully about this — the answer eventually arrives at the same recognition: genuine begging is not humiliation. It is the posture of the one who has released the claim of ownership. The bowl outstretched is not the gesture of the lacking self. It is the gesture of the self that has recognized it never owned what it thought it owned — and is therefore free. பிச்சை யேற்பினும் பரமன்யான் பிச்சையின் இச்சையில் வீழ்ந்துழையா திடின். Bowl outstretched — I am the Absolute — if I do not grasp what falls into the bowl. This couplet from Madhumozhi Thiruppa opens and closes and returns throughout this song as the frame within which Thirumular's extraordinary theology of divine begging unfolds. Without the frame — Thirumular's verses are vast cosmic theology. With the frame — they become the lived recognition of the one standing at the gate, bowl in hand, spine straight. The Madman arrives first. பித்தன் கண்டீரே — Behold the Madman. Birthless, kinless, dwelling in the wilderness of the ribs, eating only truth. This is not the orderly creator on his throne. This is the divine in its truest form — wild, awake, beyond the structures that conventional religion constructs around it. The Madman has renounced even renouncers. He is free of the freedom-seekers' agenda. He begs — and in begging — is the Absolute. Those who recognize Siva dwelling within as the innermost sanctum of the body temple — they beg differently. They accept what comes without distinction — not because they have no discernment but because they have transcended the discrimination that divides offerings into worthy and unworthy. They are சிவபோகி — those who consume only Siva though apparently eating alms. And simultaneously — Siva consuming only the truth they offer though apparently receiving alms. Each is the other's meal. Each is the other's sustenance. The body itself is the field. The seed is within. The fence is the practice that guards against the grazing animals of sensory indulgence. The harvest ripens at the crown. And those who know this — who fear neither physical death nor the withholding of offerings — they beg for truth alone. Not for what falls in the bowl. For the One who takes their truth as his only meal. Then the most shocking image in the entire Tamil Shaiva tradition. Siva begging with Brahma's skull as the bowl. The creator lied — claimed to know the origin of existence — and Siva plucked one of his four heads, which then stuck permanently to Siva's hand. Creation's untruth became Siva's permanent burden. The divine carries the consequence of the created world's lie — not to punish — but to transform. பிரமன் பரமாகவே — to make even the creator divine. Siva begs in the skull of the one whose lie he carries — and in begging — redeems. And then — the quiet revelation that makes everything complete: பிச்சையிலும் இல்லை பரனுக்கு இச்சை — though he begs he has no desire of his own. He begs for us. So that we recognize the source within ourselves. The divine economy of begging: Siva begs not because he lacks but because our begging — our truth-offering — is the path to our own arrival at his feet. The begging is not the path to the destination. The begging — done without grasping — is the arrival. பிச்சை யேற்பினும் பரமன்யான். Bowl outstretched — I am the Absolute. The bowl was never empty. The divine was always the one holding it. And the one holding it was always you.