Pieśń radosna o św. Benonie (1010-1106) скачать в хорошем качестве

Pieśń radosna o św. Benonie (1010-1106)

Pieśń stylizowana na świąteczną pieśń z XIII w., z przepowiednią kultu św. Benona w Warszawie. Święty Benon z Miśni, żyjący w XI wieku biskup i wybitny duszpasterz, to postać, której życiorys splata się z wielką historią Europy i duchowym dziedzictwem Warszawy. Choć pochodził z Saksonii, jego kult stał się istotnym elementem tożsamości polskiej stolicy, łącząc tradycję niemieckich osadników z polską pobożnością. Jako biskup Miśni Benon zasłynął z niezłomności podczas sporu o inwestyturę, stając po stronie papieża przeciwko cesarzowi Henrykowi IV, co przypłacił więzieniem i wygnaniem. To właśnie z tym okresem wiąże się jego najbardziej znany cud, uwieczniony w ikonografii: legenda głosi, że przed opuszczeniem diecezji Benon wrzucił klucze do katedry w nurt Łaby, by nie wpadły w ręce cesarza. Gdy po latach powrócił z wygnania, rybacy podali mu rybę, w której wnętrzu w cudowny sposób odnaleziono porzucone klucze. Ten motyw ryby i klucza do dziś zdobi jego wizerunki. Związek św. Benona z Warszawą datuje się na rok 1623, kiedy to jezuici powołali Bractwo św. Benona, mające opiekować się katolikami niemieckojęzycznymi. W 1649 roku bractwo to wzniosło na Nowym Mieście, przy ulicy Pieszej, barokowy kościół pod jego wezwaniem. Świątynia ta stała się sercem kultu świętego, a z czasem również kolebką wielkich dzieł miłosierdzia. W 1787 roku przy kościele osiedlili się redemptoryści pod przewodnictwem św. Klemensa Marii Hofbauera, których od imienia patrona nazywano powszechnie „bennonitami”. Stworzyli oni w Warszawie prężny ośrodek duszpasterski, prowadząc szkoły dla ubogich i sierocińce. Choć kościół św. Benona dzielił tragiczne losy miasta, będąc zamienionym w fabrykę po kasacie zakonu przez Napoleona, a w 1944 roku niemal całkowicie zrównanym z ziemią, po wojnie został starannie odbudowany. Dziś Kościół św. Benona w Warszawie stanowi nie tylko siedzibę kurii redemptorystów, ale i trwały symbol przetrwania kultu świętego, który z dalekiej Miśni na stałe wpisał się w krajobraz sakralny stolicy.